İçeriğe geç
SiddharthaKitap · 2014

Tüm Gönderiler

"Bilgi öğretilebilir, ama bilgelik yaşanarak öğrenilir." Kitapta, insanın kendini, hayatı ve varolușu anlamaya çıktığı uzun bir içsel yolculuk anlatılıyor. Hermann Hesse, bu eserinde bilgi ile bilgelik arasındaki ince çizgiyi ele alıyor. Siddhartha, mutluluğu ve aydınlanmayı bulabilmek için farklı yaşam deneyimlerinden geçiyor. inanç, zenginlik, aşk, hırs, yalnızlık ve doğa... Her durak ona yeni bir şey öğretiyor. Kitap, hiçbir öğretiyi mutlak doğru olarak sunmuyor, aksine herkesin kendi gerçeğini ancak yaşayarak keşfedebileceğini anlatıyor. "Siddhartha'nın vermek istediği mesajı anlıyor olsam da kitapla güçlü bir bağ kuramadım. Anlatımı zaman zaman beni yordu ve okurken sıkıldım. Buna rağmen bilgi ile bilgelik arasındaki farkı sorgulatan yönünü beğendim.Belki de bu, doğru zamanda okunması gereken kitaplardan biri." Bu kitap bana șunu hatırlattı: Bazen aradığımız cevaplar, başkalarının sözlerinde değil; sessizce çıktığımız kendi yolculuğumuzda saklıdır.

Hermann Hesse'nin Siddhartha adlı eserini bitirdiğimde, kitabın aslında bir insanın hakikati arayış hikâyesinden çok daha fazlasını anlattığını düşündüm. Çünkü Siddhartha'nın çıktığı yol, yalnızca bir karakterin yolculuğu değil; insanın kendi nefsini, kalbini ve varoluşunu tanıma çabasının sembolü gibiydi. Kitap boyunca dikkatimi çeken şey, hakikatin başkasından öğrenilemeyeceği fikri oldu. Siddhartha bilgelerin yanında bulunuyor, dinliyor, düşünüyor; fakat aradığı huzuru hiçbir öğreti içinde bulamıyor. Çünkü bazı gerçekler vardır ki kitaplardan okunmaz, nasihatlerle edinilmez; insan onları yaşayarak kavrar. Bu yönüyle eser bana tasavvuftaki "kendini bilen Rabbini bilir" sözünü hatırlattı. İnsan bazen en uzun yolu kendi içine yürümek için kat eder. Hesse'nin dili sade görünse de satırların arasında derin bir tefekkür gizli. Siddhartha'nın nehirle kurduğu ilişki özellikle dikkat çekici. Nehir, kitapta yalnızca akan bir su değil; zamanın, sabrın ve teslimiyetin sembolü hâline geliyor. Tasavvuf geleneğinde kâinattaki her varlığın bir hikmet taşıdığı düşünülür. Siddhartha da hakikati bir mürşidin sözlerinden değil, nehrin sessizliğinden öğreniyor. Çünkü bazen en büyük dersler konuşanlardan değil, susanlardan alınır. Kitabı okurken insanın dünya ile ilişkisini de yeniden sorguluyoruz. Makam, servet, haz ve arzular peşinde geçen yılların sonunda Siddhartha'nın yine kendine dönmesi, bana Nurettin Topçu'nun sıkça vurguladığı iç muhasebeyi hatırlattı. İnsan ne kadar uzağa giderse gitsin, sonunda kendi kalbine döner. Asıl yolculuk da orada başlar. Siddhartha, bana göre bir roman olmanın ötesinde, insanın kendi içine yönelmesi için yazılmış uzun bir tefekkür metni. Kitabı kapattığımda aklımda kalan şey olaylar değil, şu soruydu: İnsan gerçekten neyi arıyor? Belki de bütün ömrümüz, cevabını bildiğimizi sandığımız bu sorunun peşinde geçiyor. Siddhartha'nın hikâyesi ise bize, hakikatin uzak diyarlarda değil; sabırla dinlenen bir kalbin derinliklerinde saklı olabileceğini fısıldıyor.

Siddhartha, Hermann Hesse'nin okunması en rahat ve keyifli eserlerinden biri. Kitap aslında derin bir yaşam felsefesini barındırıyor; ne yaparsanız yapın hayatın bir su misali akıp gittiğini yüzümüze çarpıyor. Ana karakter Siddhartha, hikâye boyunca kendini bulma arayışında. Hayatın her iki zıt yönünü de tecrübe ederek asıl benliğini keşfetmeye çabalıyor. Vardığı son nokta ise geçtiği yollardan tekrar geçmek oluyor. Kitabı okuyanların düşüncelerini, özellikle de farklı açılardan bakanları yoruma bekliyorum.

