Raf Yorumu: bi (@velaris)

Luc Besson, Leon’daki Mathilda veya Nikita gibi ikonik, derinliği olan güçlü kadın karakterler yaratma konusundaki kredisini bu filmle tamamen tüketmiş görünüyor. Anna, sinematografik olarak şık ambalajlı ama içi boş bir kutu gibi; vaat ettiği "zeka oyunları" maalesef izleyicinin zekasına hakaret…devamıLuc Besson, Leon’daki Mathilda veya Nikita gibi ikonik, derinliği olan güçlü kadın karakterler yaratma konusundaki kredisini bu filmle tamamen tüketmiş görünüyor. Anna, sinematografik olarak şık ambalajlı ama içi boş bir kutu gibi; vaat ettiği "zeka oyunları" maalesef izleyicinin zekasına hakaret eder boyutta. Film, sürekli geçmişe gidip "Aslında öyle olmadı, böyle oldu" diyerek izleyiciyi şaşırtmaya çalışıyor. Ancak bu "zaman sıçramaları" bir zeka belirtisi değil, senaryodaki boşlukları yamama çabası gibi duruyor. Bir süre sonra bu matruşka tekniği gizem yaratmak yerine izleyiciyi yoran bir kurgu oyununa dönüşüyor. Oysa zekice kurgulanmış bir yapımda, ters köşeler havada asılı kalmaz, zemini önceden hazırlanır. Anna’nın geçmişini hayal meyal görüyoruz ama bu trajediler karaktere bir ruh katmıyor. Dişiliğini bir silah olarak kullanması orijinal bir fikir değil; aksine 90'larda kalmış bir casus klişesi. Kadını sadece "güzelliğiyle büyüleyen bir ölüm makinesi" olarak kodlamak, karakteri derinleştirmek yerine nesneleştiriyor. Cillian Murphy ve Luke Evans gibi isimlerin canlandırdığı üst düzey ajanların, bu kadar şeffaf bir manipülasyona kapılıp "sahiplenici" birer aşığa dönüşmesi, profesyonel casusluk dünyasıyla dalga geçmek gibi. Kum Havuzu Ajanlığı: İstihbarat dünyasını bir çocuk oyun alanına çeviren senaryo, CIA ve KGB’yi Anna’nın parmağında oynattığı iki saf aşık gibi konumlandırıyor. Görsel Dil: Renk paleti ve kamera tercihleri, yönetmenin eski filmlerindeki o kendine has estetikten uzak; daha çok yüksek bütçeli bir parfüm reklamını andırıyor Eğer film, duygusal romantizmi bir kenara bırakıp; her bir karakterin (Anna, Miller, Vassiliev ve Olga) kendi ajandasına sahip olduğu, birbirlerinin hamlelerini önceden sezen bir "satranç tahtası" olsaydı, gerçek bir başyapıt izleyebilirdik. Murphy’nin o buz gibi karizması, "romantik bir kurtarıcı" rolünde heba edilmiş. Gerçek bir casusluk geriliminde kan ve gözyaşı kaçınılmazdır; ancak burada dökülen kanın bir ağırlığı, çekilen acının bir inandırıcılığı yok.