Nur
Distopya gibi distopya. Diğer distopya filmlerinden sıyrıldığını düşünüyorum sebebiyse bizi esas insan yapan şeyin yasaklanması: hissetmek. Hissetmeyi de sanat ve duygularla bağdaştırmışlar. Temel olarak insanın estetik anlayışını, renkleri yok ediyorlar. Duyguların bastırılmasıyla da başta savaş olmak üzere tüm kötü ve vahşi eylemleri baskılıyorlar. Böyle olması diğer distopyalara kıyasla daha rahatsız edici geldi. Preston’ın hislerini geri kazandıkça filme renk ve müzik gelmesi de anlatımı güçlendiriyor.
İsyan
