Bahar TENİK
Bazı ilişkiler bitse bile, insanda bıraktığı hisler hiç bitmez… Erdal ile Ece tam olarak böyle bir hikâye. İki insanın birbirine hem çok yakın hem de bir o kadar uzak olabildiğini, sevmenin bazen yetmediğini ama ‘bir zamanlar’ın izinin hep kaldığını öyle güzel anlatıyor ki… Film boyunca şunu hissettim: Bir ilişkide en zor şey ayrılık değil… Konuşulamayanlar, hep ertelenen hisler ve kalpte kalan o yarım cümleler. Erdal’la Ece’nin inişli çıkışlı hali, birbirlerinden vazgeçemeyişleri, kırgınlıkları ve yeniden deneme cesaretleri o kadar gerçek ki, izlerken kendinden bir şey bulmamak imkânsız. Bazen en çok sevdiğin insanı en çok sen yaralıyorsun. Bazen de en çok o iyileştiriyor. İşte bu film tam o çizgide duruyor: Sevmenin kolay, emek vermenin zor olduğunu hatırlatan o ince çizgide. Erdal ile Ece, kalbime hem bir sızı hem de bir ‘keşke’ bıraktı. Gerçek, sade, samimi… Ve belki de en önemlisi, insanın ilişkilerde kendine bile itiraf edemediklerini yüzüne gösteren bir film.
Erdal ile Ece


