Şimdi bitirdim baya akıyor sıkmadı. Kitabın başında Zehra sinir etmişti ama bu yaşadıklarını görünce hak verdim. Ana karakter ile bağ kurmamak imkansız ben de onun kadar sinirlenip tribe girdim. Kaliteli yalnızlık felsefemizi destekler tarzda bi eser olmuş. Finali daha iyi olabilirdi hatıra defteri bitince Zehranın ruh hali düşüncesine daha çok yer verilebilirdi o vicdan azabını pişmanlığını okumak isterdim. "Babamı kaybettikten sonra değil, onu tanıdıktan sonra ağladım."
Tüm Gönderiler
Hayatımı birisi yazacaksa bu Reşat Nuri Güntekin olsun isterim. Başka herhangi biri olsa belki hmm iyi bir roman mürşit efendiye de üzüldüm deyip geçerim ama SİNİRLENDİM. ÇOK SİBİRLENDİM YA. Sanki benim babammış gibi sinir etti fesatlar. Derdimi en iyi reşat nuri ifade eder. Düşmamlarımı en güzel o tasvir eder.
Acımak – Reşat Nuri Güntekin Bazı insanları tanıdığımızı sanırız, ta ki bilmediğimiz şeyleri öğrenene kadar. Acımak, ilk bakışta katı bir öğretmenin hikâyesi gibi görünse de aslında önyargıların, aile ilişkilerinin ve insanı anlamadan hüküm vermenin üzerine kurulu bir roman. Romanın merkezinde, idealist fakat son derece katı ve merhametsiz bir öğretmen olan Zehra vardır. İnsanların hatalarına karşı hoşgörüsüzdür; özellikle kendi babasına karşı derin bir öfke besler ve onu kötü bir insan olarak görür. Babasının ölüm haberini aldığında bile ona karşı duyguları değişmez. Ancak babasından kalan hatıra defterini okumaya başladığında geçmişte yaşananları onun gözünden öğrenir. Bu defter, Zehra’nın ailesiyle ilgili bildiklerini sorgulamasına ve yıllardır kesin doğrular olarak benimsediği yargılarının arkasındaki gerçeklerle yüzleşmesine neden olur. Güntekin, Zehra karakteri üzerinden acıma duygusundan yoksun olmanın yalnızca bir kişilik meselesi değil, bazen insanın kendi geçmişine karşı geliştirdiği bir savunma biçimi olabileceğini gösteriyor. Zehra’nın dünyası kesin çizgilerle ayrılmış durumda: doğru ve yanlış, çalışkanlık ve tembellik, hak etmek ve etmemek… Onun için insanları değerlendirmek kolay; çünkü olaylara ahlaki bir çerçeveden bakıyor ve bu çerçevenin dışına çıkmaya pek yanaşmıyor. Ancak babasının hatıra defteriyle karşılaşması, yıllardır değişmez sandığı yargılarını sarsıyor. Romanın en güçlü tarafı da burada ortaya çıkıyor: Bir insanın hayatını, yalnızca bize görünen yüzünden ibaret sanmanın ne kadar yanıltıcı olabileceği. Güntekin’in hatıra defteri aracılığıyla geçmişi görünür kılması oldukça etkili. Okur, Zehra’nın bildiklerini sorgulamaya başladığı gibi kendi yargılarını da gözden geçiriyor. Bir insanın davranışlarını anlamakla onları haklı bulmak arasındaki farkı düşünmeye başlıyoruz. Çünkü anlamak, mutlaka affetmek demek değil; ama hüküm vermeden önce bilmediğimiz şeyler olabileceğini kabul etmek demek. Romanı yalnızca baba-kız ilişkisi üzerinden okumak da eksik kalır. Zehra’nın öğretmenliği ve insanlara yaklaşımı, eğitimde disiplinin nerede başlayıp katılığa dönüştüğü sorusunu da gündeme getiriyor. Kurallara bağlı olmak her zaman adil olmak anlamına gelmiyor. Bazen insan, doğruyu savunduğuna o kadar inanıyor ki karşısındakinin hikâyesini