bahadrtalay
Film son dönemde çok karşıma çıkıyordu. Uzun bir süre de sinemada film izlemediğim için bu filmi sinemada seyretmek istedim. Filmi beğendiğimi söyleyebilirim. İyi ki sinemada izledim diyemem fakat evde izlesem odaklanmam daha zor olabilirdi. Zira 2 saat 50 dakikalık bir filmin her sahnesine odaklanmak benim için her zaman mümkün olmuyor. Film Amerikada'ki göçmen sorununu çok güzel ele almış. Böyle çarpıcı bir konunun bir filmde ele alınması çok cesurca olmuş. Sean Penn gibi sol görüşe sahip muhalif bir oyuncunun da bu filmde rol almasına bu yüzden şaşırmadım. Oynadığı karakter baya bir takıntılı ve filmin sonlarına doğru iyice saplantılı hale geliyor. Yürüyüşünden mimiklerine kadar çok iyi hayat vermiş karaktere. Bir Amerikan askerinin sinemada bu şekilde gösterilebilmesi sanatı eleştirel bir araç olarak da kullanabilen toplumlarda ortaya çıkabiliyor. Yine filmin sonlarına doğru olan araba kovalama sahnesini izlerken midem bulandı. (Bunun sebebi sahnede kullanılan müzikle de olabilir ondan da bahsedeceğim.) Nasıl bir çekim açısı kullanıp bu kadar başarılı bir sahne çekmişler takdire şayan doğrusu. Filme az biraz neymiş ne değilmiş diye bakanlar komedik bir tarafı olduğunu da görmüşlerdir. Filmde beğendiğim bir diğer kısım da bu oldu. Özellikle Di Caprio'nun telefonla konuşma sahnesinde epey güldüm. Bunun gibi birçok sahnede güldüm ama şu an aklıma gelmedi. Benim için olumsuz olan tarafsa filmin başladığı 20.saniyeden itibaren gürültülü neredeyse kesilmeyen farklı farklı müzikler oldu. Bir noktada alışmıştım fakat zaman geçtikçe başımı ağrıttı. Odaklanmakta zorlandım. Film bitince kullanılan müzikleri dinledim. Hepsi ayrı ayrı çok güzel müzikler ama 2 saat 50 dakika boyunca çalınınca işkence gibi geliyor doğal olarak.
Savaş Üstüne Savaş


