Raf Yorumu: astre (@astre)

astre 4 months ago

İyi ki denk gelmişim dediğim bir dizi. Çok kötü olduğum bir anda, kendimi o berbat üzüntü girdabına kaptırmamak için rastgele bir şekilde komedi tarzı bir şey ararken hızla açtığım bu dizi, imdadıma can simidi misali yetişti diyebilirim. Beklediğim gibi sırf…devamıİyi ki denk gelmişim dediğim bir dizi. Çok kötü olduğum bir anda, kendimi o berbat üzüntü girdabına kaptırmamak için rastgele bir şekilde komedi tarzı bir şey ararken hızla açtığım bu dizi, imdadıma can simidi misali yetişti diyebilirim. Beklediğim gibi sırf komedi değildi ancak yine de çok sevdim ve bir gecede bitirirken buldum kendimi. Yer yer hafifçe gülümsetti, sakin, akıcı biraz eğlenceli biraz da gerçekçi. Normal bir ruh halinde izlesem bu kadar sever miydim orası meçhul, belki de ben de beğenmeyenler arasında yerimi alabilirdim öyle bir durumda ancak öyle olmadı. O yüzden objektif bir kafayla bakamıyorum ve öneririm veya önermem de diyemiyorum. Konusunu ve sevdiğim bir kesitini de buraya bırakıyorum: Emekli profesör Charles, eşinin ölümünden sonra hiçbir şey yapmak istememekte ve günlerini evinde yalnız başına, kızından uzakta geçirmektedir. Kızı Emily çocuklarıyla yanına uğradığı bir seferde babasına, ona iyi gelecek bir uğraş bulmasını söylemesinin üzerine Charles, gazetede bir özel dedektifin iş ilanını görüp şansını denemeye karar verir ve oradaki yaşlı bir sakinin çalınan değerli kolyesini bulmak üzere Pacific View Huzurevi'ne yerleşerek hayatına yeni arkadaşlar, tatlı anılar, biraz da sevinç katar. Bu sırada kızıyla bağı da giderek tekrar sıkılaşır. "Bütün dünya bir sahnedir. Kadın, erkek bütün insanlar da oyuncular. Her birinin giriş ve çıkış zamanları vardır. Her insan kısa ömrü içinde çeşitli roller oynar. Birinci perdede bebektir, sütninesinin kollarında salyalarını akıtarak ağlar. Sonra sızıldanan bir okullu, sırtında çantası tertemiz sabahlık yüzü ile isteksiz, sümüklü böcek gibi sürünerek okula gider. Ve sonra aşıktır, fırın gibi derinden nefes alır. Sevgilisinin kaşına türküler düzer. Sonra pars bıyıklı bir askerdir, ağzında garip küfürler, kendi onuru üzerine titrer, çabuk kızıp kavgaya girişir. Altıncı perde, burnunda gözlük, yanında kese, yaşlı biri. Eskimesin diye sakladığı pantolonu sıska bacaklarına büsbütün dar gelir. Bu acı ve aynı zamanda coşkulu hikayeyi sonuçlandıran son perde ikinci bebeklik dönemidir, tam bir unutulmuşluktur. Gözsüz, dişsiz, hiçbir şeysiz."