dinlemeyi unutuyor. Beni en çok düşündüren şey, acımanın burada basitçe bir merhamet gösterisi olmaması. Acımak, bir başkasının yaşadıklarını kendi ahlaki ölçülerimizle hemen yargılamaktan vazgeçebilmekle ilgili. Bununla birlikte roman, geçmişi öğrenmenin bütün yaraları kendiliğinden iyileştirmediğini de düşündürüyor. Gerçeği bilmek, insanın geçmişini yeniden yorumlamasını sağlayabilir; fakat kaybedilen zamanı geri getirmez. Acımak, insanın başkaları hakkında verdiği hükümler kadar kendisi hakkında kurduğu kesinlikleri de sorgulatan bir roman. Belki de en önemli hatırlatması şu: Bir insanı anlamak için yalnızca ne yaptığına değil, onu o noktaya getiren koşullara da bakmak gerekir. Altını çizdiğim düşünce: Bir insanın hikâyesini bilmeden onun hakkında kesin bir yargıya varmak, gerçeğin yalnızca bir parçasını bütün sanmaktır. Puanım: 4/5
Bir başrol ne kadar sevilemezse o kadar sevemedim başrolü, özellikle romanın ilk başlarinda çok zıt düştük. Yazar kesinlikle başarılı bir iş çıkarmış Reşat Nuri'nin dilini çok seviyorum zaten o yüzden olurken keyif aldım. [Buradan sonrasi spoiler içerir] Olan adamcağıza oldu çok üzüldüm okurken gerçekten sen oralarda buralarda sürün, ailen için yırtın gururunu ayaklar altına al, kızın seni kötü bilsin, ne kadar acı bir baba için. Bence okumalısınızz
Çok güzel çok akıcı bir kitaptı. Başlarda memuriyetten bahsediyordu. Kokuşmuş, yozlaşmış pis memurlardan bahsediyordu kitap. İnsan şunu da düşünmeden edemiyor: Etrafındaki herkes kötüyse, sen kötülüğe bulaşmadan ne kadar devam edebilirsin? Etrafındaki pisliklere bulaşmadan ve benzemeden ne kadar devam edebilirsin? Cevabı zor sanırım. İnsan normalde kötü olmamak için çaba sarf etmeliyken kitapta iyi olmamak için çaba sarf ediyorlar. Sonu zaten akıl alır gibi değil. Daha Hollywood dutlukken Plot twisti icat eden Reşat Nuri Güntekin… Hollywood gelsin getir götürünü yapsın :d
Utanıyorumdum bir daha utandım başkaları hakkındaki düşüncemden(kötü olanlardan).Düşündüğümüz şeylerin ne kadarı doğru ne kadarı yalnış... insan utanıyor böyle aksi çıkınca ama yine yaparmıyız? Yaparız bence acaba bu durumla nasıl başa çıkılır? Yazıma kitaptan bağımsız gibi başladım ama evet "gibi" çünkü kitap bitince ki düşüncelerim böyle oldu o yüzden mümkünse affola( Bayıldım diyemem ama etkilendim muhtemelen etkisi de hep sürecek, Fena kitaptı... Adamın haline acındırmamasına "yalnızım, kimsem yok" edebiyatı yapmadan da çok güzel eser çıkardığı için yazarı ve eseri ayrı bir sevdim(tabi vardı içinde ama tam olarak böyle acındırılacak şekilde değildi bence, o acındırmıyor ama sen acıyorsun) Böyle kitapların vicdanımızla yüzleştirmesini seviyorum sanki aslında bu tür okudukça sıradanlaşıyor gibi. Gerçi yine başlarken böyle olacağını düşünmemiştim. (galiba kitap okurken hakkında hiç bir şey bilmememin ve düşünmemin sebebi o kurguda kaybolmak, bunu da burda çözdük) ~Hızlı gitmenin sopadan kurtulmak için çare olmadığını, çünkü sahiplerinin büsbütün hırslarını artırarak kendilerini atlarla yarıştırmaya sevkedeceğini biliyorlar...