@zynpklc
Bilemiyorum Altan bilemiyorum...

Bilemiyorum Altan bilemiyorum...
"Hayat uzun bir yürüyüş. Yarı yolda kesilmemek için yeni bir çocukluk bulmak gerekir"
"Kendimi bir deney faresi gibi hissediyorum" Otomatik Portakalı okuduğum zamandan beri, uzun zamandır beni bu kadar etkileyen ve aynı zamanda dehşete düşüren bir şey görmemiştim. Bir psikoloji öğrencisi olarak derslerde gördüğüm benliğimiz üzerinde gen veçevre etkilerini konu alan tartışmalar hakkında ne varsa hepsi bu belgeselin içinde diyebilirim. Etik derslerinde gördüğümüz yapılmaması gereken ne kadar şey varsa onlar da bu belgeselin içinde. Bilimsel açıdan bakıldığında, vicdanımı bir kenara bıraktığımda, bana göre mükemmel tasarlanmış bir deney. Bilimsel açıdan baktığımızda gen çevre etkisini, ebeveynlik tarzlarının, sosyoekonomik durumun benliğimiz üzerindeki etkisini görebilmek için yaratılan deney koşulları kusursuza yakın. Ama tabi işin etik, ahlak kısmı var ki izlerken sizi dehşete düşürüyor, bunu yaşayan insanlarla empati kurduğunuz zaman en az onlar kadar acı çekiyorsunuz. Hepsi için ayrı ayrı üzülüyorsunuz. Doğdukları anda zaten anne babaları olmayan bebekleri 9 ay boyunca bağ kurdukları kardeşlerinden de ayırarak hayata kötü bir başlangıç yapmalarına neden olmaları, yaşayacakları hayat koşulları üzerinde müdahalelerde bulunup kardeşlerin çok farklı bir hayat yaşamalarına neden olmaları ve daha bir sürü detay. Hakkında konuşulacak o kadar çok şey var ki. Gözlem için giden asistanların gördükleri sorunlara müdahale etmeyerek belki de gelecekte olacak felaketleri engelleme fırsatını göz ardı etmeleri, insanların hayatlarında bu derece korkunç manipülasyonların yapılması, elde edilen sonuçların 2066 yılına kadar paylaşılmayacak olması ve bunun raporlar hakkında daha da merak ve endişe uyandırması... Bu hikayenin gerçekten yaşanmış olması başlı başına şok ediciyken detayları sizi duygudan duyguya sürükleyecek. Başlangıçta birbirini bulan 3 kardeşin hikayesi ne kadar şaşırtıcı olabilir ki diyebilirsiniz ama sonrasında gördükleriniz sizi dehşete düşürecek.
Kusursuz bir tabloda gezintiye çıkmak ister miydiniz? Balzac bu eserinde bizi kusursuz bir tabloda gezintiye çıkarıyor gibi. Bu kısacık kitap hakkında uzun uzun yazmak isterdim belki ama kendimi bunun için yetersiz görüyorum sanırım doğru kelimelere sahip değilim bunun için. Kitaptan bu kesit belki bir şeyler anlatır size: "Nerededir şu eskilerin bulunmaz Venüs'ü; o hep aradığımız ve orada burada parçalarına rastladığımız o güzelliğin canlısı nerede bulunur? O tanrısal, eksiksiz yaratığı görebilmek için tüm servetimi verirdim ben! Gökte yeni doğmuş bebelerin katında da olsa alıp gelirdim onu; Orpheus gibi ta cehenneme inerdim onu yaşama döndürmek için."
Sizin hiç babanız öldü mü? Benim bir kere öldü kör oldum Yıkadılar aldılar götürdüler Babamdan ummazdım bunu kör oldum ... Lisedeyken ne zaman sıkılsam, bunalsam açar okurdum. Ezberlediğim ilk şiiri de buydu Cemal Süreya'nın. Şimdi de ne zaman sıkılsam bunalsam aklıma bu şiiri gelir hatta kitabı alır rastgele bir sayfasını okurum. Evet çok iç açıcı bir şiir gibi görünmüyor belki ama bazen gerçeklerden kaçmak için başka gerçekliklere ihtiyaç duyuyoruz sanırım. Hayat zor, bunaltıcı, sıkıcı olabiliyor ama bununla başa çıkabilmek için şiirlerimiz olduğu için şanslıyız bence.
