(@) - Raf

Spoiler içeriyor 🏹 Burada alevler içindeki bir kıza hiç yer yok. ▪︎ 🏹 Buradaki eski hayatımı öyle çok özlüyordum ki. Sıkıntı içinde yaşardık ama nereye ait olduğumu ve hayatımızı oluşturan o sımsıkı dokunmuş kumaştaki yerimi bilirdim. ▪︎ Olayların böyle ilerleyeceğini düşünmezdim, ki…devamı🏹 Burada alevler içindeki bir kıza hiç yer yok. ▪︎ 🏹 Buradaki eski hayatımı öyle çok özlüyordum ki. Sıkıntı içinde yaşardık ama nereye ait olduğumu ve hayatımızı oluşturan o sımsıkı dokunmuş kumaştaki yerimi bilirdim. ▪︎ Olayların böyle ilerleyeceğini düşünmezdim, ki kitap okurken sonraki olabilecek ihtimalleri kafamda kurgularım ve genelde şaşırmam. Tekrar Açlık Oyunlarına gidilmesinden bahsediyorum... Kazanmış ve bitmiş gibi hissediyordum, tıpkı tüm galipler gibi. Her neyse serinin evrildiği yön hoşuma da gitmedi değil. Hatta son bölüm dışında baya tatmin oldum bu kitapta. Ateşi Yakalamak'ı asıl sevmemin nedeni sanırım Peeta'dan kaynaklı çünkü Katniss ile arasındakiler biraz daha derinleşti. İlk kitaptaki arkadaşlık ilişkilerindeki sahtelik, biraz olsun, giderildi. Kısa bir özet geçecek olursam... ▪︎ Katniss ve Peeta, Galipler Köyü'ndeki yaşamlarına alışmaya çalışırken Çeyrek Asır Oyunları yaklaşmaktadır. Açlık oyunlarının her 25 yılda bir olan bu oyunlarının farklı bir 'eğlence' anlayışı vardır. (Örneğin bir yıl normaldekinin iki katı haraç seçmişlerdir.) Bu yıl ise oyunlara daha önce galip olan kişilerin geleceği duyurulur. En güçlüleriniz bile Kapitol'ün karşısında duramayacaktır. Bu Katniss için oyunlara gideceğinin garantisidir, çünkü 12. mıntıkanın tek kadın galibi odur. Yanında ise ikisini de ailesinden gördüğü Peeta ya da Haymitch'den biri gelecektir. Yıkılır. Sonunda kafasını biraz olsun topladığında ise bir planı vardır: Ne pahasına olursa olsun Peeta'yı korumak. Peeta içinde tam tersi durum geçerli: Katniss'i korumak. Yine herkesin kendi planı var yani. Capitol tamamen Katniss'e odaklı, mıntıkalarda çıkan kargaşalar ve elbette cani Açlık oyunları ile devam ediyor serimiz. ▪︎ 🏹 Bir süre sessizlik içinde oturduktan sonra ikimizin de aklımızdan geçen şeyi nihayet söyledim. "Bu insanları nasıl öldüreceğiz Peeta?" "Bilmiyorum." ▪︎ Son olarak sevdiğim bir sahneyle bitireceğim yazımı. 75. Açlık oyunlarının önceki gününden bir kesit... ▪︎ 🏹 Bizi rahatsız eden hiç kimse olmadı. Akşamüstü doğru, ben başım Peeta'nın kucağında çiçeklerden taç yapmakla, Peeta ise düğüm atma egzersizleri yapma bahanesiyle saçlarımı kurcalamakla meşguldü. Birdenbire duruverdi. "Ne oldu?" diye sordum. "Keşke bu anı dondurabilsem. Hemen şuracıkta, şu anda... Ve sonsuza dek bu anın içinde yaşayabilsem." Genelde bu tarz yorumları ve bana duyduğu ölümsüz aşkla ilgili imaları kendimi suçlu ve berbat hissetmeme neden olurdu. Fakat şu anda o kadar gevşemiş ve huzurlu bir haldeydim ki, gelecek için endişe duyacak takatim yoktu. Dudaklarım arasından, "Tamam," kelimesi çıktı. Sesine yansıyan gülümsemesini görür gibiydim. "Yani buna izin verecek misin?" "İzin vereceğim."