Kitabın yorumları çok güzel olmasına rağmen ben pek beğenmedim. Çok ekstra bir olayı yok. Bana pek bir şey katmadı.

💫Bir başkasının yaşamı konusunda yargıda bulunmak bana düşmez! Bir tek kendim, yalnızca kendim için bir yargıya varabilir, bir şeyi seçer ya da yadsıyabilirim 💫Peki, paran olmazsa ne vereceksin, söyler misin?” “Herkes kendisinde olan şeyi verir. Savaşçı güç verir, tüccar mal, öğretmen ders, köylü pirinç,balıkçı da balık.” “

Ne büyüleyici ne anlam arayışı içinde bırakan bir kitap oldu. Siddharta çocukluğundan beri kendisini, ben’ini bulma arayışı içindeydi. Samana olmak için babasından uzaklaştı. Arkadaşı Govinda’dan uzaklaştı. Dünyanın anlamını aramaya ve bir ermiş olma niyetindeydi. Bazen düşünceleri karardı. Bazen umutlandı. Her şeyden uzak durarak devam etti hayatına. Aşk, sevgi, para, yemek. Daha sonra bundan da sıkıldı kendini Kamala’ya verdi. Sevişmeyi öğrendi. Bir başkasından ticareti öğrendi. Tüccar oldu. Zengin oldu. Hayatta her şey hakkında bir fikre sahipti. İnsanlar onun en çok muhabbetini, hayata bakışını sevdiler. Sonra bunlardan da sıkıldı her şeyi terk etti ölmek için ırmak kıyısına geldi. Burada bir arkadaş edindi kendine kayıkçı. Yıllar önce onu karşıya geçiren kayıkçı Vasudeva. Onunla dost oldu. Sevgiyi öğrendi. Dostluğu pekiştirdi. Sonra oğlu cıkageldi Kamala ile. Sonra terk etti bu hayatı oğlu. Siddharta yalnızlığı da öğrendi. Evsizliği de. Sonrasında Om yani mükemmeli aradı bir döngü içinde ve bu sefer buldu. İnsanın içinde tek bir doğru yoktu. İyi de vardı kötü de. Günah da vardı sevap da. Sevgi de vardı nefrette. Yemek de vardı açlık da. Tüm bunları öğrenerek ermiş bir kişi oldu. Ve bunları karşılaştığı Govinda’ ya aktardı. Govinda Gotama’nın öğretilerine inanıyordu sadece sevgi ve dünyevi şeylerden uzak durmaya. Ama arkadaşını böyle görünce ona deli dese de içinde bir şeyler değişti onun da. Sonucunda hepimiz belli dönemlerde bir arayış içindeyiz. İçimizde veya dünyada bu arayışın peşinde yol alıyoruz. Kitap boyunca da bu kadar güzel bir dile şahit olup bu arayışı sorguluyoruz. 8/10.

Hermann Hesse’nin Siddhartha kitabı, bana göre bir “ruhun kendi sesini bulma yolculuğu”. Kitap boyunca Siddhartha’nın arayışına tanık olurken, aslında kendi içimizdeki susmayan sorularla da yüzleşiyoruz. Beni en çok etkileyen şey; onun sürekli araması, her bulduğunu sandığında yeniden yola çıkması oldu. Çünkü hayatta da böyle değil mi? Bir an için tamamlandığımızı hissediyoruz ama aslında yol, hiç bitmiyor. Siddhartha’nın bilgelerden öğrenmeye çalışması, sonra dünyevi zevklerin peşine düşmesi ve en sonunda kendi içine dönmesi bana, “her yol aslında seni yine kendine götürür” gerçeğini düşündürdü. Özellikle nehrin sembolü, bana çok güçlü geldi. Nehir, yaşamın akışı gibi; bazen coşkulu, bazen dingin, ama hep aynı kaynaktan doğup yine aynı denize kavuşuyor. Siddhartha’nın orada bulduğu dinginlik, bana da kendi hayatımda sabrı ve kabullenişi hatırlattı. Ben bu kitabı bir felsefe metni gibi değil, bir yol arkadaşı gibi gördüm. Satırlarında çok fazla durup düşünme ihtiyacı hissettim. Özellikle “gerçek bilgelik, başkasının öğrettiği bir şey değil, senin yaşadıklarınla keşfettiğin bir şeydir” fikri, bana çok şey kattı. Çünkü bazen kendi yolculuğumuzda başkalarının cevabını arıyoruz ama aslında cevap, bizim deneyimlerimizin içinde saklı. Sonunda Siddhartha’nın ulaştığı huzur, bana şunu söyledi: Mutluluk bir varış noktası değil, her gün yeniden yaşadığımız bir akış. Ve bu kitap bana, kendimi de aynı nehir gibi görmeyi öğretti…📚

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et