İçeriğe geç
Biutiful sayfasını açBiutifulAlejandro González IñárrituFilm · 2010
10 gönderi

'Biutiful, ölümcül bir hastalıkla yüzleşen Uxbal’ın çocuklarına bir gelecek bırakma çabasını anlatır. Film, onun üzerinden ölüm, göç, yoksulluk ve insanın geride bıraktığı izleri işler.' 🌊 “Annen o sesi hiç duymadı.” “Ne sesini.” “Denizin sesini. Ben küçükken deniz sesi çalan bir radyo kanalı vardı. Devasa dalgaların sesi. O ses beni korkuturdu.” “Neden korkuturdu?” “Denizin dibiydi beni korkutan. Dipte yaşayan her şey.” “Gözlerime bak. Yüzüme bak. Beni hatırla lütfen. Unutma beni.” “Niye daha önce gelmediniz?” “Canım bu kadar yanmıyordu.” 🌊 Biutiful, ilk bakışta ölümle yüzleşen bir adamın hikâyesi gibi görünse de filmin gerçek ağırlığı çok daha derinde. Uxbal’ın hayatı yalnızca kişisel bir trajedi değildir; onun etrafında yaşayan insanların hikâyeleriyle birleşerek modern dünyanın görünmeyen yüzüne dönüşür. Film, bir insanın ölümünü anlatırken aynı zamanda başkalarının hayatta kalmak için nasıl yaşamak zorunda bırakıldığını anlatır. Uxbal’ın çocuklarıyla olan ilişkisi, filmin en görünür katmanlarından biridir. O, kusursuz bir baba değildir; fakat çocuklarına kendi dünyasındaki bütün karanlığa rağmen bir gelecek bırakmaya çalışır. Buradaki baba figürü yalnızca “çocuklarını seven bir adam” değildir. Uxbal, aslında kendisinden sonra dünyada ne kalacağını düşünür. Çocukları, onun ölümünden sonra devam edecek hayatın simgesidir. Bu nedenle babalık filmde yalnızca sevgi değil, sorumluluk, miras ve vicdan anlamına da gelir. 🪔 Fakat filmin dünyası Uxbal’ın ailesinden ibaret değildir. Arka planda gördüğümüz Senegalli göçmenler ve Çinli göçmenler, filmin toplumsal damarını oluşturur. Onlar şehirde vardırlar ama aynı zamanda şehir tarafından görülmezler. Çalışırlar, üretirler, para kazanmaya çalışırlar; fakat sistemin en savunmasız noktalarında yaşamaktadırlar. Uxbal’ın yasadışı işlerle kurduğu ilişki de bu insanların yaşadığı sömürü düzeninden bağımsız değildir. Burada film çok rahatsız edici bir soru sorar: Hayatta kalmak için suç işlemek zorunda bırakılan bir insan gerçekten ne kadar özgürdür? Senegalli ve Çinli göçmenlerin hikâyeleri, yoksulluğun ve göçmenliğin yalnızca bireysel bir problem olmadığını gösterir. İnsanlar başka bir ülkede daha iyi bir hayat ararken başka bir sömürü düzeninin içine düşebilirler. Ucuz iş gücü, kaçak çalışma, korku ve güvencesizlik birbirine bağlanır. En acı tarafı ise bu insanların çoğu zaman yalnızca “arka plandaki insanlar” olarak görülmesidir. Film ise onları hikâyenin merkezine taşıyarak, şehirlerin parıltısının arkasında kimlerin görünmez kaldığını gösterir. 🕯️ Bu noktada Uxbal’ın kendisi de ilginç bir karaktere dönüşür. O hem sistemin mağdurlarından biridir hem de sistemin içinde başkalarının sömürülmesine aracılık eder. Yani film bize kolay bir “iyi insan-kötü insan” ayrımı sunmaz. Uxbal bazen yardım eden, bazen zarar veren, bazen koruyan, bazen de başkalarının çaresizliğinden faydalanan bir insandır. Tam da bu yüzden karakter gerçektir. Filmdeki doğaüstü unsurlar da yalnızca dekor değildir. Uxbal’ın ölülerle iletişim kurabilmesi, yaşamla ölüm arasındaki sınırı sürekli bulanıklaştırır. İnsanların ölülerinden tamamen kopmadığı, geçmişin yaşayanların üzerinde dolaşmaya devam ettiği hissini yaratır. Uxbal’ın başkalarının ölüleriyle kurduğu ilişki, kendi ölümünün yaklaşmasıyla daha da anlam kazanır. 🦋 Ve kelebek metaforu, filmin en güzel sembollerinden biridir. Kelebek dönüşümün, geçişin ve hayatın başka bir hâle evrilmesinin sembolüdür. Tırtılın eski hâlini bırakıp başka bir biçime dönüşmesi, filmde yaşam ve ölüm arasındaki geçişi düşündürür. Kelebek burada basitçe “ölümden sonra ruh” anlamına indirgenmemeli. Daha çok, bir hayatın biçim değiştirerek devam etmesi fikrini taşır. İnsan bedenen yok olabilir ama sevgisi, hatıraları, çocukları ve başkalarının hayatında bıraktığı izler yaşamaya devam eder. Bu yüzden filmde ölüm tamamen bir son değildir. Birinin ölümü, başka birinin hayatında bir başlangıca dönüşebilir. Uxbal’ın çocuklarına bıraktığı şey de tam olarak budur: Kendisi kalmayacaktır ama onlarda bir parçası yaşamaya devam edecektir. Filmin ismi olan “Biutiful” da bütün bunların anahtarı gibidir. Kelimenin yanlış yazılmış olması tesadüf değildir. Dünyanın kendisi de filmde “doğru” değildir. İnsanlar yanlış yerlerde, yanlış koşullarda, yanlış hayatların içinde sıkışmıştır. Ama yine de güzellik vardır. 🪁 Güzellik; Uxbal’ın çocuklarına duyduğu sevgide, göçmenlerin hayatta kalma mücadelesinde, ölümle yaşam arasındaki o görünmez bağda, bir insanın başka bir insan için yaptığı küçük fedakârlıklarda ortaya çıkar. Bu yüzden Biutiful, “hayat çok acı ama yine de güzeldir” demekten çok daha fazlasını söyler. Film bize güzelliğin bazen dünyanın kendisinde değil, insanların bütün çirkinliklerin ve acıların arasında birbirleri için yaptıkları şeylerde bulunduğunu gösterir. Uxbal ölümüyle yüzleşirken aslında bütün film boyunca karşılaştığımız insanların hayatları da onun hikâyesine bağlanır. Çocuklar, göçmenler, işçiler, anneler, ölüler ve yaşayanlar… Hepsi aynı dünyanın içinde, görünmez iplerle birbirine bağlıdır. Ve filmin sonunda geriye yalnızca “Uxbal ölecek” düşüncesi kalmaz. Daha büyük bir soru kalır: Bir insan bu dünyadan ayrıldığında gerçekten neyi yanında götürür, neyi geride bırakır? Para değil. Statü değil. Hatalar bile belki zamanla silinir. Geriye, başkalarının hayatında bıraktığı iz kalır. İşte Biutiful tam olarak bu yüzden ağır bir film. Çünkü bize ölümü gösterirken aslında nasıl yaşadığımızı sorgulatır. ❄️ “Kirpiklerin hareketsiz ve kalbin de öyle.” “Neden gidemiyorsun? Seni burada tutan ne?” “Gözümü kapatınca düşünceler başlıyor. Beni korkutuyorlar.” ❄️

Yükleniyor…

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et