alazsu 2 years ago

Bambi

James Algar

7 Gönderi

Çocukken en sevdiğim çizgi filmdi. Instagram'da çıkan bir paylaşım sayesinde aklıma geldi ve bir baktım ki Raf'a eklemeyi unutmuşum. Anlık vicdan azabıyla gönderi olarak da eklemek istedim. 🌺🌳🐇 Bambi'nin büyümeye başladığı dönemde başından geçenleri anlatıyor. Annesini kaybetmiş ve babası ile…devamı

alazsu 2 years ago

Kendine Ait Bir Oda

Virginia Woolf

56 Gönderi

"Sizlere ancak önemsiz sayılacak bir hususta bir fikir verebilirdim – bir kadın eğer kurmaca yazacaksa, parası ve kendine ait bir odası olmalıdır; ve göreceğiniz gibi bu, kadının gerçek doğasına ve kurmacanın gerçek doğasına dair büyük sorunu çözümsüz bırakmakta." diyerek bu…devamı"Sizlere ancak önemsiz sayılacak bir hususta bir fikir verebilirdim – bir kadın eğer kurmaca yazacaksa, parası ve kendine ait bir odası olmalıdır; ve göreceğiniz gibi bu, kadının gerçek doğasına ve kurmacanın gerçek doğasına dair büyük sorunu çözümsüz bırakmakta." diyerek bu konu üzerinden şekillenecek bir kurguya giriş yapıyor Virginia Woolf. Sanki bir olay romanındaymış gibi sahneler üzerinden kadın ve kadının toplumdaki yerine dair bir anlatı gerçekleştiriyor. Anlatı demişken, zaten Kendine Ait Bir Oda, Virginia Woolf'un 1928 yılında Cambridge Üniversitesi'nde kız öğrencilere hitaben yaptığı bir konuşması üzerine şekillenmiş. Yazarın bir yerde etrafı betimlediği ya da tanıdığı birilerini gözlemlediği sahneleri anlatırken, diğer satırda ana konu olan "kadın ve kadının toplumdaki yerine" dair görüşlerini belirtmesi başlarda kafamı karıştırdı. Bu karışıklık sinirime dokunsa da biraz kafamı yorduktan sonra anladım ki; bilinç akışı tekniği denilen bu yöntemi yazar oldukça başarılı bir şekilde kullanıyordu, bu zaten nesnel bir yargı ama ben de demesem olmazdı. Okumaya devam ettikçe ise sanki o satırlar benim kalemimden çıkmış gibi hissetmeye başladım. Etrafı gözlemleyişi, insanlara bakış açısı, fikirleri, bilincindeki kargaşa, konuların beyninde akışı... benim zihnim gibi bir kargaşa içerisindeydi. Belki de hepimizin? Tabii o kadar edebiyat ve sanat alanında birikimim olmasa da ve farklı yüzyıllar içinde olsak da; bazı şeyler tamamen değişemez. İnsanların düşünceleri, davranışları gibi toplumdaki bazı kalıpları kırmak zordur. Bilinç akışı tekniği dışında yazarın kendine has stiline dair bir metaforumuz da var: Shakespeare'in hayali kız kardeşi. Bu metaforun üstünden aynı ailede ve toplumda yetişmiş kadın ve erkeğin hayatının nasıl şekillendiğini başarıyla bize aktarıyor Woolf. Yeri geliyor kadın olduğu için tek başına alınmadığı kütüphane kapılarında kalıyor, yeri geliyor o kütüphanelerde kadın veya erkek yazarların kitaplarını okuyor ve karşılaştırıyor. Şiir kitaplarından olay romanlarına kadar birçok kitaptan da eleştiri ve çıkarım niteliğinde fikirlerle bahsediyor. Toplumu eleştiriyor, gelenekleri eleştiriyor, erkekleri eleştiriyor, kadınları eleştiriyor, yeri geliyor kendindeki hatalardan bile bahsediyor. Tabii bunları çoğunlukla kapalı bir üslupla açıklıyor, gerçi açık da olsa bilincindeki kargaşayla bunu hissettirmemeyi başarıyor. ▪︎ Buraya kadar okuduysan "Taylor Swift - The Man" şarkısını dinlemeni öneriyorum. 😉

