Raf Yorumu: burcfilmpesinde (@burcfilmpesinde)

Bundan tam 5 yıl önce kitabı yorumlarken şöyle bir kısım yazmışım: “Kemal ve Orhan Pamuk, Füsun’un fotoğrafına bakarken, fotoğrafın çekilişinden tam 34 yıl sonra bile bizi çarpan yüz ifadesindeki insani yoğunluğa ve ruhsallığa hayretle, aşkla, saygıyla baktıklarını ifade ediyorlar. Füsun…devamıBundan tam 5 yıl önce kitabı yorumlarken şöyle bir kısım yazmışım: “Kemal ve Orhan Pamuk, Füsun’un fotoğrafına bakarken, fotoğrafın çekilişinden tam 34 yıl sonra bile bizi çarpan yüz ifadesindeki insani yoğunluğa ve ruhsallığa hayretle, aşkla, saygıyla baktıklarını ifade ediyorlar. Füsun karakteri bana hiç de ruhsallığı olan derin bir karakter gibi gelmedi. Roman boyunca Füsun’u okuyoruz ama Kemal’in ağzından. Peki Füsun kim? Ne düşünüyor? Onun hakkında ne biliyoruz? Bence koca bir hiç. Füsun bana göre çok silik bir karakter. Cümlelerinde büyük anlamlar yok. Biz okuyucu olarak Füsun’un iç dünyasını bilmiyoruz ki; sadece Kemal’e takılı kalıyoruz. Kemal bencil biri, orası net. Füsun’a âşık ama bence içindeki Füsun takıntısına âşık.” Dizide Füsun’u görebildiğimiz için bir nebze daha anlaşılır bir karakter hâline gelmiş. Tabii bu, kitaba kıyasla böyle; yoksa dizide de çok net verildiği gibi Füsun, Kemal için bir nesneden ibaret. Onun iç dünyasını, ideallerini, isteklerini hiç oturup düşünmüyor. Hatta onun biriktirme ve sahip olma takıntısı yüzünden Füsun’a bu derece tutulduğunu düşünüyorum. Dizide detayların işlenişi o kadar güzeldi ki: ayçiçeği tarlası, küpe, siyah kulaklı köpek… Hayatımda kitapla bu kadar uyumlu bir uyarlamayı ilk defa gördüm. Özellikle Feridun, zihnimde nasıl canlandırdıysam tam da öyle çıktı karşıma. Bir diğer güzel nokta da Füsunların evine gitme sahnelerinin kısa tutulmasıydı (çok şükür); çünkü kitapta o 7 yılı sayfa sayfa, tek tek okuduk. Okura yaşattığı bu buhran da kitabı unutulmaz kılıyor diye düşünüyorum. Neyse efendim, ben diziye gerçekten bayıldım. Harika bir yapımdı. Herkese göre olmayabilir; kitabını önceden okuyanlar çok daha fazla keyif alacaktır. Çünkü bazı yorumlarda hikâyenin sapıkça, sıkıcı, bunaltıcı bulunduğunu gördüm. Ben kitabı okurken de hikâyenin etik yönüne takılmadan okumuştum; bir hikâyenin yanlış olması, onun var olma ihtimalini ortadan kaldırmaz. Eğer böyle bir hikâye anlatılıyorsa, ben nasıl anlatıldığına bakarım. Asıl, Kemal ve Füsun evlenip her şey yaşanmamış gibi klasik bir düğün finali olsaydı, o zaman “Bu nasıl bir iş?” derdim. Neyse, çok uzattım: harika bir hikâye, harika bir anlatım.