Raf Yorumu: MsPureBlood (@mspureblood)

Yönetmeninin yüksek bütçeli yapım tekliflerini reddedip üzerine “Truly, Madly, Deeply’yi yapmam için bana 100 milyon dolar verselerdi muhtemelen tam olarak aynı görünürdü, çünkü başka ne yapacağımı bilmiyordum." dediği film. Bunu görsel açıdan diyor tabi, yine de iyi iş çıkarıyor. Senaryo…devamıYönetmeninin yüksek bütçeli yapım tekliflerini reddedip üzerine “Truly, Madly, Deeply’yi yapmam için bana 100 milyon dolar verselerdi muhtemelen tam olarak aynı görünürdü, çünkü başka ne yapacağımı bilmiyordum." dediği film. Bunu görsel açıdan diyor tabi, yine de iyi iş çıkarıyor. Senaryo ve kurguda oldukça özgür bırakılıyor ve En İyi Orijinal Senaryo dalında BAFTA kazanıyor. Oyuncu seçiminde başrolde yerleşik ve ticari değeri yüksek bir yıldız yerine Juliet Stevenson’ın oynamasını tercih ediyor. Ve Stevenson bir yas filmine yakışır şekilde “en iyi ağlama sahneleri”ne girecek bir performans ortaya koyuyor. Diğer yandan bir hayaletin soğukluğunu en iyi yansıtan, o dönem kötü adam rolleriyle nam salmış ancak “sıradan insanı oynama” yeteneği nadiren kullanılan Alan Rickman’ı seçiyor. Film boyunca Stevenson’ı hayranlıkla izledim. Doğallığı, bakışları, gülüşü.. her şeyiyle oynamış kadın. Canlandırdığı Nina karakteri biricik sevdiceği Jamie’yi aniden kaybetmiştir. Bunun üzerine dayanılmaz bir acı içindedir. Hayatına devam eder, işini başarıyla sürdürür, arkadaşlarıyla ve ailesiyle arası iyi görünür, çevresindeki erkeklerin gözdesidir ancak içindeki acı yalnızken onu ele geçirir. Film bana göre tamamen yasın evreleri odağında işlenmiş. Nina belki de bu ani kayıp nedeniyle Jamie’yi bırakamıyor. Ve Jamie ona geri dönüyor, tabi hayalet olarak. Burada yönetmenin bir diğer özgünlüğü ortaya çıkıyor ve ilişkinin doğaüstü gerçekleşen devamını büyük bir doğallıkla seyirciye sunuyor. Bunu da senaryoda kullandığı mametvari teknikle (mamet speak) ve karakterlerin ilişkilenmesiyle başarıyor. Ve yönetmenin marjinalleştirilen azınlıkları (göçmenler, down sendromlular) o dönemin popüler anlayışından farklı olarak objektif ve empatik bi yaklaşımla hikayeye yedirmesi benim için beklenmedik bir detay oldu. Pek çok film bu tür marjinalleştirilmiş karakterlere irade vermeyi reddederken, Minghella olumlu temsiller sunarak filmine düşünceli, insani bir doku katmış. Spoi!!! Jamie’nin kendinden vazgeçilmesi için çabalaması da gerçek sevgiye dair bir anlam yaratıyor zihinde : "Gerçek sevgi, sevdiğin kişinin hayatına devam edebilmesi için kendi yokluğunu bir hediye olarak sunabilmektir."