alazsu 2 years ago

Açlık Oyunları

Suzanne Collins

27 Gönderi

🏹 Beni hiç kimse unutmayacaktı. Ne görüntümü ne ismimi. Katniss. Alevler içindeki kız. ▪︎ Mümkün geleceklerimizden biri: Panem. Kuraklık, yangın, kıtlık gibi faktörler yüzünden yıkılmış Kuzey Amerika'nın yerine kurulmuş, distopik bir ülke olan Panem, bir başkent ve on iki eyaletle…devamı🏹 Beni hiç kimse unutmayacaktı. Ne görüntümü ne ismimi. Katniss. Alevler içindeki kız. ▪︎ Mümkün geleceklerimizden biri: Panem. Kuraklık, yangın, kıtlık gibi faktörler yüzünden yıkılmış Kuzey Amerika'nın yerine kurulmuş, distopik bir ülke olan Panem, bir başkent ve on iki eyaletle yönetiliyor. Mıntıka diye geçen bu eyaletlerin hepsinin kendine has bir görevi var. Mesela ana karakterimiz Katniss'in mıntıkası 12. mıntıkadakiler, kömür çıkarmakla meşguller. 11. mıntıka tarımla ilgileniyor. Mıntıkaların içinde de sınıf ayrımı var tabii ki. Bir kesim yemek bulmakta zorlanan, hatta açlıktan ölümlerin olduğu tarafken, diğer kesim ise orta dereceli gıdalar ile rahatça kendilerini doyurabilen, yine de "normal" denecek bir hayatları olmayan tarafı mıntıkanın. Capitol, mıntıkalarda üretilen ürünler ile rahatça yaşayan insanların olduğu bir başkent. Oradaki insanlar mutlu, bolluk içerisinde yüzüyor. Her istediklerini elde edebiliyor, istedikleri kadar yemek yiyebiliyor. Her gün partilerle eğleniyor, cilt bakımlarını yapıyor, değişik kıyafetler giyiyor, yeni tarzlar deniyorlar... Ciltleri mavi olanlar, pullu olanlar, her yeri estetikle bezenmiş olanlar... Çünkü tek eğlenceleri bu tarz şeyler. Hayatta kalma gibi bir dertleri yok, bu sorun sadece mıntıkalardaki insanlara yüklenmiş. Toplumun hepsi dünyanın sorunlarıyla ilgilenmek yerine sorunları bölüşmüş ve Capitol'deki insanlar da bu sorunlardan uzak tutulmuş gibi hissettim. Sorunlar mıntıkalara paylaştırılmış ve Capitol hayatı dünyadaki olabilecek en iyi cennete çevrilmiş. ▪︎ 🏹 Açlık oyunları başlasın ve şans hep sizden yana olsun! ▪︎ Mıntıkalarda uğraşılan tüm bu sorunların yanında kötü bir mesele daha var: Açlık oyunları. Açlık oyunları, sırf halka ibret olsun diye, onların korkularından beslenerek oluşturulmuş bir ölüm yarışması. Biraz açacak olursam, her mıntıkadan bir kız bir erkek haraç kura ile çekiliyor. Bu kuraya belli bir yaşa ulaşmış her çocuk girmek zorunda. Hatta isteyenler kuradaki isminin yazılma sayısını arttırma şartıyla gıda paketi alıyor. İnsanların çoğu da buna mecbur çünkü açlık mıntıkalardaki en büyük sorunlardan. 12 mıntıkadan, 24 kişi arasından sadece tek bir galip çıkıyor: hayatta kalmayı başaran son kişi. ▪︎ Katniss, babası maden ocağında öldükten sonra evin sorumluluğunu üstüne almıştır. Normalde gidilmesi yasak olan ormana girerek avlanıyor, annesi, kardeşi ve kendi için eve yemek getiriyordur. Ancak 74. Açlık Oyunları için çekilen kurada kardeşi, Prim'in çıkması ile yıllardır korumaya çalıştıkları hayatları mahvolur. Kardeşinin yerine gönüllü olan Katniss kendini Açlık oyunları'nda yepyeni bir mücadele karşısında buluyor. ▪︎ 🏹Gerçek her neyse, soframa yemek getirmeye yarayacağını hiç sanmıyordum. 🏹Kibar bir Peeta Mellarm benim için kibar olmayan bir Peeta'dan çok daha tehlikeliydi. Kibar insanların içime işlemeleri ve orada kök salmaları o kadar kolaydı ki. 🏹"Merak etme bir yolunu bulurum. İnan bana bir şeyleri yok etmek, yapmaktan çok daha kolay."

