Puanlar
Kategoriler
Daha Fazla
- Yazar:
- Reşat Nuri Güntekin
- Basım Yılı:
- 2013
- Sayfa Sayısı:
- 160
- Yayınevi:
- İnkılâp Kitabevi
- ISBN
- 9789751026569
Açıklama
Reşat Nuri Güntekin 1928 yılında yayınlanan bu eserinde; çalışkan başarılı fakat zaaf gösterenlere karşı acımasız olan Zehra Öğretmen ile babası Mürşit'in bakış açılarından dramatik yaşam öykülerini anlatıyor. Yazar, cumhuriyet öncesinde yeni mezun, idealist genç bir mülkiyelinin iş ve sosyal yaşamdaki çatışmalarını ve uyumsuz ilişkilerini anlatırken, dönemin memuriyet yaşamına, köhne yapısına ait önemli ipuçları da veriyor. Şehirden kasabalara sürüklenirken, ardında birer birer ilkelerini de bırakan genç adam hatalı bir evlilikle korkunç bir sona doğru sürükleniyor. Acı ve sefaletle dolu ortamdan tesadüfle sadece kızı Zehra'yı kurtarabiliyor. Acımak; aile içi ilişkileri ve sorumluluklarını, adeta ders verir gibi gözler önüne seriyor.(Tanıtım Bülteninden)
Yorumlar
- Nihat
Şimdi bitirdim baya akıyor sıkmadı. Kitabın başında Zehra sinir etmişti ama bu yaşadıklarını görünce hak verdim. Ana karakter ile bağ kurmamak imkansız ben de onun kadar sinirlenip tribe girdim. Kaliteli yalnızlık felsefemizi destekler tarzda bi eser olmuş. Finali daha iyi olabilirdi hatıra defteri bitince Zehranın ruh hali düşüncesine daha çok yer verilebilirdi o vicdan azabını pişmanlığını okumak isterdim. "Babamı kaybettikten sonra değil, onu tanıdıktan sonra ağladım."
- Zeynep Gazel BOZKURT
Hayatımı birisi yazacaksa bu Reşat Nuri Güntekin olsun isterim. Başka herhangi biri olsa belki hmm iyi bir roman mürşit efendiye de üzüldüm deyip geçerim ama SİNİRLENDİM. ÇOK SİBİRLENDİM YA. Sanki benim babammış gibi sinir etti fesatlar. Derdimi en iyi reşat nuri ifade eder. Düşmamlarımı en güzel o tasvir eder.
- BuseSpoiler içeriyor
- hz.biri
Bir başrol ne kadar sevilemezse o kadar sevemedim başrolü, özellikle romanın ilk başlarinda çok zıt düştük. Yazar kesinlikle başarılı bir iş çıkarmış Reşat Nuri'nin dilini çok seviyorum zaten o yüzden olurken keyif aldım. [Buradan sonrasi spoiler içerir] Olan adamcağıza oldu çok üzüldüm okurken gerçekten sen oralarda buralarda sürün, ailen için yırtın gururunu ayaklar altına al, kızın seni kötü bilsin, ne kadar acı bir baba için. Bence okumalısınızz
- Ranovski
Çok güzel çok akıcı bir kitaptı. Başlarda memuriyetten bahsediyordu. Kokuşmuş, yozlaşmış pis memurlardan bahsediyordu kitap. İnsan şunu da düşünmeden edemiyor: Etrafındaki herkes kötüyse, sen kötülüğe bulaşmadan ne kadar devam edebilirsin? Etrafındaki pisliklere bulaşmadan ve benzemeden ne kadar devam edebilirsin? Cevabı zor sanırım. İnsan normalde kötü olmamak için çaba sarf etmeliyken kitapta iyi olmamak için çaba sarf ediyorlar. Sonu zaten akıl alır gibi değil. Daha Hollywood dutlukken Plot twisti icat eden Reşat Nuri Güntekin… Hollywood gelsin getir götürünü yapsın :d
- theglitchh
Utanıyorumdum bir daha utandım başkaları hakkındaki düşüncemden(kötü olanlardan).Düşündüğümüz şeylerin ne kadarı doğru ne kadarı yalnış... insan utanıyor böyle aksi çıkınca ama yine yaparmıyız? Yaparız bence acaba bu durumla nasıl başa çıkılır? Yazıma kitaptan bağımsız gibi başladım ama evet "gibi" çünkü kitap bitince ki düşüncelerim böyle oldu o yüzden mümkünse affola( Bayıldım diyemem ama etkilendim muhtemelen etkisi de hep sürecek, Fena kitaptı... Adamın haline acındırmamasına "yalnızım, kimsem yok" edebiyatı yapmadan da çok güzel eser çıkardığı için yazarı ve eseri ayrı bir sevdim(tabi vardı içinde ama tam olarak böyle acındırılacak şekilde değildi bence, o acındırmıyor ama sen acıyorsun) Böyle kitapların vicdanımızla yüzleştirmesini seviyorum sanki aslında bu tür okudukça sıradanlaşıyor gibi. Gerçi yine başlarken böyle olacağını düşünmemiştim. (galiba kitap okurken hakkında hiç bir şey bilmememin ve düşünmemin sebebi o kurguda kaybolmak, bunu da burda çözdük) ~Hızlı gitmenin sopadan kurtulmak için çare olmadığını, çünkü sahiplerinin büsbütün hırslarını artırarak kendilerini atlarla yarıştırmaya sevkedeceğini biliyorlar...