Raf Yorumu: Tsugumo (@hanshiro)

Büyük hayal kırıklığına uğradığım George Sand eseri.. Kitap, inanılmaz bir erkek düşmanlığı (mizandrist bakış açısıyla) ile ele alınmış iki öyküyü içeriyor.. Hiçbir erkeğin ve kadının böyle bir "taraflı" (cinsiyetçi) yaklaşım sergileyen eserleri okumaması gerek. Döneminde yarattığı yankı vesilesi ve yazarı…devamıBüyük hayal kırıklığına uğradığım George Sand eseri.. Kitap, inanılmaz bir erkek düşmanlığı (mizandrist bakış açısıyla) ile ele alınmış iki öyküyü içeriyor.. Hiçbir erkeğin ve kadının böyle bir "taraflı" (cinsiyetçi) yaklaşım sergileyen eserleri okumaması gerek. Döneminde yarattığı yankı vesilesi ve yazarı hakkında duyduğum önemle okumak istedim ancak üzülerek söylüyorum, korkunç bir deneyimdi. Erkekler kadar, kadınlarında rahatsız olması gereken bir eser zira kadını da kötü konuma yerleştiriyor. İlk öykü Lavinia -en azından- finali hariç beni memnun etmişti. Üslup ve biçem olarak son derece iyiydi, ta ki finaldeki "Bütün erkeklerden nefret ediyorum" bakış açısıyla bir tür ego tatmini yaşayan karakteri görene kadar.. Yani böylesine güzel ve (özellikle saygının ön planda olduğu) iyi işlenmiş bir öykünün bu şekilde final yapması beni derinden üzdü. Ancak diğer öykü olan "Markiz" daha kötüydü. Baştan sona erkek düşmanlığı içeriyor. Toplum tarafından kötü bir hayat sürmüş olsa da bu yaşanan durum insana bir tür zorbalık veyahut küçük düşürme hakkı vermiyor (zira o insanın ne suçu var?) karakterimiz kocasını sevmiyor ve sürekli başka birini arzuluyor. Bu da yetmemiş gibi arzuladığı erkeği -bulunduğu konum- bir tür "obje" olarak görüp arzulamış. Sand, bu iki metni bir araya getirerek erkeğin hem sosyal hayattaki kibrine hem de fiziksel ve ruhsal bayağılığına karşı bütünlüklü bir reddediş manifestosu oluşturmak istemiş. İki öyküde de kadın karakterler, erkekleri analiz ederek şu sonuca çıkmakta; "erkek, kadının hayal dünyasındaki o yüce yere layık değildir ve gerçeklikte her zaman bir hayal kırıklığı yaratmaya mahkumdur." Eserdeki bu mizandrik ton, her iki öykünün finalinde kadının yaptığı seçimlerle zirveye ulaşıyor ve klasik anlatılardaki o mutlu son beklentisini tersyüz editor. Lavinia, Lionel’in sunduğu evlilik teklifini ve sosyal statüyü elinin tersiyle iterek, erkeğin pişmanlığının bile ne kadar bencilce olduğunu ve affedilmeye değmediğini ifşa ediyor, Markiz ise sahnede hayran olduğu Lelio’yu gerçek hayatta tanıdığında yaşadığı hayal kırıklığıyla, erkeği sadece bir sanat eseri veya uzaktan sevilecek bir imge olarak tutmayı, onunla gerçek bir ilişki yaşamaya tercih ediyor. Korkunç bir deneyimdi. Yazardan başka bir şey okur muyum sanmıyorum, "feminizm" adı altında mizandrist öykü yazması, erkekler kadar kadınlarında tepki vermesi gereken bir durum. Zira bu feminizm'e zarar veriyor. Cinsiyetçi, erkek-kadın düşmanlığının yapılmadığı bir Edebiyat dileğiyle..