alazsu 2 years ago

Code Lyoko

Thomas Romain

5 Gönderi

En sevdiğim çizgi dizi! ▪︎ Ne kadar izleyen çok kişi ile karşılaşmasam da Code Lyoko'nun en güzel çizgi filmlerden olduğu kanısındayım -en azından benim için öyle. Raf'ta kimsenin Lyoko için incelemesinin olmaması da uzun zamandır beni üzüyordu. Kendim birkaç kere…devamıEn sevdiğim çizgi dizi! ▪︎ Ne kadar izleyen çok kişi ile karşılaşmasam da Code Lyoko'nun en güzel çizgi filmlerden olduğu kanısındayım -en azından benim için öyle. Raf'ta kimsenin Lyoko için incelemesinin olmaması da uzun zamandır beni üzüyordu. Kendim birkaç kere yazmaya çalışsam da istediğim gibi olmayınca paylaşmamıştım. Neyse bu yazdığımı iyi kötü paylaşacağım. ▪︎ Öncelikle theme şarkısından bahsetmek istiyorum. "A World Without Danger". Ara sıra aklımın bir köşesinden süzülür ve çalmaya başlar. Bir kez geldi mi de uzun süre yankılanmaya devam eder. Aşağıdaki bazı paragraflara İngilizce sözlerini ekledim. ▪︎ There is a world That is virtual and different It can be so cold Makes us stand up for what's right Our hope through our lives If we reset it to the start ▪︎ (Çok fazla spoiler olduğunu düşünmesem de uyarmak istedim. Konusundan bahsettim genel olarak.) ▪︎ Sözlerden de anlaşılacağı gibi sanal ve farklı bir dünya var: Lyoko. Bu dünyaya açılan kapı ise bir fabrikadaki kuantum bilgisayarda. Yıllardır kapalı olan bu bilgisayarı Jeremy isimli dahi lise öğrencimiz çalıştırıyor. Aslında tamamen tesadüf eseri, okulun verdiği bir proje için araştırma yaparken, gerçekleşiyor her şey. Heyecanla kuantum bilgisayarı çalıştırdığında karşısına pembe saçlı bir kız çıkıyor: Aelita. Jeremy, onun bir çeşit yapay zeka olduğunu düşünse de başta; konuşma ilerledikçe onun da bizler gibi bir insan olduğunu fark ediyor. Aelita, başka bir evrende yaşamaya çalışıyor. Farklı bölgeleri olan -orman, buz, çöl, dağ gibi- bu Lyoko evreninde kuleler var. Aelita bu kuleleri girdiğinde bazı kodlara ulaşarak sisteme erişim sağlayabiliyor. Ne kadar burası güzel gözükse de tabii ki çatışmayı oluşturacak olaylar da var. Lyoko sanal evreninde bir şekilde üretmiş olan virüs: X.A.N.A. Bu virüs Lyoko'daki kuleleri aktif hale getirerek gerçek dünyamıza erişim sağlayabiliyor ve kötülük yapıyor. Bu virüsle savaşacak olan kişiler ise Jeremy, Aelita ve arkadaşları. Lyoko Savaşçıları böyle oluşuyor. (Bu bölüm özel bölüm olarak geçiyor ve ilk sezonlarda sonra yayınlanmış. Yine de çizgi filmi izlemeye yeni başlayacaksanız bunu izleyerek başlamanız daha mantıklı bence. Olayların özünü anlamak açısından.) ▪︎ Here we are, going far, to save all that we love If we give all we've got we will make it through Here we are, like a star, shining bright on your world today… Make evil go away! ▪︎ Yumi, Ulrich ve Od grubun diğer üyeleri. Ulrich, Od ve Jeremy aynı sınıftalar ve okulda yatılı kalıyorlar. Yumi ise bir üst sınıfta ancak gruba bir şekilde dahil oluyor. Ulrich ile Yumi'nin arasında hep bir şeyler var. Çok yakın arkadaşlar aynı zamanda ama bir elektriklenme (üstün elektronik eşyalar dışında bir elektrik) var hep. Yine de çok umutlanmayın bu konuda... Od ise grubun komik, yalnız ve çapkın çocuğu. Bir de köpeği var Kivi diye. Birbirinden bazı farkları olsa da bu arkadaş grubu, hepsi dünya için savaşıyorlar. Aynı zamanda her durumda birbirlerinin arkasını koruyorlar. Gerek arkadaşlık gerekse bilim-kurgu olarak çok güzel bir dizi. Özellikle küçükken de izlemiş (sonradan en az 4 kere daha izlemiş) olduğum için çok şanslı hissediyorum. ▪︎ Code Lyoko: We'll reset it all Code Lyoko: Be there when you call Code Lyoko: We will stand real tall Code Lyoko: Stronger after all ▪︎ Sonradan dipnot yazmaya geldim. Çizgi filmin devamı niteliğinde yapılmış bir live-action dizisi de var. Oyunculuklar vs pek iyi gelmese de izleniyor. (Bir kere izlemeye dayanmıştım en azından:)) ▪︎ 🖐 ▪︎ ALAZ ▪︎ CODE LYOKO ▪︎ "Geçmişe geri dön, hemen, şimdi." ▪︎ 🔙

