Bahar TENİK
Savaşın ortasında, sessiz bir odada çalınan bir piyano sesi… İşte Piyanist tam olarak bunun filmi. Bir insanın, her şeyini kaybetmesine rağmen içindeki umudu nasıl koruduğunu öyle güçlü anlatıyor ki; izlerken sadece bir hikâye değil, bir hayatta kalış mücadelesi görüyorsun. Şehir yanıyor, insanlar yok oluyor, hayat parçalanıyor… ama bir tek şey ayakta kalıyor: müzik. Çünkü bazen bir melodi, bir insanın bütün dünyasını taşır. Piyanist izlerken şunu düşündüm: İnsan ne kadar kırılırsa kırılsın, içindeki o küçük umut ışığı hiç sönmüyor. Sadece saklanıyor… doğru anı bekliyor. Bu film bir dramdan çok daha fazlasıydı. Sessizliğiyle konuşan, gerçekliğiyle sarsan, duygusuyla derinden yakalayan bir hikâye. Ve bittikten sonra bile uzun süre aklından çıkmayan cinsten.”
Piyanist
