Raf Yorumu: Nur* (@tekboynuzluinek)

İtiraf ediyorum Letterbox indirince buraya girmeyi bıraktım. Utandım geri geldim. Filmle ilgili çok fazla eleştirim var ama bu kullandığı tekniği, ideplojisini başarılı bulmadığım anlamına gelmiyor. İzlemeye değer. Filmle ilgili bana kötü hissettiren çok fazla şey var. İzlediğim en başarılı Frankestein…devamıİtiraf ediyorum Letterbox indirince buraya girmeyi bıraktım. Utandım geri geldim. Filmle ilgili çok fazla eleştirim var ama bu kullandığı tekniği, ideplojisini başarılı bulmadığım anlamına gelmiyor. İzlemeye değer. Filmle ilgili bana kötü hissettiren çok fazla şey var. İzlediğim en başarılı Frankestein uyarlamalarından biri, korkunun felsefesini anlayan ve yansıtan bir yapım olmuş. Yaratılmanın dehşetini, kimlik arayışını. Revolution, ressurraction, recreation tekarların dehşeti. Ama sonuyla etik anlayışınızı, tüm varoluşsal sancınızı görmezden geliyor. Bu sefer soru bu ' romeo ve juliet gibi ölümle biten bir trajedi mi, başa sarmak yeniden aynı acıyla baş etmek zorunda bırakılmak mı? Bu yeniden savaşma şansı mı yeniden yok olmanın başlangıcı mı?" Açıkcası bir feminist manifesto beklemesem de özellikle bu genrede "the bride" kavramının antifeminizmine baş kaldıran bir yapım bekliyordum. Belki de bie dönem filmi olduğunu göz önünde bulundurmadan yorumluyorumdur. Filmde bazı kesimleri özellikle rahatsız etmek için konulan sahneler olmasını anlıyorum ama doğruyu söylemek gerekirse bu film hiçbir şeye baş kaldırmıyor. Mış gibi yapıyor. Frankenstein aslında etik sınırlarını zorlayan canavar altyapısını düşündüren bir korku yapımı. Konu yaratılanın dehşeti değil yaratılmış olmanın dehşeti. Bu film boyumca yaratılanın saçtığı dehşeti izliyorsunuz. "Brain attack" bir kadın feminist revolutionu olarak yazılmaya çalışılmış ama dikkat ederseniz bütün olay her zaman erkek egemenliği üzerinden dönüyor. Canavarı kışkırtan erkek şiddeti, Idayı delirten erkek megolamanyası, Pennynin şiddet eğilimleri bile kendini korumak için değil Franki korumak için. Dedektif ve sekreteri arasında kurulmaya çalışan zıtlık bile güçlü kadını maskülenleştirmeden resmedemeyen bir yaklaşım. The bride çıkışı da aslında birinin gelini, Frankin gelini olmaktan uzaklaşmak kendi başına var olmak üzerine kurulu değil. En nihayetinde Penny her adımını Frankle atıyor sonunda Frankın Julieti oluyor. İdeoloji güzel; bana verilen etiketleri sizin belirlediğiniz anlamlardan sıyırıp kendi tabularımı çizerim, just The Bride ama sonuca varmıyor.