alazsu 2 years ago

Agora

Alejandro Amenábar

80 Gönderi

İnsan aklının etkin kullanıldığı alanlarda -felsefe, bilim, mühendislik gibi- sanki kadınların etkin rolü yokmuş gibi hissettirilir bizlere, tüm topluma. Sanki beyin gerektiren bu işler sadece erkeğin doğasında varmış gibi düşündürülmüştür yüzyıllarca insanlar. Sanılanın aksine bilinen birçok kadın bilim insanı ve…devamıİnsan aklının etkin kullanıldığı alanlarda -felsefe, bilim, mühendislik gibi- sanki kadınların etkin rolü yokmuş gibi hissettirilir bizlere, tüm topluma. Sanki beyin gerektiren bu işler sadece erkeğin doğasında varmış gibi düşündürülmüştür yüzyıllarca insanlar. Sanılanın aksine bilinen birçok kadın bilim insanı ve felsefeci vardır. O kadar engele rağmen kendini tarihin bilinmeyen sayfalarına kazımayı başarmış kadınları, biraz araştırma ile bulmak isteyen herkes bulabilir. Kim bilir kaç tane kadın daha, Hypatia gibi, durdurulmuştur kendilerinde dünyayı yönetme yetkisi gören ahmaklar tarafından. Benim için en trajik hikayelerden biridir Hypatia'nın hayat hikayesi. ▪︎ "İşte bu yüzden buraya çok dikkat etmeliyiz. Kütüphanemiz insanlığın bilgeliğinden geriye kalan tek şeydir." ▪︎ İskenderiye kütüphanesinin kadın felsefecisi ve astronomu Hypatia, Hristiyanlar tarafından vahşi bir biçimde öldürülmüştür. Kütüphanenin yakılıp yıkılması ve Hypatia'nın başına gelenler beni ilk öğrendiğim -sanırım lisenin başlarıydı- andan beri çok etkilemiştir. Kitap okumaya ilk başladığım yıllardı, kitapların içindeki bilgiler ve yeni dünyalar tarafından tamamen büyülenmiş bir haldeydim. İskenderiye gibi bir bilgi yuvasının yok olması beni çok derinden etkilemişti. Hala da aşabilmiş değilim insanların bu kötülüğünü. O yüzden bu film beni çok fazla etkiledi. Bir yerde ara verip gökyüzüne baktım. O sırada uluslararası uzay istasyonu geçiyordu. (ISS detector uygulamasını öneren arkadaş sağolsun.) Hypatia'nın da bir zamanlar buna benzer bir geceye bakması içimde garip bir his uyandırdı. Onun bildikleri kısıtlıydı, buna rağmen çalısmaya devam etti. Çok