Hakan Günday, Az romanında okuru konfor alanından çekip alarak toplumun en karanlık, en hijyensiz köşelerine götürüyor." "Yeraltı edebiyatının cesur kalemi Günday, şiddet ve istismar olgusunu ajite etmeden, olduğu gibi ve tokat gibi vurucu bir dille aktarıyor."
Tüm Gönderiler
Okurken kendimi rahat hissetmedim. Zaten sanırım Hakan Günday’ın amacı da bu. Bana güzel bir hikâye anlatmak yerine, görmek istemediğim yerlere bakmamı sağladı. İnsan ne kadar kötüleşebilir? Bir insanın başına gelenler, onu yaptıklarından ne kadar sorumsuz kılar? Ve en önemlisi… Bir insanı canavar yapan gerçekten kendisi midir, yoksa içinde büyüdüğü dünya mı? Kitap ilerledikçe cevap aramayı bıraktım. Çünkü bazı soruların cevabı yoktu. Bazı şeylerin açıklaması vardı belki ama mazereti yoktu. En rahatsız edici tarafı da buydu. Çünkü kitapta yalnızca karakterlere bakmadım. İnsan doğasına baktım. Güce, şiddete, çaresizliğe, sömürüye ve insanın sınırlarının nasıl yavaş yavaş yok edilebildiğine baktım. Ve bazı sayfalarda midem değil, vicdanım bulandı. Az bana göre “iyi” hissettiren bir kitap değil. Ama zaten her kitabın görevi iyi hissettirmek değil. Ve kapattığımda hikâye bitmedi. Çünkü bazı kitaplar son sayfada değil, insanın kafasının içinde devam eder. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ 🔖"Belki de hayat, yanlış anlayınca güzeldi. Sadece yanlış anlayınca, ama her şeyi.." 🔖"Ben ölüyüm. Bunu anlayabiliyor musun? Ölü! Sadece daha gömülmedim, o kadar."
Kitap aşırı sert.Taciz,tecavüz,istismar şiddetin her türlüsü ve uyuşturucu bağımlılığı kaynıyor içerisi.İkinci bölümde Oğuz Atay bir mezar gibi yükseliyor,muhteşem bir saygı duruşu var Oğuz Atay'a. "Bazı insanlar böyledir,diğerlerine göre çok daha kırılgan olurlar"
Bu kadar sert bi dil kullanması çok hoşuma gitti çünkü anlatılanlarla anlatanın aynı sertlikte olması çok daha iyi, inanılmaz bir kitap. Çoğu açıdan tatmin edici ve boş bir yer bırakmayan bir kitaptı. Tam olarak istediğim hızda akan bir yazıydı. Kitabın içeriğine gelecek olursak hiçbir yorum hakkı görmüyorum kendimde. Sarsıcı ve kimi zaman burdan sonrasına ertesi gün devam edeyim dedirten bi kitaptı.
yazarın travmatik bir kitabı daha. valla adam yazıyor biz okuyoruz etkisi altında bırakıyor bizi
Hakan Günday’ın Az romanı, kadına yönelik şiddet, çocuk istismarı, pedofili, çocuk işçilik ve madde bağımlılığı gibi oldukça ağır toplumsal meseleleri merkeze alarak ilerleyen, okuru sürekli rahatsız eden ama aynı zamanda düşünmeye zorlayan bir eser. Günday’ın sert, karanlık ve sınırları zorlayan anlatımına aşinaydım. Ama “Az” bende farklı bir yer açtı. Aynı yazarın kaleminden çıkmasına rağmen daha derin, daha sakin ama çok daha içe işleyen bir etki bıraktığını söyleyebilirim. Bu yüzden kitabı ayrıca beğendiğimi de belirtmem gerekiyor. İlk bölümde Derdâ ile tanışıyoruz. Hikâye daha en başından bir çocuğun hayatının kendi elinden nasıl alındığını göstererek başlıyor. Henüz 11 yaşında olan Derdâ, bir olayın ardından ailesi tarafından yatılı okuldan alınıyor ve ardından bir tarikata veriliyor. Burada en çarpıcı nokta, bunun bir kurtuluş ya da koruma gibi sunulması ama aslında