İçeriğe geç
Raf
Güvenli Bir YerFilm · 2022

Tüm Gönderiler

Ağzıma sıçtı. Mahvetti beni. Juraj Lerotic sana kocaman sarılmak istiyorum. Sonda atılan çığlık var ya, hiç unutamayacağım bir çığlık olarak kalacak.

kalbimi paramparça etti, yalnız hissettim böyle çaresiz kalmış tek başınalığın yolcusu gibi, hiçbir abartısı olmayan düz derdini anlatan filmlerin kölesi olurum hele bir de görsel şölen eklendi mi off bi eksik kısmı müzik olabilir belki bi aradım böyle vurucu akılda kalacak bir şey ama izlenmemeye sebep değil izleyin hatta izlettirin✨

Juraj Lerotic’in yazdığı, yönettiği ve başroldeki Bruno karakterini canlandırdığı Hırvatistan yapımı "Safe Place", Lerotic’in ilk uzun metrajı olma özelliği taşıyan sarsıcı bir aile trajedisi. Film; Bruno’nun aceleyle önce apartman, sonra daire kapısını kırarak bir eve girmesiyle başlıyor çünkü evde kardeşi Damir kolunu ve boğazını kesmiş vaziyette intihar girişiminde bulunmuş durumda. Bruno’nun vaktinde yetişmesiyle Damir kurtarılıyor ve asıl hikaye bundan sonra başlıyor. Zira Damir psikolojik olarak çok kötü durumda. Ne yapacağı kestirilemez ve intihara meyilli bir genç. Şehir dışında yaşayan annesinin de gelmesiyle Bruno, çok sevdiği kardeşi Damir’e göz kulak olmaya kendini adamış vaziyette. Hastaneden kaçıp eve gelen Damir’i saklayan ve başka bir psikoloğa götürmek isteyen ailesiyle Damir arasında pamuk ipliğine bağlı bir 24 saat izliyoruz. Juraj Lerotic’in kendi hayatından esinlendiği otobiyografik bir senaryoya sahip film, tedirgin edici, saf ve realist bir psikolojik gerilim. Hikayesini günlük hayatın bir rutini gibi işliyor ve bu sayede minimal bir atmosfer oluşturuyor. Filmin duygusal ve psikolojik muğlaklığı film boyunca izleyicisini rahatsız etmiyor. Olay ve karakterleri abartılı değil. Filmin şekilsel olarak en önemli özelliği ve başarısı buradan geliyor belki de. Sistem eleştirisi pek hissedilmiyor filmde. Sırf eleştiri için yapay sahneler kurulmamış. Uzaktan, sabit çekimlerden haraketle kurgulanan dar sekanslar klastrofobik bir atmosfer yaratıyor. Kardeşleri oynayan Juraj Lerotic (Bruno) ve Goran Markovic (Damir) filmin kimyasına uygun gerçeklikte ve sarsıcı performanslar gösteriyorlar. Doğaçlamaya da uygun, vurucu diyaloglar izleyicisini bir duygu girdabının içine mutlaka çekiyor. Fakat bu duygular anaforunda mutluluğa pek de yer bulunamıyor. Locarno, Saraybosna, Pekin, Şangay, Lübliyana gibi çeşitli festivallerden ödüllerle dönen Safe Place; otobiyografik hikayesiyle, şekli, yalınlığı, trajedisi, gerilimi ve kederiyle harika bir film.

Filmden çıktıktan sonra Beşiktaş meydan da ağlamıştım. Mevsimin hiç değişmediği bir film

Locarno Film Şenliği'nden ödüllü 'GÜVENLİ BİR YER'de Hırvat asıllı yönetmen Juraj Lerotić ilk uzun metrajında kendi hayatından esinler taşıyan kişisel trajediyi perdeye taşıyor. Şizofren bir kafanın içinde nelerin döndüğüne dair biçimsel arayışların izinde beklenmedik açılar ve kadrajlar denenen, ışık-gölge kullanımı, karanlık-aydınlık zıtlıkları ile çıkış umudunun peşine düşülmüş meta anlatı, sinefiller için keşfedilmeyi bekliyor. Güvenli bir Yer / Sígurno Mjesto, dış sesin acıyı yüreğinde hissettiğimiz tonlaması ile açılıyor. Bunların hiçbiri yaşanmamış olsaydı, sana şunları anlatabilirdim. Bak bu senin oturduğun bina ve şimdi yirmiye kadar sayacak ve koşarak içeri gireceğim. Ağabey Bruno’nun sözleridir bunlar. Sakin bir akşamüstü, girişinde çocukların kaygısızca oynadığı, bir köpeğin çimenlik alana doğru seğirttiği kadraja soluk soluğa giren genç adamın gri tonlardaki sevimsiz toplu konut binasına dalışını ve deli bir hızla merdivenleri çıktığını duyarız. Bir dairenin kapısını umutsuzca yumrukladıktan sonra açılmayan kapıyı kırar. Sonrası karanlıktır. İntihar teşebbüsünde bulunan kardeşini kurtarma derdindedir, lakin karşılaştığı manzara umut verici görünmez. Ancak Bruno her şeyi yeni baştan yazmaya kararlıdır. Sadece onun için yazdığı sözcüklerle iletişim kuracağı kardeşini polis karakolu ve psikiyatri koğuşunun soğuk ve ilgisiz duvarlarının dışına çıkarmaya ve annelerini de yanlarına alarak Damir’i son kez mutlu resim verdiği sahil kentine götürmek tek gayesidir artık. Hırvat asıllı yönetmen Juraj Lerotić ilk uzun metrajında kendi hayatından esinler taşıyan kişisel trajediyi perdeye taşıyor. Bu katarsis sürecinde daha da ötesine giderek kimselere emanet edemediği Bruno rolünü bizzat kendisi üstlenmiş. Kederli öyküsüne yaklaşımı soğukkanlı ve oldukça mesafeli. Deneyimli görüntü yönetmeni Marko Brdar şizofren bir kafanın içinde nelerin döndüğüne dair biçimsel arayışların izinde beklenmedik açılar ve kadrajlar denemiş. Işık-gölge kullanımı, karanlık-aydınlık zıtlıkları ile çıkış umudunun peşine düşülmüş. Bu ısrarlı arayışın meta anlatının ilk bölümünde çok iyi işlediğini söyleyebilirjz. Akıl sağlığı sorunlarının aile bağlarını nasıl etkilediğine dair hassas bir keşif niteliği taşıyan deneme, Split’te geçen son bölümde daha konvansiyonel bir anlatıma yöneldiğinde bir miktar irtifa kaybına uğruyor belki ama bütünüyle bakıldığında sinemanın anlatım olanakları üzerine son derece özgün bir yapımla karşı karşıya olduğumuzu rahatlıkla söyleyebiliriz. Oyuncu / yönetmen Luratic’in yanısıra içe dönük Damir’de Goran Markovic, annede deneyimli aktris Snježana Sinovcic, Siskov’un performansları övgüye değer. Kurguda Marko Ferkovic’in çabası da öyle. Geçtiğimiz yıl Locarno’dan en iyi erkek oyuncu (Markovic), en iyi yönetmen ve en iyi ilk film ödülleri ile dönen, Hırvatistan’ın 2023 Oscar ödülleri aday adayı olan film sevindirici bir biçimde ülkemiz salonlarında gösterime çıkıyor ve sinefiller tarafından keşfedilmeyi bekliyor.

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et