az bir bilgiyle gerçeklere ulaşmaya çalıştı. Şimdiyse telefona 10 saniyede inen bir programla yıldızlara bakarak isimlerini görebiliyoruz. Google'a yazdığımız bir anahtar kelimeyle tonlarca sayfaya ulaşabiliyoruz. Onlar tabletlere sadece bir sayfa yazarken, bizim tabletlerimiz trilyonlarca sayfaya erişiyor. Acaba bu bilgilere Hyptia sahip olsaydı ne yapardı? Neler yapmazdı... Tüm bunlara rağmen tarihin tekerrürü lanetinden kurtulabilmiş değil dünya. Belki karakterler değişse de ya da yer, zaman; olaylar hep benzer. Din ve bilim çatışması, insanlar arasındaki ölümcül savaşlar ve kötülük. Her zaman dünyada. ▪︎ "Hypatia, etrafına bak. Ölüm, korku, yıkım... Yıldızlar eğer dairesel hareket ediyorsa, bu mükemmelliklerini neden bizimle paylaşmıyorlar?" ▪︎ Diyor bir yerde Orestes. Yine filmin başlarında sevmediğim bir karakter. Hristiyanlara karşı, Hypatia'ya sadakatinden, diz çökmemesi güzeldi. Bazen saçma sapan hareketleri olsa da Hypatia'ya saygı ve sevgisinden dolayı sempatimi kazandı. Tabii sonları üzdü. ▪︎ "Dostlar, bizi birleştiren şeyler ayıranlardan fazla. Kardeşiz biz! Hepimiz kardeşiz." ▪︎ Halbuki hepsi aynı dine, aynı Tanrı'ya inanıyorlardı. Nedir bu insanların gruplaşma çabası. Lisede aynı sınıfa gidip bir tek kendi arkadaşlarıyla geçinen (ben bu gruba dahildim bu arada) ergenler gibi... Neden böyleyiz ki biz insanlar? ▪︎ "Synesius, sen neye inandığını sorgulamıyorsun. Sorgulayamazsın. Ben sorgulamalıyım." ▪︎ Sorgulamamak... belli bir dini olan insanlar sorgulamaktan korkuyor. Fazla sorguladıklarında dinden çıkacağına inanıyorlar, halbuki olayın özünde inanmaları gereken tek bir şey var. Sorgulanmadığın bir dine gerçekten inanıyor musun? Hiç sanmıyorum. Sorgulanmamış bi yaşamsa sana verilmiş olan bütün şanslara hakarettir zannımca. ▪︎ "Marina - Savages" Tüm filmi kafamda bu şarkıyla izledim. Şarkıda da dediği gibi... ▪︎ Hepsinin altında, sadece vahşileriz Bluzların, kravatların ve evliliklerin arkasına gizlenmiş Nasıl bir şey bekleyebiliriz Hala nasıl emekleyeceğini öğrenen hayvanlarken

