Raf Yorumu: lilith (@lilithy)

Spoiler içeriyor - 19.02.2026 - 300. filmim La Planete Sauvage oldu 🍿 1973 yapımı bu film oldukça ilginç bir görsele ve atmosfere sahip, gerçekten izlediğim hiçbir şeye benzemiyor. Ayrıca film 1973’te Cannes Film Festivali’nde Özel Jüri Ödülü kazanmış. Oldukça felsefik ve sürrealist…devamı- 19.02.2026 - 300. filmim La Planete Sauvage oldu 🍿 1973 yapımı bu film oldukça ilginç bir görsele ve atmosfere sahip, gerçekten izlediğim hiçbir şeye benzemiyor. Ayrıca film 1973’te Cannes Film Festivali’nde Özel Jüri Ödülü kazanmış. Oldukça felsefik ve sürrealist bir film olduğundan her detayı algılamak zor, yavaş yavaş sindirmek ve araştırmak lazım. Konusu, dev olan Draag’larıla küçük insanların yani Om’ların arasındaki hiyerarşiyi ele alıyor. Aslında insanoğlunun doğaya ve hayvanlara yaşattıklarının bir nevi terse dönmüş hali diyebiliriz. Filmde o kadar çok toplumsal mesaj var ki, minicik detaylarda bile bulmak mümkün. Zaten ana fikirlerden biri bilginin ezici bir güç olduğu. Mesela Draaglar Om’lara göre daha bilgililer ancak Om’lar bu bilgiyi elde ettiği an ezici bir üstünlük sağlamaya başlıyorlar. Draag’lar insanları birer oyuncak hatta evcil hayvan gibi görür. Tasma takarlar, istedikleri gibi giydirmeye, hatta dövüştürmeye çalışırlar. Benim filmdeki en beğendiğim noktalardan biriydi çünkü gerçekten insanoğlu yarattığı tahribatın hiç farkında değil ya da farkında olmak istemiyor. Draag’ların böcek ilaçlar gibi Om’ları ilaçlaması da çok çarpıcı bir sahneydi. Ekolojik determinizm görüşü desteklenmiş, yani doğa sandığımızın tam aksinde hareket ediyor. Aslında bu evrende insanoğlu hiçbir şeyin efendisi değil, doğa kendisi her şeyin efendisi diyebiliriz. Kıyafetler kimliklerin bir ürünü olduğu için burada Om’ları giydirilen kostümler dışında çıplak görüyoruz. Buradaki çıplaklık cinsellikten ziyade anatomik gerçekleri reddetmemek, bir şeyleri tabu kılmamak aslında. Yani bu evrende insan savunmasız, bu sefer besin piramidinin en üstünde olan biz değiliz. Tabii ki filmde cinsel göndermeler de mevcut, dört bir yana bastırılmış arzuların tasviri serpilmiş. Filmi izlerken ben mi böyle algılıyorum diye sorgulamıştım çünkü etrafta gördüğümüz ağaçlar ya da bitkiler bile anatomik organları andırıyordu, meğerse bilinçli bir tercihmiş. Yani alt zemine değinmeye kalksak kelimeler yetmez, anlatılmaz yaşanır tadında bir film. Günümüz animasyon filmleri gibi bir akıcılık bekliyorsanız filmin pek akıcı olmadığını söyleyebilirim. Durağan ilerliyor, izlemekten çok anlamak üzerine kurulmuş bir film. Puanım: 9/10