Raf Yorumu: Dm'den yazmayın lütfen (@anisa)

30 Mayıs 1961 doğumlu İtalyan yazar Gianrico Carefiglio ile tanışmış olmaktan mutluluk duyuyorum. Kendisi yazırlığın yanı sıra bir hukukçu. Özellikle de organize suçlara karşı yasal mücadeleleri üstlenmiş bir yargıç.2008-2013 yılları arasında İtalyalda senator olarak da görev yapan yazarın edebi kariyeri,…devamı30 Mayıs 1961 doğumlu İtalyan yazar Gianrico Carefiglio ile tanışmış olmaktan mutluluk duyuyorum. Kendisi yazırlığın yanı sıra bir hukukçu. Özellikle de organize suçlara karşı yasal mücadeleleri üstlenmiş bir yargıç.2008-2013 yılları arasında İtalyalda senator olarak da görev yapan yazarın edebi kariyeri, ilk romanı İstemeden Tanıklık kitabı ile 2002 yılında tam anlamıyla başlamış. Polisiye romanlar, öyküler ve denemeler yazmış En bilinen eserleri Sabahın üçü, Geçmiş yabancı bir Topraktır, Kumarbaz ve Ahlaksız ve İsimsiz Tanık’tır. Kahramanımız Antonio’nun dilinden, 1980 yılında başlayan ve 1983 yılında devam eden baba-oğul ilişkisini yeniden kurma çabalarını okuduğumuz bir kitap. Antonio bluğ çağında, her ikisi de kariyer sahibi olan,anne babası boşanmış, annesi ile yaşayan bir genç. Babasının onları terk ettiğini disündüğü için boşanmanın tüm faturasını babasına kesmiş. Hayatının en hoyrat, fırtınalı ve bol dalgalanmalı döneminde Antonio yaşadığı bir şeyden dolayı babası ile İtalya'dan Marsilya’ya yolculuğa çıkıyor. Bu yolculukta yeniden baba oğul olduklarını hissediyorlar.Hayata dair bir çok konuda sohbet edip kısacık zamanda çok güzel anılar biriktiriyorlar. Kitapta pek de tekin olmayan Marsilya sokaklarından sıkça bahsedilmiş. Yazarın hukukçu yönü ve mücadele ettiği suçluların gölgesi bu satırlara yansımış. Bölümler birbirinin devamı niteliğinde olay akışı bozulmadan farklı bir zamana geçiş yapılmadan anlatılmış. Betimlemeler tam tadında ve karakterlerin ruh hali, duygu değişimleri çok güzel yansıtılmış. Hayat öyle bir girdap ki ivme kaybetmeden yaşayabilmek için şöyle bir es verip soluklanacak vaktimiz yok. Sonra belki bir şey olur,işte o zaman anda kalıp neyi kaçırdığımızı fark ederiz. Birçok yerde karakterler hislerimi tercüman oldu diyebilirim. Sevdiğim iki alıntıyı burda da paylaşmak isterim. “Bir görevim, özel olarak yapmam gereken bir işim, hiçbir sorumluluğum olmadan koskoca iki günün önümde uzandığı en son kimbilir ne zamandı. S.52 “Çok geç oldu, erkenden" S.95 Geç olmadan zamanı yavaşlatabilmeyi ve sevdiklerimizi daha iyi anlamak, en azından zaman zaman bunu başabilmeyi diliyorum. Bu kitap yeniden bağ kurabilmenin en güzel örneği.