Raf Yorumu: Tsugumo (@hanshiro)

"Ey dilek koşulu aşkın; beyaz gül ve incelen oklar. Bir güz ağacı gövdesinde kapalı gerçekleşmenin kaynağı. Güneşe uyarlanamıyor dilek. Güz, kırmızı gülün düşmanı, el alıyor donuk karadan kalın oklara karşı. Barışsızlık sürüyor. Bu çılgın eğlentinin karşıtı bir yürek hangi kuşun…devamı"Ey dilek koşulu aşkın; beyaz gül ve incelen oklar. Bir güz ağacı gövdesinde kapalı gerçekleşmenin kaynağı. Güneşe uyarlanamıyor dilek. Güz, kırmızı gülün düşmanı, el alıyor donuk karadan kalın oklara karşı. Barışsızlık sürüyor. Bu çılgın eğlentinin karşıtı bir yürek hangi kuşun sesinde dinlensin? Yinelenen bırakılmalarda ararken serin tınısını el, bir sınırı hatırlıyor, sonsuz! Ey, olmayan bir yalımı bekleyen devinim, susuyor öteye var olurken kıydığı çığlıklarını. Durum diyor bu üstelemenin sarı uzantısı, yaratının ürkünç arılığı ve donuk izleği yaşamanın... Nasıl geceler eli açıklığında üzüm tanelerinin sesine tanıklık kaçınılmazsa, öyle yükselen servilerle göğe daha yakın olmak. Mavinin doruğunda diz çöküşü biricik varlığın, öyle süren aşk çok katlı bir çiçeğin yalnızlığı kadar, bir safir alana doğrulan çocuksu dilegelişte; karanlık dinletiden uzak şiirin açılabileceği öte uzam!" (Sayfa 27) İlk kez (kitap olarak) Nilgün Marmara'yı okudum. Daha önceden hep internet üzerinden okuyordum, kitabın tadı bir başkaymış. Kendisini az çok tanıyanlar bilir, şiirlerinde yoğun bir Amerikan edebiyatı etkisi var. Özellikle Sylvia Plath.. Açıkçası bana göre Nilgün çok daha başarılı bir şair. Onun dilindeki estetik haz beni daha çok çekiyor. Genel olarak bakıldığında etkilendiği bir diğer şair T. S. Eliot. Eliot'ın şiirlerindeki modernizm, karmaşık imgelem ve kültürel referanslar, Marmara'nın şiir dilinde de yankılandığı bariz ortada.. Bu etki, onun eserlerine sadece kişisel bir melankoli değil, aynı zamanda varoluşsal bir derinlik katmış. Bu iki şairin yanı sıra (bana göre) Emily Dickinson'ın içe dönük ve melankolik tonunun da şiirlerinde hissediliyor. Ancak teknik yönüyle biraz fazla farklılık içeriğini de belirtmeliyim. Özetle Nilgün Marmara'yı okumak lazım, özellikle şiir seviyorsanız ve okuyorsanız bu bir tür zorunluluğa dönüşüyor. Son olarak çoğu şiirini 20'lerin başında yazmış. Saygıyı hak ediyor.