İçeriğe geç
UzakKitap · 2000

Tüm Gönderiler

81 "güneş batmıştır ---karanlık çökmektedir... özleyen de, özlenen de, dışarıda ve uzakta dır lar..." 83 [çünkü kıskançlık, özlemin ---ve sevginin ---bozuk ( yani, ben-merkezciliğe dayalı, dolayısıyla tek-yanlı) bir biçimidir.] 84 " oysa neşe ne denli neşeliyse, içinde uyuklayan hüzün de o denli arıdır. hüzün ne denli derinse, içinde susan neşe de o denli yüksek sesle çağırır. hüzün ve neşe birbirlerinin içinde oynaşırlar. ikisinin birbirlerine seslenerek uymalarını sağlayan oyunun kendisi de, uzağı yakın ve yakını uzak kılan acıdır. bu yüzden, ikisi, en yüce neşe de en derin hüzün de, her biri kendince, acılıdır." heidegger 85 "varoluştan artık acı çekmeme'nin acısını çekmek olarak çekilen bir acı, ancak iki biçimde giderilebilir: ya, çabuk bir ölümle; ya da, uzun bir sevgiyle." nietzsche 99 "özlem kendinde ---olduğu gibi ---kalamaz ---- kendiyle yetinemez. özlem, öteyi ister, hep." 100 " --- iki kişi, tam, temelden ve bütünüyle, tümüyle, birbirlerinin 'içine gire'mezler; birbirlerinin; 'bir'i'bir'i, olamazlar. bu yüzden, özlem hep dinelip hep hızlanır; hiç durmaz ---bu yüzden de, daha ayrılmadan önce; özleyen ile özlenen daha birlikteyken, biraradayken, yeniden harlanır --- hiç de sönmez. ... özlem, hep, olacaktır. özlem, hep, vardır." oruçaruoba, uzak

Oruç Aruoba Uzak kitabında Tavşan Besleyene Kılavuz ve Özlem Çekene Kılavuz adlı iki başlığıyla tavşan beslemenin ve özlem çekenin kendine has üslubu ve felsefesiyle yine mest ediyor. —Tavşan Besleyene Kılavuz Tavşan besleyen, kendisini sürekli anlamağa çalışan; ama, hiçbir zaman anlamayacak—sürekli yakınlaşmağa çalışan; ama, hiçbir zaman yakınlaşmayacak bir varlığı anlamağa; ona yakınlaşmağa, çalışmayı da öğrenmelidir— —Özlem Çekene Kılavuz İki duygu: biri geçmişe yönelik; öbürü geleceğe— biri ötekiyle ilgili, öbürü kendinle.. Özlediğin gidip görmediğindir; ama, gidip görmek istediğin.. Özlem görememenin yoğunluğudur. Özlem yalnızlıkta birliktelik, birlikte yalnızlıktır. Özlemi zaman üretir; ama onu tüketen de odur—zaman, kendi doğurduğu çocuğu, özlemi boğazlar. Özlem budur işte: bomboş bir varlık ve dopdolu bir yokluk. Özlem katlanan bilinçtir. Özlem, en yoğun mutluluk ile en derin acının orta noktasıdır. Özlem sonsuz varlığın hiç olmamış yokluğudur; ya da sonu gelmeyen hiçliğin hep olacak varlığı.

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et