seliinna
Öncelikle yoruma içim kıyıldı diyerek başlamak istiyorum. Yarım bırakmamak için (ki 157 sayfacık kısa bir kitap) kendimi zorlayarak okudum. Kitap bittiğinde direkt yorumlara baktım. Benim gibi düşünenler olduğu gibi kitabı beğenen bir kesim de olduğunu gördüm. Yani kitap hakkında iki taraflı da yorumlar var. Uzun uzadıya konusunu yazmayacağım. Sokakta görüp belki de hiç fark etmediğimiz ya da umursamadığımız insanların kendilerine barınacak yer araması, onların yaşam şartları, başlarından geçenleri okuyoruz kitapta. Tabi burada şunu söylemeliyim ki kitap hakkındaki bir eleştirim de bu olacak bence konu çok sığ kalmış. Karakterler çok yüzeysel anlatılmış. Hikayeleri daha güzel ve dokunaklı anlatılabilecekken çok yüzeysel kalmış. Okurken bana oldu bittiye getirilmiş gibi geldi. Bu belki de benim kitaptan beklentimle alakalıydı ama bence bu konu ve karakterler daha güzel işlenebilirdi. Diğer beni bir noktadan sonra sıkan konu kitabın dili. Tabi ki edebi, şiirsel dili seviyorum ama yordu ya. Bu noktada bana biraz zorlanmış gibi geldi. Bu hissiyattan kaynaklı belki de benim tarzım değil diye düşünüyorum. Karakterlere ısınmamız gibi bir amaç güttüğünü düşünmüyorum yazarın. Ama en azından biraz işleseydi içimize. Özellikle baş karakter Musa beni fazlaca yordu. Her şeye sahip olduğu hayattan kendi seçimi ile sokaklara düşüp neden bunu dramatize edip “hayat kötü davranıyor” moduna girersin ki? Sonu hakkında spoiler vermeyeceğim merak etmeyin. Zaten çok da kafama oturan bir son olmadı. Belki mesajı algılayamadım ya da kaçırdım bilmiyorum ama o kadar okudum ve yani noldu? Neyse oldukça uzun bir yorum oldu. Adeta kitap okurken içimde biriktirdiğim şeyleri kusmuş oldum. Onca eleştiriden sonra önerimdir diyormuşum. Şaka şaka okumazsanız “bence” bir şey kaybetmeyeceğiniz bir kitap. Not: Kitabı beğenenlere kesinlikle bir itirazım yok. Zevkler ve renkler…
Başkalarının Tanrısı