tamamen bir teslimiyet olması. Ailenin ekonomik ve psikolojik çıkmazlarıyla birlikte çocuk, kendi hayatına dair hiçbir söz hakkı olmadan evlilik ve tarikat düzeni içine sürükleniyor. Sonrasında Londra’ya uzanan bu yolculuk, onun için bir özgürlük değil; sadece farklı bir tür kapanış oluyor. İkinci bölümde ise Derda karakteriyle karşılaşıyoruz. Mezarlıkta büyüyen bir çocuk. Daha ilk anda bile normal bir çocukluk ihtimalinin ortadan kalktığı bir hayat. Babasının cezaevinde olması, annesinin ölümüyle birlikte tamamen yalnız kalması ve mezarlığı hem ev hem de yaşam alanı olarak benimsemesi, onun dünyasını tamamen farklı bir noktaya taşıyor. Derda’nın hayatı aslında yaşayanlarla değil, ölülerle kurulan bir düzen gibi ilerliyor. Bu da onun ruh halini giderek daha içe kapanık ve kopuk bir hale getiriyor. Derda’nın hayatındaki önemli kırılmalardan biri Tutunamayanlar ile karşılaşması. Bu karşılaşma klâsik bir değişim anı gibi değil; daha çok kendi iç dünyasının dışarıdan yazılmış bir versiyonuyla yüzleşmesi gibi. Orada bulduğu şey bir hikâye değil, kendi dağınıklığının dili oluyor. Üçüncü bölümde ise bu iki karakterin yollarının kesişmesi anlatılıyor. Bu karşılaşma, romanın en kritik noktası çünkü burada ne klasik bir kurtuluş var ne de romantize edilmiş bir birleşme. Sadece iki farklı travmanın aynı eksiklikte birbirini fark etmesi var. Bu yüzden romanın dili burada daha da sadeleşiyor, ama etkisi daha da ağırlaşıyor. Kitabın adı Az aslında sadece bir kelime değil. Metin boyunca sürekli bir anlam genişlemesi yaşıyor. Az; eksiklik gibi görünse de, roman içinde neredeyse her şeyin özeti haline geliyor. İnsanların ilişkileri, yaşadıkları acılar, kurulamayan bağlar. Hepsi bir şekilde az üzerinden okunabiliyor. A ile Z arasındaki mesafe de burada sembolik bir anlam kazanıyor; başlangıç ve son arasında kalan her şeyin toplamı gibi. Romanın en güçlü yanlarından biri de Hakan Günday’ın anlatım dili. Şiddeti sadece olay olarak vermiyor; onu sistemin içine yerleştiriyor. Özellikle çocuk yaşta evlendirilen karakterler, istismar, bağımlılık ve yoksulluk gibi temalar sadece konu olarak değil, karakterlerin hayatını şekillendiren temel gerçeklikler olarak işleniyor. Bu da metni daha sert ama aynı zamanda daha gerçekçi yapıyor. Genel olarak baktığımda Az, Günday’ın karanlık evrenini tamamen terk etmeden daha insani bir noktaya taşıdığı bir roman gibi geldi bana. Daha önceki sertliğini koruyor ama bu kez o sertliğin içinde bir duygu kırılması da var. Bu yüzden okurken hem zorlayan hem de bırakmak istemediğim bir kitap oldu. Benim için Az beğendiğim, etkisinden kolay çıkamayacağım bir roman oldu.
derdânın hayatı çok korkunçtu..? sonrasında nasıl normal bir hayata sahip oldu anlayamadık
Iranda yasanan, kizlari kucuk yaşta evlendirdikten sonra ki olaylar silsilesi... Fenaydi
“Dünyanın en çabuk geçen, geçer geçmez de en hızlı yakalanılan hastalığına sahipti : Umut.”
İkinci derda yazılmasa da olurmuş fjcjcjv Birbirlerine son kez bakıp uyudular Ölümüne Seksen yaşındaydı İkisi de Birlikte olabilmek için kırk yıl Birlikte ölebilmek için de Bir kırk yıl daha Yaşamışlardı









