@acelya4
Nereye gidiyorsak beraber gidiyorduk. Bu dünyadaki mutluluğu kaçırmıştık. Ölmekte olduğumuzu anlayınca kendisini kurtarmam için bana yalvaran gözlerle baktı. Bense hayatımın aşkına birlikte başka bir dünyaya yolculuğa çıkmanın sevinciyle gülümsedim.
O kadar estetik algima uyan bir film ki. 32 dis izledim koca filmi. Yıllardır zihnimde yaşattığım her şey var. Zihnimin bir filmi çekilse bu olurdu. Ben bu film olmak isterim. Karavanimla, muhteşem yollar, deniz kıyıları, ormanlar, kerpiç evler, katedraller.... Ve aşk.
hayatın içinde sanki mekanlara değilde duygu, düşünce ve kalıp bakış açılarina sıkılıyoruz sanki. İyi ölüm ya da boş ölüm var mı. İnandığın şey uğrunda ölmek, saçmalık gelsede diğerlerine yolun yol seninse değmez mi? Ülkece bütün yollarda kayipız. Filmin sahneleri o kadar güzel ki. Ama eskiden daha iyi hissederdim eminim. Şimdi hissetmeye zorlamaktan gerçekliği unuttum. Gerçek duygularımı kaybettim. Cok isterim bir gün birden çıkıp gitmek, kimsenin beni tanımadığı, doğanın ortasında yalnız başıma ve yaşadığımı hissederek. Bütün gerçek yaşamın doğada olduğunu düşünüyorum. Ondan uzaklaştıkça ölüyoruz. Bunu tattım, biliyorum. Ama geri dönemiyorum. Ardında bırakmak insanları umuarsizca, bencillik mi? Bunu düşünüyorum. Bencillik mi gerçekten. Ama bize verilmiş tek bir hayat var, bir tanecik. Ama ardımızdaki insanların yaşadığı acida göz ardı edilebilecek gibi degil sanki. sevdiğin biri bir gün çıkıp gidiyor. Ne bir haber ne bir kaç söz duyabiliyorsun. Gitmek ölmekten daha farklı. Hep bir ihtimal icinde oluyorsun. içinde bir his. Kendini hayatını yaşamak uğruna bu ceza cektirilir mi? aslinda sevenler sorun etmese bunu. senin hayatın dese. Ben seni hep severim. Acımaz canım bir kaç cümle söyle yeter bana deseler. Tek bir hayatımız var onu öyle dar öyle sıkışık bir alanda yaşıyoruz ki. Biraz düşününce dunya ne kadar büyük, ne kadar farklı insan ne kadar farklı dünya var. senin daha önce hiç görmediğin.. muhteşem ötesi hepsi. Hep böyle yaşamayı istiyorum. Düşünmeden... Mutlu.. Belki olur. Kim bilebilir.
Özlemek, kaybetmek ve anılarda yaşatmak. Aslında giden birinin ardından onla olan bizde gidiyoruz. Onun yaninda ortaya cikan ve ilk kez tanistigimiz bir yeni versiyonumuz. Belkide cekilen acinin temeli budur. Bu yuzden unutamiyoruzdur, gideni degilde kendimizi. Tanısilan her insanda kendine has bazı şeyler var. Kendine has bir koku, bir mimik, bir tavır. İnsanlar insanlari nasıl iki günde unutuyor anlayamiyorum. İnsan kadar korkunç bir varlığın detaylarda bazı muhtesemlikleri var. Bunları seviyorum. Aslinda film beklentimin altında çıktı. Yıllardır izlemeyi düşünüyordum. Sinemada izlemek nasipmiş. Kaçırmadım. Ama dediğim gibi konuyu ne kadar beğenmiş olsamda birazcık sıkıldım filmde. Ama bir zihinde dolaşma ve anıları -bu kadar soyut olan bir şeyi- bu şekilde soyutlastirma fikri o kadar hoşuma gittiki. Zihnimde bu şekilde dolaşmayı bende isterdim. Bunu romantik ve şiirsel buluyorum. Etrafımdaki insanlar bunun gereksiz ve boş yere can yakacak bir şey olduğunu söylediler. Katılmıyorum.
çok beğendim. filmdeki diyaloglar çok samimiydi. çok hayatın içinden. bir akşam arkadaslarimla oturup konuştuğum bir çok konuya değinildi. Buda bana çok doğal hissettirdi. o yüzden filmde çok olayın olmamasi beni sıkmadı. Ve gerçek bir romantizm anlayışı vardı. "toksik" olayları romantize edip getirmemisler.
"The atmosphere was really great. Holder was the best character I've ever seen. Linden was terrible. I absolutely loved this show. I'm so glad I watched it."




