MAye
Metropolis, sınıf ayrımını ve toplumdaki hiyerarşik düzeni kasvetli bir atmosferle gözler önüne seren sinema tarihinin en önemli yapıtlarından biri. Film; "El" (işçiler/alt sınıf) ile "Beyin/Kalp" (yöneticiler/üst sınıf) kavramlarını ve bu iki dünyayı birleştirecek bir aracının var olması gerektiğini distopik bir kurgu üzerinden anlatıyor. İşçi sınıfını kimliğini tamamen yitirmiş, adeta devasa bir makinenin sıradan bir dişlisi olarak resmeden Fritz Lang, mekânsal kurguda muazzam bir anlamsal derinlik yakalamış. Sokaklardaki heykellerin ve mimari yapıların insan ölçeğinin çok üzerinde, ezici büyüklükte olması; yöneticilerin halk üzerindeki baskısını ve otoritesini simgeliyor. Maria karakteri ise saflığı, temizliği ve dini figür rolüyle anlatıya ruhani bir boyut katıyor. Özellikle kitlelerin dini bir figürü sorgulamadan takip etmesi, sonrasında Robot Maria’nın gerçek Maria’nın yerini alması ve o görkemli mimari ile kalabalığın resmedilme biçimi günümüz dünyasına ve teknolojisine muazzam atıflar barındırıyor. Film zaman zaman ritmini kaybetse de döneminin çok ötesindeki vizyonuyla The Matrix ve Blade Runner gibi ikonik yapımlara ilham olmayı başarmış. Müziklerin mimariyle bütünleşen kullanımı da bu atmosferi iyice şahlandırmış. Gelelim benim bu kaotik dünyadaki kişisel tecrübelerime: Freder’in babasıyla her konuştuğunda girdiği o aşırı dramatik mimikler ve tiatral haller beni benden aldı, izlerken epey eğlendim! :D Ama o işçi halkına ne demeli? Yahu insan çoluğunu çocuğunu aşağıda selin ortasında unutup, elin adamı ne dese gözü kapalı peşinden gider mi? Akıl var, mantık var; insan bir dönüp "Bizim veletler neredeydi acaba?" der! Burjuvazinin "Babil Bahçesi" konseptli partisinde sirke kaçmış gibi giyinmesine hiç girmiyorum bile... Tabii bir de Robot Maria’nın o meşhur, garip ve fütüristik dansı var. Salondaki erkeklerin, hayatlarında ilk defa kadın görüyormuşçasına gözleri yuvalarından fırlayarak bakması gerçekten krizlik bir sahneydi. Özetle Metropolis; beni bir yandan sinir krizlerine sokan, bir yandan kıkır kıkır güldüren, yeri geldiğinde "Bitse de gitsek" dedirten ama günün sonunda kendine hayran bırakan uzun ve uzun olduğu kadar da güzel bir yolculuktu. Benden 7.5 /10 aldı.
Metropolis