~ ~Bunlar, öyle şuursuz mahlû klar ki, kendi fenalıklarını kendileri de bilmiyorlar. Bütün fenalık kendilerinden çıktığı halde, mazlum olduklarına hakikaten inanarak ağlıyorlar.~ ~Bu tesirler altında hatıra defterimi de bir köşeye atmıştım. Zaten insanın günden güne küçüldüğünü, bayağılaştığını kaydetmesinde ne zevk oluyordu ki?~ ~Allah bu dünya cehenneminden hayırlısıyle kurtarsın!" dedi.~ ~Eskiden masum bir fikrim vardı.Sanırdım ki, herhangi bir fenalık; ruhumuzu baştan başa kirletir, ondan hiçbir temiz nokta bırakmaz. Halbuki hakikatte her zaman böyle olmuyor. Maddî sükûtların manevî sükûtlardan bir farkı var. Meselâ bir uçuruma düşen bir insan paramparça olup ölüyor. Fakat manen düşen insanın bazen yalnız bir tarafı zedeleniyor, öte tarafları tamamiyle salim kalabiliyor. Fahişeler, görüyorsunuz ki, aile muhabbetini hiç kaybetmemiş, katiller görüyorsunuz ki, samimî surette seviyor, acıyor, yardım ediyor. Ben de vak'aların şevkiyle bir hırsız ve dolandırıcı olup çıkmış bulunduğum halde çocuklarımı ancak tamamiyle salim ruhlu insanlarda bulunacak bir temizlik ve kutsiyetle seviyordum.~
“Ben zannediyordum ki, ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile çekmek için yalnız onun dümenini ele almak kâfidir... Anlıyorum ki, değilmiş... yollar görünmez kayalarla doluymuş... Onlara çarpmamak lâzımmış... Daha fenası gizli akıntılar varmış ki, insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını farkedemezmiş... Ta ki kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar...”
İnsanların canını acıtan şey bazen de söylenmeyenler oluyor, sözlerden daha çok kırıyor. İşin daha kötüsü söylenmeyenlerin kalp kırdığı fark edilmiyor bile. Mesela eğer Zehra bilseydi Babasının ona söylemediklerini belki son kez görmeye giderdi onu. Belki ondan nefret ederek bir ömür yaşamak zorunda kalmazdı. Öldükten sonra değil önce affeder, sarılırdı ona. Yada babası kızını doyasıya öper koklardı o zaman. Kızı kendisinden utanmasın diye onu uzaktan izlemek zorunda kalmaz yanın da olur, elini tutar, gurur duyardı... Söylenmeyenler söylenene ladar bilemeyiz elbette. Bu hikayenin diğer ihtimalleri de sonsuza kadae kapalı bize artık. Velhasıl-ı kelam; kitap, iki faklı hayat iki farklı bakışı anlatıyor. Sonra biri diğerine açılıyor ki hayatı büsbütün değişiyor. Geç oluyor ama kızımız acımayı öğreniyor.
- Acımak… Ben insan ruhlarındaki derinliğin ancak onunla ölçülebileceğine kaniyim. Evet, dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının elemi? de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir... Fikrimce yalnız doğruluk hastalığı, bir hak ve hakikat meselesi etrafında toplanmak kabiliyeti, bir cemiyeti mesut etmeye kâfi gelemez... Bunun için acımak, birbirimizin feryadını, iniltisini duyabilmek de lâzım!..
Çok acıklı bir kitap diyebilirim. Baba kız ilişkilerine her zaman ayrı bir ilgiyle bakmışımdır. Bu kitap da öyle oldu benim için. Son derece katı ve babasına öfkeli Zehra karakterini kendime çok benzettiğim için okumaya başlamıştım bu kitabı. Ama sonunu ben de böyle tahmin edemezdim. Acımak isminin de nasıl kitabın ana başlığı olduğunu, kitabın sonunda anlıyorsun. Öyle bir kitap..









