İçinden geçen çocukluğunu, gençliğini gördüm senin. Yüzünde yol alan can kuşunu, aşka dair cümleni. Ben gördüğümde bütün zamanlardaydın sen. 🌀🌀 Şiir ruha şifadır, okuyalım vesselam 🎉
Tüm Gönderiler
★ “dürtme içimdeki narı üstümde beyaz gömlek var.” ★ “eksildim ben, azaldı içimdeki su yeşermiyor cümlem. oysa ben senin bir kimsenim, sensin esin. buna inandım uyudum, uyandım bununla durdum. narın içinde canım niye kanıyor?” • ben bu geçitte, susan bu cümlelerde ne arıyorum? • ağlama balım, değmez hiçbir şey senin gözünden akan yaşa. • bir müzik parçası çalıyor içerde: içimde bir parça; ne kopuyor ne ölüyor. gitmek ölüm bana, kalmak haram. • sığmam dünya yüzünde bir yere artık. nereden geçsem benim değil, kalamam bir yerde. • denizler dalgalar dövdü beni, sert rüzgârlar yurt bildi zirvelerimi. kırıldım, söküldüm, ufalandım; döndüm bitiştim tekrar kendime açsan, kırsan, baksan; bütün yeryüzü, her zerremde. • bir küçük iyiliktir aşk. • ve ben ne desem şimdi, benden değiller. hâlâ soruyor musun bana, aşk ne demek: o en "bir" ve "tam" olana yürümek. durup durup geçmesin içinden ağlamak dur, neden ağlıyorsun can'ım, yetmez mi ikimize bir sağanak... • bir kez hatıra ettim aşkı, bir daha etmem. • çok şey hissediyorum senin için ama değil bunlar senin istediğin. • seni kırdığım yerden beni de kırdılar, ben hiçbir cümleyle ağlayamam artık seni. • bir gün olur senin de düşerse^elinden nar aşk bir gün seni de alır bir yerden bir yere koyar ne zaman ki kaplar gönül mülkünü kar çağır o zaman, anlatırım sana, bir ömürden nasıl döne döne geçer turnalar • bu aşk bende bir imkânsızlık tasarımı gibi kaldı, kaldıramam. • ben bu içimin yankısı, ben bu içimin korayla bu narı daha fazla taşıyamam. • insan olan yerlerim çok ağrıyor, olsun, yine de sen kapanma, bu sıra benim, yerine bırak ben incineyim.
"Dürtme içimdeki narı Üstümde beyaz gömlek var.."
~ "Adını andığımda sıcak akıyor bütün nehirler" ~ "İnsan olan yerlerim çok ağrıyor, Olsun, yine de sen kapanma, bu sıra benim, Yerine bırak ben incineyim."
🟢 “İçinden geçen çocukluğunu, gençliğini gördüm senin. Yüzünde yol alan can kuşunu, aşka dair cümleni. Ben gördüğümde bütün zamanlardaydın sen.” ⚪ “Durup durup geçmesin içinden ağlamak Dur, neden ağlıyorsun can’ım, yetmez mi ikimize bir sağanak…” ⚫ “Sabah, benim sesimde sonbahar Senin sesinde bir çocuk Ev mutludur halinden, pötikarelenir.”
I “Bir kereye mahsus yaşanan her an kendi hatasını bir daha düzeltilemiyecek biçimde içinde barındırır” Bana kanatlarımı bıraktırdılar, Bana ihaneti öğrettiler. Başka haber yok. II İkiye bölünmüş bir bütün gibi yaşadım Bir yanım öbür yanıma düşman Sağımda kızgın kumlar gezdirdim Solum üşüyor eski bir anıdan. III Mum: alıngan. Kendi ateşiyle kendini yok eden yumuşakça. Erimek üzere varsın, kaderine inanırsın. Ölürken fark edilmez, ışığın solduğu zamansın. Hiçbir aşk titremez sonsuza değin Bütünlüğünü yitirişinden ölür bir mum ve insan acıdan ölür bir gün. IV Yüzümde taşıdığım kuyu soğuk iklim, ağır yaprak tenimde durup dönüp dokunduğum yük. Yağmurun aramıza çektiği perdeyi yırtıyorum geçiriyorum göğsümdeki uykunun sarmaşığından birazdan dünya beni unutacak, ben onu anlamıyorum. Soğuk iklim durup dokunduğum dönüp seni ben de unutacağım. V İnsan ölüyorsa acıdan ölür bir gün kendine bir daha uğrayamadığından, koyduğu yerde durmayışındandır hayatın hatanın dönüşsüz oluşundandır. Hiçbir aşk titremez sonsuza değin bütünlüğünü yitirişinden ölür bir mum ve insan kanatlarından ayrılır bir gün.
