Raf Yorumu: Aden (@aden

💬“Şimdi uyumak istiyorum. Sadece uyumak istiyorum.” Herkese iyi geceler ve iyi sahurlar arkadaşlarr✨️✨️ Normalde ortalama 3 haftadır aşırı yoğun bir süreçten geçiyorum ama film ödevi veren hocam sayesinde bu yoğun süreçte filmi gönül rahatlığıyla izlemenin keyfi de farklı oluyor ya…devamı💬“Şimdi uyumak istiyorum. Sadece uyumak istiyorum.” Herkese iyi geceler ve iyi sahurlar arkadaşlarr✨️✨️ Normalde ortalama 3 haftadır aşırı yoğun bir süreçten geçiyorum ama film ödevi veren hocam sayesinde bu yoğun süreçte filmi gönül rahatlığıyla izlemenin keyfi de farklı oluyor ya 😅 O yüzden bu film biraz daha dikkatli şekilde incelenip yorum yazıldı. Bu yorumu sonra ödevimde de kullanıcam. Normalde psikolojik gerilim türünü çok seven biri değilim ama bu film beni gerçekten içine çekti. Çünkü olaydan çok zihnin içinde dolaşıyoruz. Gizem kısmı abartılmadan sindire sindire ilerliyor müzikler ve renk paleti de filmin işleyişine çok nüyük katkıda bulunuyor. Finalde her şeyin yerine oturması gerçekten tatmin edici. Ama şuanlık ben filmi biraz daha psikolojik açıdan yorumlamayı tercih ediyorum. Film boyunca aslında bir gizemi değil bir vicdanın çöküşünü izliyoruz gibi hissettim. Trevor’un yaşadığı şey bana göre sadece travma sonrası stres değil yoğun suçluluk duygusunun zihni ele geçirmesi. Uykusuzluk burada çok önemli. Çünkü uyuyamamak sadece fiziksel bir durum değil bilinçaltının sürekli aktif kalması demek. Kaçacak bir alanın kalmaması demek. İnsan uyuyarak gerçeklikten bir süreliğine uzaklaşabilir ama o bunu bile yapamıyor. Zihninde yarattığı karakteri ben bir “savunma mekanizması” gibi gördüm. Suçu açığa çıkarma çabası. “Bunu ben yapmadım” diyebilmek için zihnin yeni bir fail üretmesi. Aslında bu çok insani bir refleks. Ağır bir suçlulukla baş edemeyen zihin parçalanmayı seçiyor. Kimliğini bölüyor. Gerçeği kabul etmek yerine alternatif bir gerçeklik ve yeni bir kişilik inşa ediyor. Ama film şunu çok net gösteriyor bastırılan hiçbir duygu yok olmuyor. Vicdan susturulabiliyor ama tamamen yok edilemiyor. Trevor’un sürekli notlar görmesi kendini takip edildiğini hissetmesi bunların hepsi içsel hesaplaşmanın sembolleri gibi. Zihin aslında sürekli hatırla ve hesaplaş diyor. Artık kabullen ve özgürleş. Ve en etkileyici tarafı şu oldu benim için uykunun bir kaçış değil yüzleşmenin başlangıcı olması. Uyuyabilmek demek artık kaçmamayı seçmek demek. Kendini affetmeye bir adım atmak demek. Her şeyi kabullendiği an zihni artık rahatladı ve uyuyarak kendini sonunda affedebildiğini gördük. Bence film gizemli olduğu kadar çok insani. Çünkü hepimizin içinde bastırdığı şeyler var. Sadece çoğumuzun zihni Trevor kadar yüksek sesle bağırmıyor belki de bağırıyor ama dinlenmek istemiyoruz kendimize alternatif senaryolar oluşturuyoruz. “Eğer uyumazsan, en kötü kâbusundan nasıl kaçacaksın?” 6.5/10🎬🎬🎬