Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

Aşkından kendini yollara vurmuş güzel kadın Zingarina (Asia Argento) ile yollarda yaşayan Tchangola (Birol Ünel) Transilvanya’da karşılaşırlar. Sonrası aşk, özgürlük, sevgi, dayanışma, enfes müzikler ve danslar eşliğinde yollarda süren arayış ve keşifler.... Hem görsel hem de ruhsal bir şölen bu…devamıAşkından kendini yollara vurmuş güzel kadın Zingarina (Asia Argento) ile yollarda yaşayan Tchangola (Birol Ünel) Transilvanya’da karşılaşırlar. Sonrası aşk, özgürlük, sevgi, dayanışma, enfes müzikler ve danslar eşliğinde yollarda süren arayış ve keşifler.... Hem görsel hem de ruhsal bir şölen bu film. Berberi bir babayla Çingene bir annenin çocuğu olarak Cezayir’de doğup 22 yaşında Fransa’ya göçen Tony Gatlif, 2006’da Roll dergisine verdiği röportajda şunları söylemiş: “Benim hoşuma giden duygular, yola düşmek, keşifler... Benim için sinema insanları yolculuğa çıkarmaktır, ama organize olmayan bir yolculuğa. Film üzerine düşünmeye başladığımda müziği de düşünürüm. Müzik filmin omurgasıdır; senaryoyu yazarken ve çekim mekanlarını saptarken eş zamanlı olarak müziği de tasarlarım.” Hakikaten sinemasının basit formülü bu. Sade (anlatım çoğu zaman düz) ama duygusu yoğun (sürekli bir coşku içindeyiz), masalsı (törenler, müzikler, danslar) ama gerçek (soğuk binalar, yoksul evler, hiçlikte uzanıp duran çamurlu, karlı yollar) bir atmosferde geçen filmin yoksul olsalar da (dilenen, açlık çeken) gönülleri zengin (yardım eden, dayanışan) insanlarıyla sürüyor keşif yolculuğu. Sevmeyi özgürlüğüne karşı bir tehdit olarak gören Tchangola ile bir zamanlar sevdiği başka bir erkek tarafından ciğeri dağlanan Zingarina’nın yolculuğunu merak içinde izliyoruz. Birol Ünel filmin bir yerinde istemsizce Türkçe konuşuyor. Tchangola’nın yolu bir zamanlar Türkiye’den de geçmiş olmalı. Her iki karakterin de geçmişiyle ilgili bilgi ya da ele dokunur ipuçları vermeyi gerekli görmüyor yönetmen. Karşılaştıkları an ve sonrası önemli onun için. Tony Gatlif Türkiye’ye ilk kez 1984’te gelmiş ve ülkemizi çok sevmiş. 2008’de İstanbul Film Festivali’nde jüri üyeliği yapmaya geldiğinde onu Sulukule’ye götürüp davul, keman, klarinet eşliğinde gezdirmişler. Bir de sormuşlar “Sulukule’yi nasıl çekerdiniz?” diye. O da şöyle cevaplamış: “Bir aile yemek masasında oturup, çocuklarıyla yemeğini yiyor. Birden mutfak üstlerine çöküyor. Bu sahneyi çekerdim.”