alazsu 2 years ago

Kahvaltı Kulübü

John Hughes

85 Gönderi

"...Ve dünyalarını değiştirmeye çalışan hor gördüğünüz bu çocukların, tavsiyelerinize karınları toktu. Neler yaşadıklarının gayet farkındadırlar." –David Bowie ▪︎ Dünyada herkese uygun bir lakap bulmak mümkün. Yüzyıllardır insanın her hareketine yönelik bir kelime türemiş. Çok çalışana inek derler, çalışmazsın tembel olursun,…devamı"...Ve dünyalarını değiştirmeye çalışan hor gördüğünüz bu çocukların, tavsiyelerinize karınları toktu. Neler yaşadıklarının gayet farkındadırlar." –David Bowie ▪︎ Dünyada herkese uygun bir lakap bulmak mümkün. Yüzyıllardır insanın her hareketine yönelik bir kelime türemiş. Çok çalışana inek derler, çalışmazsın tembel olursun, spor yaparsın kas yığınına dönüşürsün, yapmazsan şişko olursun, konuşursun geveze olursun, susarsın garip olursun, makyaj yapmayan güzel olamaz, makyaj yapan makyaj güzeli olur. Her şey belli bir fikre uymak zorunda illa. Ya iyisindir ya kötü, ya siyahsındır ya beyaz diğerlerinin gözünde. Aslındaysa insanlara baktığımızda sadece koca bir boşluk gördüğümüz. Kimseyi başka insanların tanımları ile tanımış olmuyoruz. Gözümüzdeki en haksız insanla da konuşsak bir noktada hak verebiliyoruz. Belki de tüm olay konuşmak? Konuşursak sorunlarımız çözülür müydü merak ediyorum. ▪︎ "24 Mart 1984, Cumartesi. Shermer Lisesi. Sayın Bay Vernon, her ne yanlış yaptıysak bunun için koca bir cumartesimizi cezalı geçirmek zorunda olduğumuzu kabulleniyoruz. Yaptığımız yanlıştı ama bize nasıl biri olduğumuza dair bir kompozisyon yazdırdığınız için delisiniz. Size ne? Bizi zaten görmek istediğiniz gibi görüyorsunuz, en basit terimlerle, en uygun tanımlarla. Bizi bir beyin, bir sporcu, bir çatlak, bir prenses ve bir suçlu olarak görüyorsunuz. Değil mi? Bu sabah 7'de biz de böyle görüyorduk. Beynimiz yıkanmıştı." ▪︎ "The Breakfast Club" ismi, yönetmenin, John Hughes'ın, arkadaşının oğlunun okulunda cezaya kalanlara öğrenciler tarafından uydurulmuş isimden geliyormuş. Cezaya gönderilenler okulda “kahvaltı kulübünün değerli üyeleri” olarak anılıyormuş. (Bilgi sonu :)) ▪︎ The Breakfast Club'da da okullarında bu şekilde kalıplarla tanınan öğrenciler, ceza için haftasonu okula gelmeleri ile aynı oksijeni soluduklarının farkına varıyorlar. Ne kadar farklı farklı özellikleri ile tanınsalar da aslında hepsi aynı sorunlar ile mücadele ediyorlar. Arkadaşlık ve aşk ilişkileri, ailevi sorunlar, dersler... hepsi bir noktada buluşuyor ve farklı rollerde olan benzer hikayeler ortaya çıkıyor. Yer ve zamanı aynı olan olay örgüsünde yolları kesişen farklı karakterlerin hikayesi... ▪︎ Açıkçası filmin konusu hakkında diyecek başka bir şeyim yok. Karakterlerden Allison'un kütüphaneye girerkenki haline çok güldüm. Kimseye bakmadan konuşmadan arka sıraya gidip oturuyordu. Demek ki okulda böyle gözüküyorum, diye düşünerek filmi durdurup baya güldüm halime. John ve Claire arasında yarattıkları aptalca ilişkiye çok sinir oldum. Kıza baya taciz dolu sözler ve hatta hareketler sergilemesine rağmen sonunda John ile bitirdiler. Claire'i canlandıran oyuncu Molly Ringwald da yıllar sonra bu konuyu ele alan bir makale yazarak bu konuyu eleştirmiş zaten. Hele şu an ortaokul ve liselerde bu tarz aşk(!) hikayelerine özentiler çok var. Filmde sevmediğim ve canımı en çok sıkan nokta buydu. Özellikle bu yüzden 6/10 ▪︎ "Tanrım, anne babalarımız gibi mi olacağız?" "Ben olmayacağım. Asla." "Bu kaçınılmaz bir şey. Oluveriyor." "Ne oluveriyor?" "Büyüyünce kalbin ölüyor." ▪︎ Küçükken en büyük korkumdu büyükler gibi olmak. Hala da öyle. Onlar gibi olmamak için çalışıyorum.

