Bahar TENİK
Al Pacino’nun bir rolü sadece “oynamayıp”, adeta yaşamının her hücresine işlediği nadir filmlerden biri… Kör bir adamın karanlığın içinden bile hayatı nasıl görebildiğini; yıllardır görenlerin ise aslında neleri göremediğini yüzüme çarpan bir hikâye. Film sadece bir yolculuk değil… Bir adamın kaybettiklerini, bir gencin bulduklarını, ikisinin de birbirinde tamamladığı eksikleri anlatıyor. Karanlıkla ışığın, umutsuzlukla cesaretin, pes etmekle yeniden doğmanın karşı karşıya geldiği bir gerçeklik. Al Pacino’nun tango sahnesinde, bir insanın gözleri görmese de nasıl “hissedebileceğini”; final konuşmasında ise bir insanın nasıl “ayakta durabileceğini” yeniden öğrendim. Bazen bir hayat, başka bir hayata tutunarak iyileşir. Bazen bir yabancı, en büyük aynan olur. Ve bazen bir film, sana unutmak üzere olduğun değerleri geri hatırlatır. “Kadın Kokusu”, sadece izlenmez. İçine işler, kalbine dokunur, bir yerlerde sessizce kalır. İyi ki izledim… 🍂
Kadın Kokusu
