Raf Yorumu: Batu (@batu

Spoiler içeriyor Intermezzo, günümüzün o "dağınık" ve çok katmanlı ilişkilerinin bir aynası. Eğer hayatınızın bir döneminde kendinizi karmaşık duygular içinde bulduysanız veya insan ilişkilerindeki o görünmez bağların doğasını merak ediyorsanız, bu kitabı tavsiye ederim. Kitapta günlük olaylar o kadar detaylı ve doğal…devamıIntermezzo, günümüzün o "dağınık" ve çok katmanlı ilişkilerinin bir aynası. Eğer hayatınızın bir döneminde kendinizi karmaşık duygular içinde bulduysanız veya insan ilişkilerindeki o görünmez bağların doğasını merak ediyorsanız, bu kitabı tavsiye ederim. Kitapta günlük olaylar o kadar detaylı ve doğal betimlenmiş ki, okurken kendinizi o anın tam içinde buluyorsunuz. Rooney, sadece düşünmenizin yeteceği kadar organik bir atmosfer yaratmış. Anlatım tarzı, karakterlerin iç dünyasıyla paralel ilerliyor: - Ivan’ın bölümleri: Daha anlaşılır, takibi kolay ve net bir olay örgüsü sunuyor. - Peter’ın bölümleri: Karakterin iç dünyasındaki o kaosu ve derin düşünceleri yansıtan, daha dağınık ve girift bir dille yazılmış. Bu üslup farkı, iki kardeşin hayata bakışını hissetmemizi sağlıyor. Kitabın kalbinde, aslında her ailede karşımıza çıkabilecek o tanıdık ama bir o kadar da zorlayıcı dinamikler var: - İvan ve Abisi: Birbirlerine değer veren ama bunu açıkça ifade edemeyen iki kardeş. Sevgi var ama ortak bir dil yok. Bu iletişim kopukluğu, onları kitabın büyük bölümünde bir "anlaşma" noktasından uzak tutuyor. - Margaret: Toplumun gözüyle yaşayan, "Başkaları ne der?" sancısını en derinden hisseden karakter. Arkadaşlarının ve çevresinin yargılarından korktuğu için adımlarını özgürce atmakta zorlanıyor. - Peter: Sevgi yolunda bir arafta kalmışlık hikayesi... Ait olmak istiyor ama ait olmayı bir türlü başaramayan, duygusal bir boşluğun içinde savrulan biri. - Ivan: Eylemlerinin sonuçlarını sürekli tartan, "Şöyle olsaydı ne olurdu?" diye geçmiş ve gelecek arasında mekik dokuyan analitik bir zihin. Kitaptan Alıntılar “Zihnin öyle hastalıklı ki kendine ne yaptığını görmüyorsun bile” “Ben yardıma ihtiyaç duyduğumda siz ikiniz neredeydiniz? Hayır, konuşmak istemediniz, bilmek istemediniz. İkiniz de.” “Ömrüm ikinizi koruyup kollamakla geçti. Ama teşekkür etme inceliğini ikiniz de bir kez olsun göstermediniz.” “Kimse mükemmel değil. Bazen insanlardan kusursuz olmalarını beklersiniz ve kusursuz olamadıkları için onlardan sonsuza kadar nefret edersiniz, oysa onların suçu değildir, sizin suçunuz da değildir. Yalnızca sahip olamadıkları için size veremeyecekleri bir şeyi istemişsinizdir. Derken başka insanların hayatında aynısını yaparsınız, herkesi yüzüstü bırakan, hiçbir şeyi yoluna koyamayan kişi siz olursunuz ve kendinizden öyle nefret edersiniz ki keşke ölüp gitsem dersiniz. ”