Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

Tarihin En Büyük Davasını Russell Crowe Bile Kurtaramadı. Tarihin en büyük hukuk savaşı… İnsanlık onurunun yargılandığı yer: Nuremberg. Elinizde Russell Crowe ve Rami Malek gibi iki güçlü oyuncu varken, bu filmin seyirciyi sarsması gerekirdi. Ancak film, o devasa mahkeme salonunun…devamıTarihin En Büyük Davasını Russell Crowe Bile Kurtaramadı. Tarihin en büyük hukuk savaşı… İnsanlık onurunun yargılandığı yer: Nuremberg. Elinizde Russell Crowe ve Rami Malek gibi iki güçlü oyuncu varken, bu filmin seyirciyi sarsması gerekirdi. Ancak film, o devasa mahkeme salonunun ağırlığı altında eziliyor. (Bir Düşüşün Anatomisi’ndeki mahkeme sahnelerini hatırlayın; gerilimin nasıl kurulduğuna dair en iyi örneklerden biridir.) Bir film yalnızca diyalogdan ibaret değildir. Görüntü yönetmeni ışığı ve gölgeyi etkili kullanamıyorsa, Russell Crowe’un oyunculuğu bile etkisiz kalıyor. Mahkeme salonundaki statik çekimler, olayın ruhunu kadraja hapsetmek yerine onu sıradan bir davaya indirgiyor. Filmin ikinci yarısında gelen o meşhur toplama kampı görüntüleri (kemik yığınları, gerçek arşiv kayıtları) seyirciyi sarsıyor, evet. Ama sarsan şey film değil, gerçeğin ta kendisi. Bir yönetmen, kurduğu sinematografik dünyayla etkileyemeyip arşivin şok edici gücüne sığınıyorsa, orada sinemanın kendisi eksik kalmış demektir. Hissedilemeyen Karakterler Psikiyatrist rolündeki Rami Malek’e gelince… Nazi zihninin karanlığına ineceğimiz rehberimiz olması gerekirdi. Ancak onu “hissedemiyoruz.” Karakterin içsel çatışması, yüzünde belirmesi gereken o keşif dehşeti yönetmen tarafından ıskalanmış. Russell Crowe’u ise yalnızca mahkeme salonunda, sınırlı anlarda hissedebiliyoruz. Film bittikten sonra aklıma gelen o meşhur soru şu oldu: Bu film başka bir yönetmenin elinde nasıl bir şeye dönüşürdü? Örneğin… Nolan. (En yakın hissettiğim yönetmen olmasa bile.) Nolan olsaydı, mahkeme salonundaki kulaklıklardan gelen cızırtıyı bile başlı başına bir gerilim unsuruna dönüştürür, zamanı büker ve bizi tarihin o “anlık” stresine hapsederdi. Aynı düşünceyi büyük bir keyifle izlediğim Muhteşem Marty’nin maç sahnesinde de yaşadım. Nolan’ı aramadım değil. Muhtemelen masa tenisi topunun gidiş gelişini IMAX kameralarla, mermi hızında, fizik kurallarını sorgulatan bir görsellikle çekerdi. Maçın son 5 saniyesini, Marty’nin tüm çocukluğunu ve geçmişini hatırladığı 20 dakikalık bir sekansa yayardı. Yine de Muhteşem Marty’yi Timothée Chalamet fazlasıyla ayakta tutuyor. Bu sene Oscar alabileceğini umduğum muhteşem bir oyuncu.