Raf Yorumu: jellyfish (@jellyfish)

Yeni yurtta 2. günümdü. Hep her şeyi tek başına yapmak bir güç göstergesi olarak görüyordum. Bir şeyleri taşımak, alışveriş yapmak, bilmediğin bir şehirde tek başına yol bulmak... Tabii ki gerçekten "ciddi" şeyler vardır ama benim için bunları tek başına yapabiliyor…devamıYeni yurtta 2. günümdü. Hep her şeyi tek başına yapmak bir güç göstergesi olarak görüyordum. Bir şeyleri taşımak, alışveriş yapmak, bilmediğin bir şehirde tek başına yol bulmak... Tabii ki gerçekten "ciddi" şeyler vardır ama benim için bunları tek başına yapabiliyor olmak birer "Bakın ben tek başına neler başarıyorum!" haykırışlardan bazılarıdır. Bugün, ilk defa oda arkadaşım bana alışverişi birlikte yapmayı teklif etti. Çevreyi bilmediğim için, beni yönlendirebileceğini söyledi. Biraz işim vardı ve bilemedim o an. Her şeyi yalnız yapmak daha kolay geliyordu diyordum. Ama belki de yalnız olmamı kendim için gizlemeye çalışıyor da olabilirim (Baya da başarılıyım bence). Teklifini kabul ettim ve tüm günü birlikte geçirdik. İnanılmazdı. 2 gündür tanıştığım bir insandı. Genellikle her gördüğüm insanın kişiliğini kafamda yaptıklarından yola çıkarak bir kalıba sokarım (biraz hoş bir durum değil ama karşımdakine karşın daha iyi görünmeme yardımcı oluyor belki de). Çok konuşuyordu, hep anlatıyordu. Bana sorular soruyordu, beni dinliyordu. Gerçekten dinleniyor olmanın keyfi inanılmazdı. Aslında sıvı deterjan sorunu çıkmasaydı biraz daha iyi olabilirdi ama hiç önemli değildi. Yürümekten yorulmuş ve bıkmış bir haldeydim ama mutluydum. Neden biliyor musunuz? Kasada kartımı okuttuktan sonra, aldığım ürünleri poşetime koymakla kartımı çantama koymak arasında kaldım ve panikledim biraz. Her zaman olan bir şey olduğu için sakince kenara çekilip kendim halletmek istedim ama "o" bana yardım etti. Her şeyi poşetime koydu. Hemen ardından yolda bağcığım çözüldü. Duralım dedim. Elimdeki çantalar düşüyordu tutmama rağmen, eğilmiştim sonuçta. Tutmayı teklif ettim, yok hayır dedim ama yine de tutuyordu. Karşıdan karşıya geçerken de birine mesaj yazmam gerekiyordu acilen, beni kolumdan tutup insanların arasından götürdü ve mesaj yazmaya devam edebileceğimi söyledi. Olay o arkadaş değildi, bu tür iyi insanlar hep vardır (iyi ki varlar). Ama ben yardım kabul etmeyi öğrenemediğimi fark ettim. Sanki birine bağlı olmak gibi bir şey hissettiriyor bana. Doğru mu bilemem. Yanında kimlerin olacağını kestirmek mümkün değil ama bilmiyorum... Bugün güzel bir gündü. Belki biraz daha çevreme karşı açık olmaya çalışmalıyım. 🪼🫧