– Her zaman anlamıyor olabiliriz ama Tanrının bir planı var. + Evet, biliyorum da neden herkes iyi bir plan olduğunu sanıyor? Hakkında gördüğüm yorumlar sebebiyle bir önyargım vardı ve başlarken yoğun ders döneminde biraz boşluk olur düşüncesiyle başlamıştım. Ancak Lucifer her ne kadar konusu ya da bazı sahneleri sebebiyle çerezlik dizi olsa da içinde barındırdığı detaylar biraz da olsa gözümdeki bu imajını yıkmayı başardı. Beni en çok etkileyen detaylardan birisi buradaki cehennem tasviri oldu. Lucifer'a göre cehennem kişilere özel olarak hazırlanan, kişiye en çok acı veren anın tekrar tekrar yaşandığı ve kilitli kapılar olmamasına rağmen kişi bu anı yaşamayı bırakamadığı için kimsenin de çıkamadığı bir yer. Bunun beni bu kadar etkilemesinin sebebi kendi dünyalarımızda zihnimizin içinde oluşturduğumuz cehennemlerin olduğunu fark etmem. Çoğumuz, kafamızın içinde bize en çok acı veren, bizi en çok utandıran, kötü hissettiren anları sürekli tekrarlayarak mutluluğumuzu, huzurumuzu bu cehennemlere hapsetmiyor muyuz? Bu düşünceleri zihnimizden atamıyoruz, engel olamıyoruz bazen. Ancak zihnimizin de kilitleri yok, biz de unutuyoruz bazen bunu. Dizi belki çerezlik, bazı insanlar için ergen dizisi olarak nitelendirilebilir ama içinde barındırdığı bu ve bunun gibi detaylar benim için özel bir yerde olmasını sağlıyor. İzlerken bazen çok saçma şeyler görebilirsiniz, bazen ne yapıyorum ben diye kendinizi sorgulayabilirsiniz ama izleyerek hiçbir şey kaybetmeyeceğinize hatta bazı konular üzerine farklı bakış açıları kazanabileceğinize inanıyorum. İzleyecek olursanız şimdiden iyi seyirler diliyorum!
"Atlayamayacaksam bir pencerenin amacı nedir ki?" Patrick Melrose, tecavüz, taciz, uyuşturucu, alkol, şiddet hatta sadizm, aklınıza gelebilecek ne kadar kötülük varsa hepsinin bir aile içinde gözler önüne serildiği mini dizi. Benedict Cumberbatch'in içinde olduğu bir şey kötü olur mu? Sanmıyorum. Oyunculukların çok iyi olduğu, izlerken kendinizi o kaosun içinde hissedebileceğiniz çok güzel bir dizi. Dizi boyunca travmalarla dolu çocukluğunun yetişkinlikte onu oradan oraya savuran sancılarıyla yaşamaya çalışan bir adamı izliyoruz aslında. Aklımıza takılan en önemli soru ise bu sürüklenmenin sonu iyi bir yere varacak mı? Bunun cevabını dizinin son bölümünde bulabilirsiniz. İyi seyirler şimdiden!
Normalde bu tarz programlar izlemem, Circle'a da boş bir zamanımda arkadaşımın önerisiyle başlamıştım ama izledikçe hem sevdim hem de günlük hayatta yaptığım yanlışları gördüm. Eğlenceli bir program ve izlerken ben yapmam öyle şeyler dediğiniz şeyleri yaptığınızı fark edebilirsiniz. Sosyal medyada tanımadan sadece profil fotoğrafına bakarak yargıladığımız insanları düşünürken keyifli zaman geçirmenin yolu olarak görülebilir. Derinlemesine düşünmeden çerezlik olarak izlemek de mümkün tabi.
Hayatının aşkını, onunla beraber yaşama isteğini de kaybetmiş ya da öyle olduğunu düşünen ama bence içten içe kendisine tutunacak bir dal, onu yeniden hayata döndürecek ufacık bir neden arayan bir adamı izliyoruz bu dizide. Bu arayışında da herkese karşı kaba, huysuz, fazla gerçekçi bir tutum sergiliyor. Ölüm ve sevdiğini kaybetmenin acısına canlı şahitlik ederken dibine kadar üzüleceğiniz içinde çok iyi replikler, sahneler barındıran çok güzel bir dizi.
İlk sezonuna başladığımda sıkıcı klasik bir animasyon dizisi olduğunu düşünmüştüm ama biraz zorlayıp ilerlediğimde bu zamana kadar izlediğim en iyi animasyon dizilerinden biri haline geldi. Sırf yapılmak için yapılmış, vasat esprileri olan ya da çok gerçek dışı karakterlere ve hikayeye sahip dizilerden değil aksine her karakterin başrol olduğu, her karakterin bir derinliğinin olduğu ve klişe ama gerçek her karakterde kendimizden bir parça bulabileceğimiz zekice kurgulanmış içerisinde çok yaratıcı detaylar barındıran bir dizi Bojack Horseman. Normalde insanlarla hayvanların aynı dünyada yaşadığı, bir kedinin menajer, atın eski bir dizi yıldızı olduğu bir diziden gerçekçilik beklemezsiniz ancak Bojack Horseman çok gerçek. Bölüm sonunda jeneriğe bakarken kendinizi hayatınızı sorgularken bulmanız çok mümkün. Hafızam silinse de baştan izleyeyim dediklerim arasında yer alır kendisi. İzleyenler izlemeyenlere izlettirmeli! İyi seyirler şimdiden.


