İçeriğe geç
RectifyDizi · 2013

Tüm Gönderiler

Bozuk bir saç kurutma makinası gibi, çalışıyor çalışıyor ve duruyor; tıpkı birini sevmek gibi, asla son kez mi oluyor bilemezsin.

Genel olarak derin, sakin ve duygusal bir dizi olarak bilinir sabırlı bir izleyiciseniz size göre bir dizi, Daha çok içsel çatışma ve insan ruhuna odaklı olduğu için sabırlı izleyiciye hitap ediyor.10/6

Geç kalmışlık hissi, umut, hayal kırıklıkları, pişmanlıklar, suçluluk duygusu, travmalar, adalet, manipülasyon... Bu dizide o kadar çok kavrama yer verilmiş ve her biri o kadar derinden işlenmiş ki ne söylesem eksik kalacakmış gibi hissediyorum. 18 yaşındayken kız arkadaşını öldürmekten idam cezasına çarptırılan Daniel, 20 yıl sonra yeni DNA kanıtlarıyla ölüm hücresinden çıkarılır. Artık 38 yaşında bir adamdır. Serbest bırakılınca karşılaştığı dünya onun bıraktığı gibi değildir. Ailesi bile köklü değişiklikler yaşamıştır. Daniel'ın yeni hayatına alışma sürecine tanık oluyoruz biz de. Her sezonun yeri bambaşka. Ama bölümler ilerledikçe hem senaryo daha derli toplu hale geliyor hem de karakterler daha da oturuyor. Dizi hem felsefi, hem sosyolojik, hem psikolojik konularda oldukça yerinde tespitler sunuyor. 20 yıl öncesinde işlenen bir çocuk cinayeti, o kadar fazla insanın hayatına dokunuyor ki, etkisi yıllar boyu devam ediyor. Küçük bir kasaba, 16 yaşında öldürülmüş bir kız çocuğu, üstelik cinayeti işleyenin kim olduğu belirsiz. Dizide geçen diyaloglar insanın düşüncelere dalmasına sebep oluyor. Bu da diziyi dikkatli izlemek gerektiğini gösteriyor aslında. Çünkü her bir cümle karakterlerin yaşadığı duygu durumlarını ve düşüncelerini anlamamızı sağlıyor. Benim izlediğim en ağır tempolu dizilerden biri. Olaylardan ziyade, o anda bulunulan duruma ve duygulara odaklanılmış. Hikaye tek bir karakter üzerinden anlatılmıyor. Yan karakterlere de oldukça yer verilmiş. Her biri detaylıca işlenmiş ve karakter gelişimi çok iyi yansıtılmış. İlk bölümden son bölüme kadar hepsinin kendini bulma yolculuğuna tanık olmak çok özeldi. Her birinin kendiyle alakalı sıkıntıları, çıkmazları, pişmanlıkları vardı. Bunları aşma süreçleri çok detaylı ve olması gerektiği gibi işlenmişti. Daniel'a gelince, oldukça ilginç bir karakter. 18 yaşında bıraktığı dünyaya 38 yaşında geri dönmesi çelişkili davranmasına sebep oluyor. Gözleri iyi görmediği için doktora gitmek yerine, annesinin onu doktora götürmesini isteyecek kadar çocuk aslında. Ama neticede cinayetten hüküm giymiş bir adam. Suçlu olup olmadığından kendi bile emin değil. Çok fazla konuşmuyor, konuşunca da çoğu zaman karamsar ve bilgece cümleler kuruyor. Hiçbir şeye belirgin tepkiler vermiyor. Bazen de çok şaşırtıcı hamlelerde bulunup ters köşe yapıyor. Aslında nasıl davranacağını bilmiyor, duygularını ifade etmede yetersiz, iletişimi zayıf. Çünkü hayatının yarısından fazlasını beyaz bir hücrede tek başına geçirmiş ve bu süreçte tanık oldukları onda derin izler bırakmış. Umutsuzca ölümü beklerken bir gün özgürlüğüne kavuşuyor. Bu karmakarışık duygulara sahip, yaşadığı travmalardan dolayı gülmeyi bile unutmaya yüz tutmuş adamı izlemek ilginç bir deneyimdi. Doğru zamanda izlenirse dizinin iyileştiren bir tarafı var. Çok dingin, çok gerçek. Bazen bir iş yaparken dalıp gitmek gibi. Gülerken aklımıza gelen şeyle durgunlaşmak gibi. Bu dizi kendi hayatımızda yaşadığımız pek çok duyguya ve ana tanık olabileceğimiz, türünün en iyilerinden bence.

19 yıl önce idama mahkum edilmiş bir adamın onca yıldan sonra ortaya çıkan yeni DNA kanıtları sayesinde beraat ettikten sonra yeni hayata uyum sağlamaya çalışmasını konu ediyor dizi. Tabi bununla kalmıyor sadece, yan karakterlere ve onların hikayelerine de tanıklık ediyoruz bir yandan. Adalet duygusunu işliyor; bireysel adalet, toplumsal adalet ve devletin adaleti. Bireysel adalet duygusunun gelişmesi toplumsal adaleti geliştiriyor. Bu da adalet sisteminin tetiklenmesine neden oluyor. Olayları derinlemesine, acele etmeden detay ve gerçekliğe önem veren anlatım anlayışıyla ördüğü için gittikçe güçlenen, kaliteli bir roman okuyor hissine kapılıyorsunuz. Oyunculuklarda sırıtan, rolünü yansıtmakta başarısız olan tek bir karakter gözüme çarpmadı. Üstüne karakterlerin psikolojileri ve gelişimleri çok güzel işlenince de karakterlerle bağ kurabiliyorsunuz. Replikler, diyaloglar da güzel olunca akıcı bir şekilde içine çekerek izletiyor kendini yapım. Sakin, akıcı, yormayan bir dram izlemek istiyorsanız deneyin derim.

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et