Raf Yorumu: Lux💫 (@luxoynuyom)

Dünyaya gözümüzü açtığımızdan itibaren ölümle bir savaşa da gireriz. En basitinden, entropiye kafa tutarız sürekli sürekli çalıştırırız vücudumuzu, hasta olmamalı yaşlanmamalı. Ama nafile biz ölmek için doğduk. Bir söz vardı; Lucius Senaca ‘’Hasta olduğun için değil, hayatta olduğun için öleceksin.’’…devamıDünyaya gözümüzü açtığımızdan itibaren ölümle bir savaşa da gireriz. En basitinden, entropiye kafa tutarız sürekli sürekli çalıştırırız vücudumuzu, hasta olmamalı yaşlanmamalı. Ama nafile biz ölmek için doğduk. Bir söz vardı; Lucius Senaca ‘’Hasta olduğun için değil, hayatta olduğun için öleceksin.’’ tam da bu işte. Yaşamın amacı ölüm degil, ölümün amacı yaşam, yani aslında yaşamadan önce ölüm gelir. Yoktan var olmaya geçmek gibi. (Bence) Şimdi asıl meseleye giriyoruz. ÖLÜM NEDEN BU KADAR KEDERLİDİR? Schopenhauer diyor ki; "Eğer ölümü bize böylesine korkunç gösteren şey var olmama düşüncesi olmuş olsaydı o zaman zorunlu olarak henüz var olmadığımız zamanı da aynı dehşetle düşünürdük. (Burda soruyorum gerçekten bizi dehşete düşüren şey bu mu?) Devam ediyor; Çünkü şurası çürütülemez derecede kesindir ki ölümden sonraki var olmayış ölümden önceki var olmayıştan farklı olamaz ve dolayısıyla ilki diğerinden daha hazin ve acıklı değildir. Bütün bir sonsuzluk henüz biz yok iken kendi mecramında akıp gidiyordu, fakat bu bizi hiçbir surette rahatsız etmez. Hâlbuki kısacık bir varoluşun bir lahzalık intermezzosunun (Schopenhauer burda yaşamdan önceki bilinci ve yaşamı tattııktan sonraki bilinci iki perde arasında oynanan ufak bir piyese benzetiyor ) ardından artık var olmayacağımız bir ikinci sonsuzluğun takip edeceğini ağır hatta tahammül edilmez buluruz. O halde varoluşa bu susamışlık şimdi onu tatmış ve çok tatlı bulmuş olmamızdan mı kaynaklanıyor?" Schopenhauer tabiki de buna "Hayır" cevabını veriyor. Yani sen dünyaya gelmeden önce, Vay efendim benden önce bunlar, şunlar oldu diye kederlenmiyorsan eğer, sen yaşayıp öldükten sonra da yine var olmayacağından ötürü senden sonrasını düşünüp kederlenmen son derece saçma diyor. Çünkü diyor "Var oluşumuzun doldurmadığı zamanın, doldurduğu zamanın geçmişinde veya geleceğinde olmasının bir önemi yoktur, hepsi birdir." Sonra herşeyi bir kenara bırak diyor. Sen neden var olmayışı yani yokluğu kötü bir şey olarak görüyorsun ki? Benim burdan anladığım; insanın yokluğu kötü olarak gördüğünü ve bu yüzden kendinden sonraki zamanı için kederlendigini savunuyor. Şimdilik bu kadarını anladığım için bu kadarını anlatabiliyorum, kitabı bu şekilde bölüm bölüm inceleyeceğim yoksa işin içinden çıkamıyorum.