ne cok iyi ne cok kotu ortalama bir filmdi bana gore. cok daha iyi seyler olabilirdi, ozellikle sonu abi sonu niye kotu bitti anlamadim halbuki iliskileri tam da guzelden mukemmele gecmisken...nedir bu queer filmlerin cektikleri??? neuse abi bir de keske sinema sahnesini daha detaylı gorseydik her seyi gorduk o mu batti aw ayrıca bdsm bdsm demisler bana cok hafif geldi o sahneler ve pek de sarmadi bilmiyorum bir de film bana 12-13 yasındayken okudugum webtoonlar gibi hissettirdi yani o bottom malaklıgını goruyoruz burada cok iyi yansıtmıslar ve ve abi Alexander Skarsgard.... waowzi yani amazingggggg adam top olmak icin dogmus..muthis. yani film cok cok daha iyi olabilirdi ki bu da onu guzel bir queer film yapardi ama fena degil arkadaslarla falan izlemedigim surece tekrar izleyesimin gelecegini pek sanmıyorum meh 28.10.26
Tüm Gönderiler
İlk başta izlemeye başlarken bambaşka bir şey bekliyordum ama filmin sonlarına yaklaştıkça bambaşka bir şeye evrildi. Filmin içine o kadar çekildim ki ana karakterle beraber endişelenip onunla beraber mutlu oldum. Sonunda da onunla beraber üzüldüm tabi. Filmin müzikleri de çok güzeldi hepsini shazamladım. Film herkese hitap etmeyebilir ama ben baya beğendim.
Tamamıyla Alexander Skarsgard için izlemiş olduğum, aralarında sub-dom ilişkisi bulunan queer bir çifti ve sub'ın ilişkilerini düzeltmek için çabalarını izlediğimiz, bolca cinsellik içeren ve konu olarak biraz été 85'e benzeyen, bence acayip kötü bir filmdi. 4/10
Sessiz Uyanış Sessiz ama derin bir ilişki portresi… Harry Lighton, Pillion’da seyirciyi yüksek sesli bir dramın içine çekmek yerine, arzunun, güç dengesinin ve kimliğin yavaş yavaş açıldığı bir alana davet ediyor. Film, utangaç ve içine kapanık Colin ile karizmatik motorcu Ray’in tanışmasıyla başlıyor; fakat anlatı ilerledikçe bunun bir “karşılaşma”dan çok, bir dönüşüm hikâyesi olduğunu anlıyoruz. Oyunculuklar filmin en güçlü tarafı. Colin’i canlandıran Harry Melling, içe dönük bir karakteri abartıya kaçmadan, neredeyse nefes aralıklarıyla oynuyor. Bakışlarındaki tereddüt, bedensel çekingenliği ve zamanla gelen öz-farkındalık, performansın omurgasını oluşturuyor. Ray rolünde Alexander Skarsgård ise fiziksel varlığını bir tehdit değil, çekim merkezi olarak kuruyor; baskınlığını bağırarak değil, duruşuyla hissettiriyor. İkili arasındaki kimya, film boyunca gerilimi ve merakı diri tutuyor. Lighton’ın yönetmenliği, BDSM gibi kolayca sansasyonelleştirilebilecek bir temayı saygılı ve incelikli bir çerçevede ele almasıyla dikkat çekiyor. Kamera çoğu zaman karakterlere fazla yaklaşmıyor; mesafeyi koruyarak, izleyiciye yargılamak yerine anlamaya çalışma alanı bırakıyor. Bu tercih, filmin tonunu melodramdan uzak tutuyor ve anlatıyı daha dürüst kılıyor. Filmin finali, büyük bir kopuş ya da dramatik bir patlama sunmuyor. Aksine, Colin’in kendi sınırlarını fark ettiği, arzularını yeniden tanımladığı sessiz bir özgürleşme anıyla kapanıyor. Pillion, “aşk her şeyi çözmek zorunda değildir” derken, özsaygının ve denge arayışının altını çiziyor. Sonuç olarak Pillion, klasik romantik anlatıların dışına çıkan, Queer sinemada ilişkilerin karmaşıklığını cesur ama ölçülü bir dille ele alan bir film. Yüksek sesle değil, fısıltıyla konuşuyor; ama etkisi uzun süre kalıyor.
Köle ve sahibi konulu bı gay filmi. İnsanlar baya öğrenmiş ama ben çok da izlerken rahatsız olmadım. Çünkü bu tarz baya film izledim. İzlemek isterseniz bakabilirsiniz.😊👀




