Murat E. S
Ne vakit dinin sözde kelamını duysam; işte o anda (kulaklarım kanıyor!) Tanrısı onu ebediyeten hep koruyormuşcasına hep kulak tıkar. Şakır şakır kulaklarından kanlar süzülmesine rağmen. Sakat bir veledi vardır. (Kaldı ki en büyük 7 günahın birincisi, dünyaya çocuk getirmek olmalıdır!) Ama neyse onun biricik babası onu kolladığından o kadar emin ki hastalığını, kendisini unutmuş bir vaziyettedir. Karısı, çoktan yokluk oluvermiş. Çocuğu elden ayaktan yoksundur. Engeller içinde kıvranan oğluna, verebileceği en kör cevap: "Tanrı onu gözetiyor." Uyuyan, olmayan, oluşmamış, hiç olmayacak bir baba figürüne sesleniyor kıvranan çocuğuna merhamet ettiğini var sayarak! Geliyor bizim neonazi ve yansızlığıyla bir tokat patlatıveriyor. Ama nafile. Gaflet bizim adamı sarıvermiş. Gerçi, sonlara doğru hürmette eksik etmeyecek, tam anlamıyla katı walfen ssci nazi adam onun gibi tanrı itikati olan bir süzme aptala dönüşecektir. Şefkat tanrısında veya onun kendi aklına ket vurup, etrafındaki kişilere de ehlileştireceğini sanarak, her yanlarına geleni Tanrının yanı başında diplerinde olduğu masalını anlatmadan duramayacaklardır. Ta ki ana karakterimizin bir türlü gidemediği ölümün asıl Tanrısı gerçek baba-oğulun ölümün yurdu olduğunu, neyse ki kendisi kutsanmış bir ölümsüz olarak lanse edip, hep bir ölümü esgeçerek, ondan uzak kalmaktan asla vazgeçmeyen — bir o kadar yalın bir anlamsızlığı anlatan bir yapım.
Adem'in Elmaları
