C.Nolan
Dunkirk, Christopher Nolan'ın izlediğim filmleri arasında diğerlerinden biraz daha farklı bir yerde duruyor. Nolan denildiğinde çoğu kişinin aklına Interstellar, Inception, The Prestige veya The Dark Knight gibi filmler geliyor. Yani daha çok karmaşık hikâyeler, zaman kavramları, büyük fikirler ve şaşırtıcı senaryolar düşünüyoruz. Dunkirk ise bunlardan biraz farklı. Filmde çok büyük bir hikâye anlatılmasına rağmen bunu uzun uzun açıklamalar yaparak değil, daha çok görüntüler, sesler, atmosfer ve karakterlerin yaşadığı korku üzerinden anlatıyor. Film, II. Dünya Savaşı sırasında yaşanan Dunkirk Tahliyesi'ni konu alıyor. Fakat filmi izlerken klasik bir savaş filmi izliyormuş gibi hissetmedim. Çünkü burada savaşın kendisinden çok, savaşın ortasında kalmış insanların hayatta kalma mücadelesi ön plana çıkıyor. Bu nedenle film bana göre bir savaş kazanma hikâyesinden ziyade bir hayatta kalma hikâyesi. Filmin en başından itibaren farklı bir atmosferi var. Daha ilk dakikalarda bile bir şeylerin ters gittiğini hissediyorsunuz. Karakterlerin bulunduğu ortam güvenli değil ve film size bunu uzun açıklamalarla anlatmak yerine doğrudan hissettiriyor. Bu bence Nolan'ın en başarılı olduğu noktalardan biri. Dunkirk'te fazla konuşma yok. Normalde savaş filmlerinde karakterlerin geçmişlerini, düşüncelerini veya duygularını uzun diyaloglarla öğrenmeye alışığız. Burada ise durum biraz farklı. Karakterlerin kim olduklarını ve ne yaşadıklarını çoğu zaman davranışlarından anlıyoruz. Bu nedenle film bana biraz daha gerçekçi geldi. Özellikle askerlerin sürekli bir çıkış yolu araması filmin en önemli taraflarından biri. İnsanların savaş sırasında ne kadar çaresiz kalabileceğini gösteriyor. Bir insanın savaş meydanında sadece hayatta kalmaya çalışması bile başlı başına büyük bir mücadele. Film de bu duyguyu oldukça başarılı bir şekilde veriyor. Filmin atmosferi gerçekten çok güçlü. Dunkirk'i izlerken kendimi rahat hissettiğim çok fazla an olmadı. Sürekli bir gerginlik var. Bir şey olacakmış gibi bekliyorsunuz. Bazen hiçbir şey olmuyor ama yine de gerilim devam ediyor. Bence filmin başarısının önemli bir kısmı burada. Bunda Hans Zimmer'ın müziklerinin de çok büyük payı var. Müzikler filmi izlerken insanın üzerinde sürekli bir baskı oluşturuyor. Özellikle "tik tak" seslerinin ve giderek yükselen müziklerin kullanımı bana çok başarılı geldi. Sanki zaman sürekli ilerliyor ve karakterlerin fazla zamanı yokmuş gibi bir his oluşturuyor.Dunkirk'te müzik sadece arka planda çalan bir şey değil. Neredeyse filmin bir karakteri gibi. Bazı sahnelerde görüntüden çok müzik sizi geriyor. Özellikle bir şey olacak mı olmayacak mı diye beklerken müziğin yükselmesi insanın kalp atışını bile hızlandırabiliyor. Bazı savaş filmlerinde askerler çok güçlü ve cesur karakterler olarak gösterilir. Sürekli düşmana karşı mücadele ederler ve büyük kahramanlıklar yaparlar. Dunkirk'te ise korku daha fazla ön planda. İnsanların korktuğunu görebiliyorsunuz. Kaçmak istediklerini, ne kadar çaresiz olduklarını hissedebiliyorsunuz.Bence bu durum filmi daha etkileyici yapıyor. Çünkü korkmayan bir karakteri izlemektense korkmasına rağmen bir şey yapmaya çalışan bir insanı izlemek bana daha gerçek geliyor. Fionn Whitehead'in canlandırdığı Tommy karakteri dikkat çekici. Tommy üzerinden savaşa ve tahliyeye şahit oluyoruz. Karakter çok konuşkan değil ama yaşadıkları üzerinden birçok şeyi anlayabiliyoruz.Tom Hardy'nin canlandırdığı Farrier karakteri ise filmin hava tarafını temsil ediyor. Açıkçası Tom Hardy'nin yüzünün büyük bir kısmını göremememize rağmen oyunculuğunun etkisini hissetmek ilginçti. Özellikle uçak sahneleri filmin en heyecanlı bölümlerinden.Mark Rylance'ın canlandırdığı Mr. Dawson karakterini de beğendim. Onun hikâyesi filmin diğer taraflarına göre daha farklı bir duygu taşıyor. Sivil insanların da savaş sırasında ne kadar önemli bir rol oynayabileceğini gösteriyor. Burada filmdeki sivillerin rolü özellikle dikkatimi çekti. Savaş sadece askerlerin yaşadığı bir şey değil. Sıradan insanların da savaşın sonuçlarıyla karşı karşıya kaldığını görüyoruz. İnsanların kendi imkânlarıyla yardım etmeye çalışması filmin güzel taraflarından biri. Nolan'ın zaman kavramını kullanma şekli burada Interstellar veya Inception kadar karmaşık değil ama yine de önemli. Zamanın farklı karakterler açısından farklı şekilde ilerlemesi filmin gerilimini artırıyor.Örneğin bir karakterin yaşadığı kısa bir olay başka bir karakter açısından daha uzun bir zaman dilimine denk gelebiliyor. Bu durum filmin sonlarına doğru daha anlamlı hale geliyor. Özetle Dunkirk, savaşın kahramanlığından çok korkusunu, zaferinden çok hayatta kalma mücadelesini anlatan bir film. Christopher Nolan'ın diğer filmleri gibi seyirciyi sadece izletmekle kalmıyor, olayların içine çekmeye çalışıyor.
Dunkirk