O büyük ve muazzam zamanda unuttum Kanatlarım çok oldu üşüyor benim Bu beyaz ıssızlıkta göğsüme düşüyor Bu yüzden eğik boynum. Bir kuşun anısı kalmış bende, saklı Bundan gözlerimdeki kayalık, İçimdeki serseri buzullar Dürtme içimdeki narı Üstümde beyaz gömlek var
ESTRADIOL 5.8 Eksildim ben, azaldı içimdeki su Yeşermiyor cümlem. Oysa Ben senin bir kimsenim, sensin esin. Buna inandım uyudum, Uyandım bununla durdum. Narın içinde canım niye kanıyor?
Çağdaş yazarımız Birhan Keskin’in favori şiir kitaplarımdan biri olan "Kim Bağışlayacak Beni" adlı kitabından sonra okuduğum ikinci kitabı Altın Portakal şiir ödülünü alan bu eseri oldu. Girişindeki "Dilimde yarım, bir hece gibi kalan babamın güzel hatırası için..." cümlesinden kitabın adının baba kelimesinin hecesinden geldiğini düşündüm. Şu sıralar şiir kitapları okumaktan çok zevk alıyorum, Birhan Keskin olunca da ayrı bir keyifli oldu tabii.🪷 Bonus olarak kitapta geçen dilimde sabahtan beri dolanan bir şarkının sözleri: "As I sat Sadly by her side. As I sat Sadly by her side... At the window through the glass."* satırlarından sonra Nick Cave’in bu şarkısını dinledim ve çok sevdimm. 🎶 🪶Altını çizdiğim satırlar: Mutfakta çayın sesi demlenir Sabah, benim sesimde sonbahar Issızlık bilgisiyim ben, sessizlik bilgisi. Durmanın ve kalmanın büyük planıyım. Bu aşk bende bir imkânsızlık tasarımı gibi kaldı, kaldıramam. İnsan olan yerlerim çok ağrıyor, Dinginlik, ne yazık ki takatsiz bir şeydir. Hafızanın duvarlarında tutunamayacak kadar mecalsiz bir şey. Bugün değil, sonra, belki çok sonra o duvarlarda silik bir iz, kim bilir, kalır?
Ben bu içimin yankısı, ben bu içimin koruyla bu narı daha fazla taşıyamam. Düşecek ellerimden, dağılıp dökülecek odaları, dayanamam. Benden sana mevsimlerden anne, uykularımdan tüller, ömrümden ağrılar sızmıştır. Bu aşk bende bir imkânsızlık tasarımı gibi kaldı, kaldıramam. Adı Şubat olan bu şiirde kalbim uzun bir nehir gibi ağrıyor. İnat yumağım çözüldü. Sol omzundan siyah atımı, sana düştüğüm o eski şubattan çukurumu alıyorum. Benden kalan boşluğa kırmızı bir araf düşüncesini koy. Nasıl hatırlanırsa bir yaprakta bir orman bu kez o olsun beni sana hatırlatan. Bir gün olur senin de düşerse elinden nar Aşk bir gün seni de alır bir yerden bir yere koyar Ne zaman ki kaplar gönül mülkünü kar Çağır o zaman, anlatırım sana, bir ömürden nasıl döne döne geçer turnalar. Sanma ki inadımda sarı bir safra dilimde uçuşan rüzgârlı bir sayfa sözlerimde silinmiş şifre vardır. Sökmedin beni çölden, yolum araftır.









