raxeria
Ana sayfamda karşıma çıkan ismiyle beni kendine çeken bir film. Biraz yavaş ilerliyor, ondan dolayı ilk günde filmi bitiremedim. Filmin başında Mahin'in yalnızlığı beni gerçekten üzdü, gidip kadına sarılasım geldi. Her yaşta yalnızlık üzücü sanırım. Yalnızlığı severim ama yalnız hissetmek insanı dibe çeker. Kızıyla konuşmasında sürekli sözünün kesilmesi falan, hayal kırıklığını buradan hissettim. İlerleyen kısımdaki olaylar beni tam anlamıyla sarmadı. İlk günde insan bu kadar sevebilir mi bilmiyorum. Yine de Mahin aynı günde hem en kötü gününü hem en güzel gününü yaşadı. Bundan sonrası onun için nasıl olacak bilmiyorum ama taşıyacağı üzüntü çok ağır. Keşke sonu böyle bitmeseydi.
En Sevdiğim Pastam


