dilara
Film en başından çocuğunu kaybetmiş bir annenin hissiyatını verince içine çekti bile ister istemez. Bir de On the Nature of Daylight çalınca tamam dedim, ya çok üzüleceğim ya da karman çorman hislerle bir başıma kalacağım. Öyle de oldu, her iki anı da yaşattı. Louise o kadar çok geçirdi ki duyguları, sanki o an ben de yaşadım onunla birlikte. Uzaylılarla her iletişime geçmeye çalıştığında strese girdim, sanki ben de onunla birlikte uykusuz kaldım. Çok çabaladı ve durumu tamamen kendi meselesi haline getirdi. Ben bu kadar çok çabalamasını kızını kaybetmiş olmasının getirdiği boşluğa yordum ama iş öyle değilmiş. Aslında henüz bir kızı olmadığını anladığımda aşırı ters köşe oldum. O andan itibaren Louise'e karşı bakış açım tamamen değişti. Onu yalnızca çok zeki veya başarılı biri olarak değil, hayatı algılayış biçimiyle de çok farklı bir insan olarak görmeye başladım. Çünkü ben olsam çoktan pes etmiştim belki de. Ian'ın da dediği gibi asıl şaşırtıcı olan uzaylılarla değil, Louise'le tanışmaktı. Uzaylıların aslında tehdit değil de hediye getirdiğine başından beri inandı ve onlarla gerçek bir bağ kurarak ilk evrimleşmeyi gerçekleştirdi. Dillerini öğrendiği anda tüm zamanları aynı anda algılamaya ve geleceği şu anda hissederek görmeye başladı. Günün birinde tüm insanlar bu dili öğrenecek ve evrimini gerçekleştirerek 3 bin yıl sonra uzaylılara yardım edecekti. İki tarafın da birbirine ihtiyacı var ve bu yardımlaşma zamanın ötesine uzanıyor. Film; zamanın döngüsel olduğu, her şeyi aynı anda yaşadığımızı ama henüz algılayamadığımız fikrini çok güzel anlatmış. Louise'in çocuğunu kaybedeceğini bile bile bu geleceği kabul etmesi de filmin en vurucu kısımlarından. Kızını kaybedeceğini bilmesine rağmen onunla yaşayacağı anlardan, ona duyacağı sevgiden vazgeçmiyor. Belki de geleceği bilmek, yaşanacak acıyı ortadan kaldırmıyor ama o acının öncesindeki her şeyi daha az değerli de yapmıyor. Ya da büyük bir kader kabullenişi sadece... Ben olsam ne yapardım diye düşündüm ama cevabı bulamadım. Çok güzel ve düşündürücü bir filmdi. Ben de zamanı bütünüyle algılamak istiyorum artık. Ama çok yorucu ve ağır bir yükmüş gibi. Neyse söyleceklerim bu kadar.
Geliş
