İçeriğe geç
Birini Pencere Kenarına Çiçek Koyacak Kadar Sevmek Lazım sayfasını açBirini Pencere Kenarına Çiçek Koyacak Kadar Sevmek LazımKemal HamamcıoğluKitap · 2017
3 gönderi

Okuduğum ağır kitaplardan sonra beni dinlendirecek alternatif kitaplara başvurdum. Düşünün ki sakin bir gecedesiniz, ancak ruhunuzda takla atan bir yalnızlık var. İşte Kemal Hamamcıoğlu da kalemiyle bu yalnızlığın adını koyduruyor insana. "Birini pencere kenarına çiçek koyacak kadar sevmek lazım" derken, aslında çiçeklerin sevgisizlikten nasıl da sessizce öldüğünü fısıldıyor. Aşktı onları yaşatacak olan; saksıları kalbimiz, taç yaprakları ise o saklı öpüşler... Cümlelerin arasından sızan her hüzün, insanın kendi içine örttüğü ne kadar eksiklik varsa tek tek yüzüne vuruyor. Sayfalar aktıkça sadece bir başkasının kırgınlıklarını okumuyorsunuz; kendi sokaklarınızın çıkmazlarını, pencere önünde çürümeye bıraktığınız o eski umutları da hatırlıyorsunuz, boş saksılara güvercinler çağırıyorsunuz. Tek oturuşta bitti. Dinleneceğimi, biraz nefes alacağımı sanmıştım; ancak bu yolculukta onunla adım adım her kırık dökük sokakta gezip ben de yoruldum. Yine de insanın kendi içine bu denli çarpması, ruhundaki tozu silkelemesi için kesinlikle değdi, üstüme de yasemin kokusu sindi...

Yükleniyor…

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et