@zantafoni

Bu belgesel bize bir katilin nasıl ortaya çıktığını anlatıyor. İlgi eksikliği içerisindeyken bunu internete iki yavru kediyi öldürdüğü bir video koyarak gidermeye çalışan bir katilin. Medyanın üzerindeki ilgisi arttıkça fazlası için daha ileri giden ve sonunda insan öldüren bir katilin. Her şeyin filmlerdeki gibi olduğunu zanneden ve taklit ettiği "karakterler" gibi paçayı kolayca kurtarabileceğine inanan bir katilin. İzlerken tüylerim diken diken oldu. Şuan bu yazıyı yazmam ve yaptığı şeyleri izlemem bile onun istediği şeyi yapmam gibi geliyor. Ünlü olmak... İnsanlar tarafından bilinmek... Fark edilmek... İzleyin ve bir katil nasıl doğar öğrenin.
Önce Dostoyevski'nin hayatını okuyup sonra kitabı okumanızı tavsiye ederim. Kitabı hangi şartlar altında, hangi amaçla, ne kadar sürede, nasıl bir ruh halinde yazdığını bilmek kitabı anlamlı hale getiren önemli etkenler. Kitabı okurken her ne kadar karakterin kumar oynadığı ve belli bir bağımlılığı olduğu bilgisi bize verilse bile ben kitabın kumarbaz adının sadece karakterin "kumara" olan bağımlılığından geldiğini düşünmüyorum. Bana kalırsa adamı asıl kumarbaz yapan hayatını kumar oynar gibi yaşaması. Sonrasını düşünmeden, ya kazandığın ya kaybettiğin, oynadıkça oynamak isteğinin bir oyun gibi. Her istediğini yapması, sözlerini sakınmaması, her zaman en fazla ne olabilir ki mantığı ile hareket etmesi. Dostoyevski'nin durum hikayeleri meşhurdur. Bunu böyle yapan kitaplarındaki, romanlarındaki o müthiş betimlemelerdir. Aynısını bu kitapta da görüyoruz. Kumarhaneleri, büyükanneyi, ortamı o kadar güzel betimliyor ki oradaymışsınız gibi hissettiriyor. Kesinlikle okunması gereken hem kısa hem de anlamlı bir eser.
“Ölümden korkmuyorsun. Bunun seni güçlendirdiğini sanıyorsun. Aslında bu düşünce seni zayıflatıyor.” “Karanlığı müttefikin mi sanıyorsun? Sen karanlığa adapte oluyorsun. Ama ben karanlığın içinde doğdum. Karanlıkla şekillendim. Büyüyüp adam olana kadar ışığı görmedim. O vakte kadar gözlerimi kamaştıracak bir şey yoktu. Gölgeler sana ihanet etti çünkü bana aitler! Dünyaya adaleti getiriyorken evim olarak kabullendiğim yeri sana göstereceğim. Sonra da kemiklerini kıracağım.” “Belki de artık hepimiz gerçekleri yenmeye çalışmaktan vazgeçip ortaya çıkmalarına izin vermeliyiz.” “Kaçamayacağın kimseden bir şey çalma, çocuk.”
Sinemaya geldiği zaman izleyememiştim ama sonunda izledim. İlk filmi çocukluk yıllarımda izlediğim ve Buz Devri’nin yanında benim için büyük öneme sahip animasyon serisinin 4. filmi. İnsana oyuncaklarını alıp hayal dünyasına dalmayı özletiyor. Sizin onlara değer verdiğiniz kadar oyuncaklarınız da size değer veriyor. Woody’nin kenara atılma hissiyle başa çıkması, bir oyuncağın tek isteğinin sevilmek olması filmin duygulu kısımlarıydı. Boo’yu tekrar görmek de güzeldi. İlk filmleri izlediysen zaten tereddüt etmenize gerek yok. Aynı değil ama eski tayfayı görmek iyi oldu.
Keyifli vakit geçirmek için birebir. Hem karakterin zekasına hayran oluyorsunuz hem de bir çocuğun neler yapabileceğine. Elbette günümüzde teknolojik gelişmeler yüzünden böyle bir olay yaşanamaz. Bu yüzden kimse okulu bırakıp dolandırıcı olmaya karar vermesin. Kesinlikle çok güzeldi. Listenizde yoksa hemen ekleyin ve başa alın pişman olmayacaksınız.
