Raf Yorumu: MsPureBlood (@mspureblood)

“Tüm varlığım karanlık bir ayettir benim.” Makbule Aras Eyvazi, Farsça çevirmen ve yazardır. Edebiyat öğretmenliği yaptığı öğrencileri tarafından pek sevilir. Furuğ Ferruhzad’ın tüm şiirlerinin bulunduğu “Rüzgar Bizi Götürecek” şiir kitabı çevirisiyle 2019’da yılın en iyi çevirmeni ödülünü almış. Bu kitap…devamı“Tüm varlığım karanlık bir ayettir benim.” Makbule Aras Eyvazi, Farsça çevirmen ve yazardır. Edebiyat öğretmenliği yaptığı öğrencileri tarafından pek sevilir. Furuğ Ferruhzad’ın tüm şiirlerinin bulunduğu “Rüzgar Bizi Götürecek” şiir kitabı çevirisiyle 2019’da yılın en iyi çevirmeni ödülünü almış. Bu kitap da Furuğ hakkında, hatta Furuğ’dan bir eser. Yazar, Furuğ’nun şiirleriyle ve hayatıyla bütünleşmiş olacak ki Furuğ’un zihnin içinde geziyoruz. Yetmiyor hayatında en önem verdiği dört adamın zihnine giriyoruz. Furuğ’a sevgileri bize kapı aralıyor. En büyük günahları, en gizli sırlarını duyuyoruz. Genç yaşta hayatını kaybeden İranlı şairin kendi ölümü hakkında söyleyeceklerini şiirsel bir romanda okumak isteyenlere zarifçe önerilir. Romanın biyografi-belgesel-kurmaca kimliği taşıması da ayrıca bir merak unsuru yaratır umarım. Kitaptan alıntılar “En çok ihtiyaç duyduğumuz yerden terk etmeye başlıyor hayat bizi. Sahi… Çünkü işte o, bağlanıp tutunduğumuz yer, incelmeye başlıyor zaman geçtikçe. Sevdiğimiz yerden hırpalamaya başlıyoruz herkesi, her şeyi. O yüzden istemiyorum bu bağları. Tek başıma dengede durmak istiyorum. Tutunmak, alışmayı getiriyor; alışmak ise birden düşüşü. O düşüşe dayanamıyorum. Sen… bu hayatta tutunduğum tek varlık. Beni hem ayakta tutan, hem de azıcık öteye gitmeye kalksan ,azıcık uzağıma düşsen, uçuruma yuvarlayacak olan.” “Ben seni en çok sevdiğim anda ayrıldım senden. Ben kendimi affetmedim, günahımı affetmedim. Bırak, hayatım aşktan ve mutluluktan arınsın.“ “Aşk her şeyden önce kişinin kendisine giden yolun açılmasıydı. Perviz, bunca yıl her şeye geç kaldığı gibi kendine de geç kaldığını fark etmiş, her şeyden çok bunun acısıyla kavrulmuştu. Ama sonra anlamıştı, acı verenin acıyı dindireceğine inanmak safdillikti! Acı, iç dünyamızı kuruyor, derinde bir benlik inşa ediyordu. Yalnızca bize ait, yalnızca kendimizin görebileceği ve yalnızca kendimizin gurur duyabileceği bir benlik. Acının dinmesini beklemek, birinin gelip onu dindirmesini beklemek, iç dünyamızın inşasını geciktirmekten başka bir işe yaramazdı. Uğultulu bir boşluk sallanıp dururdu içimizde. Acı, o boşluğu zamanın boyasına batırarak desenlerle doldurur, doldurur, doldurur… İşte orada, içimizde bir “ben” vardır artık, kaskatı yalnızlığımızın sırtını dayayıp oturabileceği bir ben.”