alazsu 2 years ago

13. Kat

Josef Rusnak

49 Gönderi

"I think, therefore I am." –Descartes ▪︎ Bazen yukarıya doğru bakıp soruyorum: Orada biri var mı? Cevap alacağıma dair umutları keseli baya oldu ancak yine de oraya bakıp var olmayan seyircilere sesleniyorum: Umarım izlediğiniz bu şovu beğeniyorsunuzdur. Çok sinirliysem birkaç…devamı"I think, therefore I am." –Descartes ▪︎ Bazen yukarıya doğru bakıp soruyorum: Orada biri var mı? Cevap alacağıma dair umutları keseli baya oldu ancak yine de oraya bakıp var olmayan seyircilere sesleniyorum: Umarım izlediğiniz bu şovu beğeniyorsunuzdur. Çok sinirliysem birkaç tane de hakaret ekliyorum cümlelerime, biraz nefretimi kusuyorum. Bazen etrafıma bakıyorum; sanki programlanmış gibi her gün aynı işleri yapan o insanlara. Dünyadaki hiçbir olayı umursamayan, tüm gün boş boş oturup konuşanlara bakıyorum ve gerçek olmamalarını diliyorum. O kadar kötü olay ve insan var ki gerçekten umarım tüm bunlar simülasyondan ibarettir. Kendi varlığımın bile bir hiç olmasına razıyım, tüm bu kötülüğün sadece bir yanılsama olması için. Yine de, yüzde yüz diyemesem de, biliyorum ki gerçeğim. Ne kadar diğer hiçbir şeyin varlığından emin olamasam da ben buradayım ve düşünüyorum. Bir süre daha da düşünmeye devam edecek gibiyim... ▪︎ "Açık konuşmak gerekirse, neyin doğru olduğunu artık bilmiyorum." ▪︎ Bilmem kaç satır boyunca bizim dünyamızın da simülasyon olmasını dilememden anlayacağınız üzere, 13. Kat da simülasyon üzerine felsefe yapan filmlerden. Başrolümüz, Douglas Hall, ve ekip arkadaşları bir sanal dünya yaratmışlar: 1930'ların Londrası. Hala gelişme aşamasında olan ve dünyaya tanıtmadıkları bu sanal şehri, sadece projenin başındaki Hannon Fuller deneyimlemiş bir tek. Filmde bu sekilde başlıyor; Fuller sanal dünyada ekipten birinin avatarı olan barmene, Douglas Hall'e vermesi için, bir mektup bırakıyor. Ardından 1990'lerdeki kendi zamanına geri döndüğünde ise Fuller öldürülüyor. Kısa bir süre içerisinde katil zanlısı durumuna düşen Douglas, arkadaşının katilinin kim olduğunu kendi aramaya başlıyor. Hatırlamadığı bazı anılar olduğunu fark etmesi ile artık kendine bile güveni kalmazken; dejavular da yaşamaya başlıyor. Yaptıkları dünyaya girerek Fuller'in mektubuna ulaşmaya çalışıyor. Tıpkı gerçek dünyasına benzeyen insanlar ve yerlerle karşılaşıyor. İnsanların hayatları var, yaptıkları o makinelerdeki kod olan insanların. Bir de Fuller'in daha önce hiç bahsetmediği kızı da ortaya çıkınca, işler iyice kafa karıştırıcı bir hal alıyor Douglas için. ▪︎ "Bunların hiçbiri gerçek değil. Fişi çektiğinde ben kaybolurum. Söylediğim hiçbir şeyin yaptığım hiçbir şeyin anlamı kalmaz." ▪︎ Sanal evrene gidişleri, aynı Code Lyoko (kendisi en sevdiğim çizgi film olur) gibiydi. Sırıtarak izledim o sahneleri. Tarama, bilinç aktarımı, sanallaştırma. Umarım yakın zamanda bizim de böyle simülasyonlarımız olur. Kadın karakter -özellikle saçları- çok güzeldi, başlarda gıcık olsam da sevdim sonradan. ▪︎ Bir de... Simülasyonları sevdiğimi söylemiş miydim?

alazsu 2 years ago

Belle

Mamoru Hosoda

19 Gönderi

"U başka bir gerçeklik, AS da başka bir sensin. Gerçek hayatta baştan başlayamazsın ama U'da bu mümkün. Başka bir sen olarak yaşayabilirsin. Yeni bir hayata başlayabilirsin. Dünyayı değiştirebilirsin." ▪︎ Suzu, annesinin ölümünün ardından dünyaya küsmüş genç bir kız. Bir gün…devamı

alazsu 2 years ago

Her Şey Her Yerde Aynı Anda

Dan Kwan

150 Gönderi

"Nothing matters." ▪︎ Film hakkında diyebileceğim ilk şey çılgıncaydı. İzlerken kendimi filmin içine çekilmiş ve kendi paralel kişiliklerimin arasında atlamalar yapıyor gibi hissettim. İlk part olarak belirtilen "Everthing" kısmı hele baya çarpıcı hissettirdi. Sonrası için aynısını söyleyemeyeceğim. Olayları iyiliğe ve…devamı