calypso
Öncelikle Uzun Hikâye kitabını daha dün bitirdim, bugün de filmini izledim. Filmin başlarında kitapla birebir ilerleyen pek çok unsur vardı. Kitabı okurken kafamda ne canlandırdıysam aşağı yukarı filmde de onu gördüm. Bu açıdan oldukça başarılı buldum. Ancak beni rahatsız eden bir nokta vardı: Karakterlerin resmen kitaptaki cümlelerle konuşmaları. Bu durum, filmde sanki bir tiyatro izliyormuşum ya da kitabı yeniden okuyormuşum gibi bir hava yarattı. Sonuçta bir film izlemek istiyordum ve diyalogların biraz daha doğal olmasını beklerdim. Eminim konuşmalar daha günlük, daha doğal bir dile sahip olsaydı film çok daha etkileyici olabilirdi. Elbette kitaptaki o üslubun korunmasını anlıyorum fakat uzun, süslü cümlelerin bu kadar yoğun kullanılması zaman zaman kulağımı tırmaladı. Biraz daha doğal bir anlatımla dengelense çok daha iyi olurdu. Gelelim beni asıl hayal kırıklığına uğratan kısma. Mustafa’nın başka bir kasabaya taşındığı dönemde Celal adında bir arkadaşı oluyor. Kitapta da aynı şekilde geçiyor. İkisi de savcının kızı Ayla’dan hoşlanıyor. Ancak filmde bu karakterin adı Feride olarak değiştirilmiş. Üstelik sonraki kasabada karşılaştıkları kızın adı da Ayla yapılmış. Yani karakterlerin isimleri ve hikâyedeki konumları adeta birbirleriyle yer değiştirmiş. Osman Sınav’ın bu değişiklikle neyi amaçladığını açıkçası anlayamadım. Kitabın sonlarına doğru Mustafa’nın bir kitapçıda çalıştığı dönemde, Feride ismindeki kıza Çalıkuşu romanını vermesi gibi detaylar da vardı. Bu tür küçük ayrıntılar hikâyeye anlam katıyordu. Üstelik kitabın sonunda bahsettiğimiz Feride, başörtülü ve pardösülü bir kızdı. Filmde bu ayrıntının da göz ardı edilmesi, yapılan değişiklikleri daha da dikkat çekici hâle getirdi. Beni asıl üzen ise filmin sonunun kitaptan tamamen farklı olmasıydı. Kitapta Mustafa, Feride’yle kaçmak ister fakat Feride, ailesine ve çevresine “Bunların kızı kaçtı” dedirtmek istemediği için bunu kabul etmez. Mustafa da tek başına yola devam eder. Filmin bu sonu değiştirmesi ve karakterleri farklı bir şekilde bir araya getirmesi bana göre hikâyenin ruhundan bir şeyler eksiltmiş. Yine de filmin iyi yanları yok değil. Kendini izlettiren, naif bir havası var. Atmosferi ve kitaptan aktarılan pek çok detay oldukça başarılı. Bütün bu eleştirilerime rağmen izlenebilir bir film olduğunu düşünüyorum.
Uzun Hikaye