Kitap beklediğimden oldukça akıcıydı. Kelimeler yormuyor, cümleler kafa karıştırmıyor. Edebi dil olarak biraz yetersiz kalsa da önsözde Mizancı Murat’ın zaten bir yazardan çok gazeteci ve siyasetçi olduğu belirtiliyor. Ayrıca kendisi bir layiha yazarı ve bu kitap bir nevi padişaha değil de halka yazılmış bir devlet eleştirisi. Mizancı Murat ana karaktere kendi düşündüklerini, kendi hissettiklerini, kendi hayal kırıklıklarını yaşatmış. Devleti yüceltmek ve huzur içinde bir ortam yaşatmak isterken gördüğü yolsuzluklar onun için dönüm noktaları olmuş. Sadrazama varana kadar devletin zaten kötü bir durumda olduğunu bilen ve sadece kendi çıkarları için hareket edenler yani turfalar ve kendilerini geliştiren, dinlerini doğru yaşayan, ülkenin kalkınması için uğraşan Mansur, Zehra, Fatma, Mehmet, Şunusi gibi insanlar yani turfandalar. Her karakter o zamanın ayrı bir kesimini temsil ediyor. Kitap da dikkatimi çeken bir diğer şey ise padişahın hiçbir zaman suçlanmaması. Bu o zamanki padişah korkusundan mı yoksa padişaha olan sonsuz güven ve sadakatten mi bilemiyorum. “Reformlara, ülke kalkınmasına yukarıdan, büyük merkezlerden değil, aşağıdan başlamak, ancak köyü kalkındırmak suretiyle memleketi ileletmenin mümkün olacağı fikri romancının devrini çok aşan bir tasavvurudur.” Not: Raf'ta bulamadım ama iş bankası bu kitabı günümüz Türkçesiyle bastı ve benim okuduğum yayınevi de oydu. Kesinlikle tavsiye ederim.
Nasıl başlarım bilmiyorum. Marissa Meyer harika bir yazar ve Winter onun şaheseri. Kitabı o kadar kısa sürede bitirdim ki bitirince bir boşluk oldu içimde. Tabi serinin son kitabı olmasının da bunda etkisi çok. Artık bunun gibi kitap okuyabilir miyim bilmiyorum. En sevdiğim serilerin arasında artık Ay Günlükleri. Herkese gözüm kapalı önerebilieceğim harika bir seri. Duygu dolu, aksiyon dolu akıcı bir kitap. Spoiler Kitabın sonlarında Cress ve Throne'un ilişkisini biraz daha görmek istesem de bittiği yer mükemmeldi. Mutlu ve huzurlu. Sonunda hepsinin ihtiyacı olan şey.
Netflix'te komik ve rahatlatıcı bir şeyler ararken karşıma çıktı ve ne olduğunu anlamadan 4.sezonu bekliyor buldum kendimi. Hem bu kadar eğlenceli hem de bu kadar düşündürücü olması çok güzel. Karakterlerin her biriyle ayrı özdeşleşiyorsunuz hepsini ayrı benimsiyorsunuz. Size öbür dünyanın nasıl olduğunu değil bu dünyada nasıl olmanız gerektiğini öğretiyor. İnsanın değişebileceğini, kimsenin özünde kötü olmadığını gösteriyor. Dünyanın saçma kurallarını, insanların yaptığı saçma şeyleri bazen bir insanın bazen bir doğaüstü varlığın ağzından duyuyorsunuz. Gülüyorsunuz ve gülerken düşünüyorsunuz. Unutmayın önemli olan mükemmel olmak değil her gün bir önceki günden daha iyi olmaktır.🎴 Spoiler İzlediğim onca mutsuz sonlu ya da mutlu ama mantıksız sonlu diziden sonra bu dizinin bu denli huzurlu ve son gibi sonu olması beni çok mutlu etti. Bittiğinde tamamlanmış gibiydim.
Öncelikle şunu söylemeliyim: ben bu diziyi belgesel sanarak izledim çekimlerinde araya karakterlerin konuşmasının girmesini de ona bağladım. Amma velakin bu bir diziymiş. Gerçek olaylardan uyarlanmış ama sonuçta bir dizi. 6 bölümü var ve gerçekten akıcı hemencecik bitirdim. Karantina günlerinde de tam olarak buna ihtiyacım var. Dizi Amerika'dan gelen ve eskiye oranlara değişmiş eski sevgilisini geri kazanmak isteyen bir "nerd" ün arkadaşıyla birlikte kıza "bak aslında ben de havalıyım, ben de disko çocuğu olabilirim" demek için internetten uyuşturucu satmasını konu alıyor. Bundan öğrenecek bir şeyimiz yok. Öğrenmeyelim de lütfen. Beni rahatsız eden tek şey çocuğun gerçekten ezik dediğimiz kişiliğe sahip olması. İnsanları yargılamam ama diziye senarist harmanı da katıldığı için söylemek istiyorum ki çocuğun ezikliği ruhuna işlemiş. Her şeyi ama her şeyi kız için yapıyor. Ayrıca geçmişin ineği geleceğin zengini siyasetini o kadar benimsemiş ki kurduğu internet sitesini, Mark Zuckerberg'ün Facebook'u kurması gözüyle bakıyor. Güzel dizi, vakit geçirmek için izlenebilir.
Herkesin virüs filmleri izlediği şu günlerde birazcık gülmek istedim ve hazır boş vaktim de varken G.O.R.A, A.R.O.G, Arif v 216 üçlüsünü bitireyim dedim. İlk ikisi kadar iyi değildi ama Cem Yılmaz ve ekibi yine harika. Filmlerde son sahnede bir mesaj verilmesini sevmem, film olma özelliğini yok ediyor bence ama yine de fena bitmedi. Nostalji sahneler beni hem çok güldürdü hem de çok hüzünlendirdi. Filmden sonra YouTube'u açıp 'göremiyorum' sahnelerini izledim jdksjsksksk. Eskileri özellikle artık aramızda olmayanları görmek güzeldi. Cem Yılmaz yine çok iyi.