~ ~Bunlar, öyle şuursuz mahlû klar ki, kendi fenalıklarını kendileri de bilmiyorlar. Bütün fenalık kendilerinden çıktığı halde, mazlum olduklarına hakikaten inanarak ağlıyorlar.~ ~Bu tesirler altında hatıra defterimi de bir köşeye atmıştım. Zaten insanın günden güne küçüldüğünü, bayağılaştığını kaydetmesinde ne zevk oluyordu ki?~ ~Allah bu dünya cehenneminden hayırlısıyle kurtarsın!" dedi.~ ~Eskiden masum bir fikrim vardı.Sanırdım ki, herhangi bir fenalık; ruhumuzu baştan başa kirletir, ondan hiçbir temiz nokta bırakmaz. Halbuki hakikatte her zaman böyle olmuyor. Maddî sükûtların manevî sükûtlardan bir farkı var. Meselâ bir uçuruma düşen bir insan paramparça olup ölüyor. Fakat manen düşen insanın bazen yalnız bir tarafı zedeleniyor, öte tarafları tamamiyle salim kalabiliyor. Fahişeler, görüyorsunuz ki, aile muhabbetini hiç kaybetmemiş, katiller görüyorsunuz ki, samimî surette seviyor, acıyor, yardım ediyor. Ben de vak'aların şevkiyle bir hırsız ve dolandırıcı olup çıkmış bulunduğum halde çocuklarımı ancak tamamiyle salim ruhlu insanlarda bulunacak bir temizlik ve kutsiyetle seviyordum.~
- Zehra Bulut
“Ben zannediyordum ki, ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile çekmek için yalnız onun dümenini ele almak kâfidir... Anlıyorum ki, değilmiş... yollar görünmez kayalarla doluymuş... Onlara çarpmamak lâzımmış... Daha fenası gizli akıntılar varmış ki, insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını farkedemezmiş... Ta ki kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar...”
- constars
İnsanların canını acıtan şey bazen de söylenmeyenler oluyor, sözlerden daha çok kırıyor. İşin daha kötüsü söylenmeyenlerin kalp kırdığı fark edilmiyor bile. Mesela eğer Zehra bilseydi Babasının ona söylemediklerini belki son kez görmeye giderdi onu. Belki ondan nefret ederek bir ömür yaşamak zorunda kalmazdı. Öldükten sonra değil önce affeder, sarılırdı ona. Yada babası kızını doyasıya öper koklardı o zaman. Kızı kendisinden utanmasın diye onu uzaktan izlemek zorunda kalmaz yanın da olur, elini tutar, gurur duyardı... Söylenmeyenler söylenene ladar bilemeyiz elbette. Bu hikayenin diğer ihtimalleri de sonsuza kadae kapalı bize artık. Velhasıl-ı kelam; kitap, iki faklı hayat iki farklı bakışı anlatıyor. Sonra biri diğerine açılıyor ki hayatı büsbütün değişiyor. Geç oluyor ama kızımız acımayı öğreniyor.
- ꫂ᭪݁
- Acımak… Ben insan ruhlarındaki derinliğin ancak onunla ölçülebileceğine kaniyim. Evet, dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının elemi? de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir... Fikrimce yalnız doğruluk hastalığı, bir hak ve hakikat meselesi etrafında toplanmak kabiliyeti, bir cemiyeti mesut etmeye kâfi gelemez... Bunun için acımak, birbirimizin feryadını, iniltisini duyabilmek de lâzım!..
- Hayy'dan Hû'ya
Çok acıklı bir kitap diyebilirim. Baba kız ilişkilerine her zaman ayrı bir ilgiyle bakmışımdır. Bu kitap da öyle oldu benim için. Son derece katı ve babasına öfkeli Zehra karakterini kendime çok benzettiğim için okumaya başlamıştım bu kitabı. Ama sonunu ben de böyle tahmin edemezdim. Acımak isminin de nasıl kitabın ana başlığı olduğunu, kitabın sonunda anlıyorsun. Öyle bir kitap..