Raf Yorumu: bicycleandbook (@bicycleandbook)

Feminist yazar Kate Chopin, bir kadının kendini yaşadığı hayata ait hissedemeyişini ve bunun sebeplerine yavaş yavaş "Uyanış"ını anlatıyor romanda. Öncelikle çok akıcı bir dile ve çok gerçek bir kurguya sahip olduğunu söyleyebilirim, bir çırpıda bitirdim. Mesela kitaptaki erkek karakterin tavırlarına…devamıFeminist yazar Kate Chopin, bir kadının kendini yaşadığı hayata ait hissedemeyişini ve bunun sebeplerine yavaş yavaş "Uyanış"ını anlatıyor romanda. Öncelikle çok akıcı bir dile ve çok gerçek bir kurguya sahip olduğunu söyleyebilirim, bir çırpıda bitirdim. Mesela kitaptaki erkek karakterin tavırlarına bizzat maruz kalmasa dahi herkes muhakkak tanık olmuştur çevresinden. Sadece kadınların görevi sayılan çocuk büyütmekten tutun da, kadınların kocalarının "eve getirdiği" paraya olan düşkünlüğüne kadar birçok ataerkil bakış açısına değinilmiş kitapta. Ama bunlardan çok bir kadının bu tavırlar neticesinde ruhunun nasıl sıkıldığını, hayatının renklerini nasıl yavaş yavaş kaybettiğini okuyoruz. Ta ki kendi benliğini bulana dek. O "Uyanış" hali çok güzel işlenmiş bence. Ben de Edna ile birlikte hissettim o sıkışmışlığı, o tek başınalığa olan özlemi, o özgürlük arzusunu. İçine dolan hüznü başlarda anlamlandıramaması, isyan etmeden için için ağlaması yine bizzat yaşamasa da herkesin bir şekilde aşina olduğu bir his bana kalırsa. Hiç yabancılık çekmedim okurken, sanki sağım solum böyle kadınlarla dolu gibi hissettim. Çünkü bir kalıba sokulmak insan ruhunu boğan, yaşama amacına yönelik sorgulamalara iten bir şey bence. Hayattaki sorumluluklarımızı yerine getirebilmek için her şeyden önce benliğimizi bulmamız gerekiyor. Neyden keyif aldığını bile bilmeyen biri bir gününü nasıl geçirebilir ki? Kendine ayırdığı bir saati bile nasıl değerlendirmesi gerektiğini bilmeden nasıl yaşayabilir? Evli ya da bekar, çocuklu ya da çocuksuz farketmeksizin herkes önce kendi benliğini bulmalı. Bana kalırsa insan hayattaki sorumluluklarını ancak o zaman yerine getirebiliyor. Kendine bakamayan biri çocuğuna hiç bakamıyor. Tek başına keyifli vakit geçirmeyi bilmeyen biri sosyal yaşamında sağlıklı ve kalıcı ilişkiler kuramıyor. Yani çevremizle olan iletişimimizin kalitesi benliğimizle olan tanışıklığımızla ilgili. Edna da bununla yüzleşiyor, kendi benliğine yabancı olduğu için çocuklarına karşı bile ne hissettiğini tanımlayamıyor. Tek başına yemek yemenin, tek başına yürümenin, kendi seçtiği kişiye aşık olmanın verdiği özgürlük hissiyle kendi benliğini tanımaya çalışıyor. Edna sosyo-ekonomik anlamda sıkıntı çekmeyen, vaktini geçirebileceği dostlara sahip bir kadın olmasına karşın onu anlayan kimse yok çevresinde. Çünkü benliğini bulduğu noktada toplumsal normlarla karşı karşıya kalıyor. Bu bağlamda yalnız bir kadının iç çatışmalarını çok yerinde anlattığını düşünüyorum kitabın.