acelya4
hayatın içinde sanki mekanlara değilde duygu, düşünce ve kalıp bakış açılarina sıkılıyoruz sanki. İyi ölüm ya da boş ölüm var mı. İnandığın şey uğrunda ölmek, saçmalık gelsede diğerlerine yolun yol seninse değmez mi? Ülkece bütün yollarda kayipız. Filmin sahneleri o kadar güzel ki. Ama eskiden daha iyi hissederdim eminim. Şimdi hissetmeye zorlamaktan gerçekliği unuttum. Gerçek duygularımı kaybettim. Cok isterim bir gün birden çıkıp gitmek, kimsenin beni tanımadığı, doğanın ortasında yalnız başıma ve yaşadığımı hissederek. Bütün gerçek yaşamın doğada olduğunu düşünüyorum. Ondan uzaklaştıkça ölüyoruz. Bunu tattım, biliyorum. Ama geri dönemiyorum. Ardında bırakmak insanları umuarsizca, bencillik mi? Bunu düşünüyorum. Bencillik mi gerçekten. Ama bize verilmiş tek bir hayat var, bir tanecik. Ama ardımızdaki insanların yaşadığı acida göz ardı edilebilecek gibi degil sanki. sevdiğin biri bir gün çıkıp gidiyor. Ne bir haber ne bir kaç söz duyabiliyorsun. Gitmek ölmekten daha farklı. Hep bir ihtimal icinde oluyorsun. içinde bir his. Kendini hayatını yaşamak uğruna bu ceza cektirilir mi? aslinda sevenler sorun etmese bunu. senin hayatın dese. Ben seni hep severim. Acımaz canım bir kaç cümle söyle yeter bana deseler. Tek bir hayatımız var onu öyle dar öyle sıkışık bir alanda yaşıyoruz ki. Biraz düşününce dunya ne kadar büyük, ne kadar farklı insan ne kadar farklı dünya var. senin daha önce hiç görmediğin.. muhteşem ötesi hepsi. Hep böyle yaşamayı istiyorum. Düşünmeden... Mutlu.. Belki olur. Kim bilebilir.
Özgürlük Yolu


