Raf Yorumu: . (@merdumgriz)

"Canım, Ne güzel kızsın sen! Ne yiğit dost. Tam kötüle-mişken, yakışıksız naneler düşünürken çıkar gelirsin. Yalancısın da. Kurban olayım o huyuna. Kendin üzgün, bezginken, bana öyle görünmezsin. Yük, yük dediğin bunlar işte canım. Durup dururken, müzik, düşler, serseri firar duyuları…devamı

merdumgriz Anarşist misin nesin be?! Olmayacağını bile bile bir aşkta ısrar etmek, dışarıdan bakıldığında akıl dışıdır. Üstelik bu ısrar, mümkün ve…devamıAnarşist misin nesin be?! Olmayacağını bile bile bir aşkta ısrar etmek, dışarıdan bakıldığında akıl dışıdır. Üstelik bu ısrar, mümkün ve dengeli ilişkileri de berhava ediyorsa, rasyonel bir göz için izahı yoktur. Toplum ahlakı, sağduyu ve modern psikoloji aynı noktada buluşur: İnsan kendini inciten bağlardan çekilmelidir. Fakat şiir tam da bu ortak aklın bittiği yerde başlar. Şairi anlamaya çalışırken en sık düştüğümüz yanılgı, onu mantık terazisine çıkarmaktır. Oysa şiir, rasyonel bir düzen önermez; aksine, insanın düzenle açıklayamadığı hâllerini kayda geçirir. Şairin aşkı, bir ilişki modeli değil, bir gerilim alanıdır. Olmuş, tamamlanmış, dengeli bir bağ şiirin konusu olmaktan çabuk düşer. Şiiri diri tutan şey, eksikliktir; bitmeyen arzu, kapanmayan mesafe, çözülemeyen çelişkidir. Ahmed Arif örneği bu yüzden öğreticidir. Toplumu, tarihi, sınıfları bilen bir adamın kendi duygusunu “yönetememesi” bir tutarsızlık değil; şiirin doğasına uygun bir zorunluluktur. Çünkü onun dünyasında aşk, yaşanmak için değil, hissedilmek ve dile gelmek içindir. Leylâ Erbil’in uzaklığı, bu bağlamda bir engel değil; şiiri mümkün kılan koşuldur. Yakınlık şiiri susturur, mesafe konuşturur. Burada mesele şairin ahlaki ya da duygusal sorumsuzluğu değildir. Aksine, şiirle kurulan sadakattir söz konusu olan. Şair, aklın “vazgeç” dediği yerde durur ama kalbin neden vazgeçmediğini kayda geçirir. Şiir, insanın kendini ikna edemediği hâllerin dilidir; ikna olmuş, çözümlenmiş, makul duyguların değil. Biz okurlar da bu yüzden şairi yargılamayız. Çünkü şiirde, kendi hayatlarımızda bastırdığımız irrasyonel tarafımızla karşılaşırız. Şair, bizim yerimize tutunur; bizim yerimize vazgeçmez. Aklın haklı olduğu yerde değil, kalbin hâlâ söz istediği yerde konuşur. Sonuçta şiire tamamen rasyonel bakılamaz; çünkü şiir, aklın açıklayamadığı yükleri taşır. Olmayacağını bile bile sevmek, gündelik hayat için bir hata olabilir. Ama şiir için çoğu zaman tek imkândır. Marazi hassasiyet kimisini meczup, kimisini şair, kimisini de uyumsuz bir birey hâline getirir. Mecnun Leyla'nın sokağından geçen köpeğin gözlerini öperken bizler bu aşk dolu mesneviyle erir gideriz. Arada bir ilk gençlik yıllarımda bu metinleri okuyup Bovarizm mağduru olduğum zamanlar da yok değildir amma velakin zaman zaman kendimi kandırmayı da özlemiyor değilim doğrusu...

2m 1 beğeni Yanıtla like icon

—— Yanıtları gör (1)