"Kwoneun isimli çocuğun tek arkadaşı, kolunu çevirdiğinde bir buçuk dakika boyunca kar tanelerinin uçuştuğu bir kartopu küresidir. Anne babasız açlık çekerek tek başına yaşama tutunmaya çalışan Kwoneun rüyalardan korktuğu için bir türlü uyuyamaz. Bu yüzden bir buçuk dakika boyunca kar…devamı"Kwoneun isimli çocuğun tek arkadaşı, kolunu çevirdiğinde bir buçuk dakika boyunca kar tanelerinin uçuştuğu bir kartopu küresidir. Anne babasız açlık çekerek tek başına yaşama tutunmaya çalışan Kwoneun rüyalardan korktuğu için bir türlü uyuyamaz. Bu yüzden bir buçuk dakika boyunca kar püskürten küreyi izler ve melodi bittiği anda hiç rüya görmeden uyuyabilmeyi dileyerek hızlıca battaniyeyi üzerine çeker. Bu küçük ilkokul çocuğu korkudan titreyerek şunu diler:
'Lütfen bu odayı çalıştıran kolu çevirmeyi durdurun ki nefes almayı bırakayım.'
"Bazen, daha az itirazla karşılaşsaydım, toplum içine daha çok karışsaydım ve hayatımda daha çok heyecan olsaydı durumum nasıl olurdu diye hayal kuruyorum. Fakat John, yapabileceğim en kötü şeyin durumum üzerine düşünmek olduğunu söylüyor ve itiraf etmeliyim ki, bu her zaman…devamı"Bazen, daha az itirazla karşılaşsaydım, toplum içine daha çok karışsaydım ve hayatımda daha çok heyecan olsaydı durumum nasıl olurdu diye hayal kuruyorum. Fakat John, yapabileceğim en kötü şeyin durumum üzerine düşünmek olduğunu söylüyor ve itiraf etmeliyim ki, bu her zaman kendimi kötü hissetmeme yol açıyor."
"Kimi zaman kendimi bütünüyle işe yaramaz biri gibi hissediyor ve umutsuzluğa kapılıyorum. Özellikle bana iyiliği dokunan, ilgi gösteren ve seven insanları hayal kırıklığına uğrattığımda, "Etrafındakileri mutsuzluğa sürükleyen bir insan kadar lüzumsuz biri olabilir mi? Başkalarını incitmek dışında bir şey bilmiyor…devamı"Kimi zaman kendimi bütünüyle işe yaramaz biri gibi hissediyor ve umutsuzluğa kapılıyorum. Özellikle bana iyiliği dokunan, ilgi gösteren ve seven insanları hayal kırıklığına uğrattığımda, "Etrafındakileri mutsuzluğa sürükleyen bir insan kadar lüzumsuz biri olabilir mi? Başkalarını incitmek dışında bir şey bilmiyor muyum? Ben o kadarlık bir insan mıyım?" diye sorguluyorum ve kalbim parçalara bölünüyor.
Bu kalp kırıklığının ardından sadece sıradan bir insan olduğum sonucuna ulaşıyorum. Ne kadar çaba sarf edip ilerlemeye çalışırsam çalışayım, en nihayetinde vardığım nokta yalnızca alelade bir insan olduğum gerçeğini haykırıyor. Sıradan insan türüne ait olan benim, kaçınılmaz olarak başkalarını üzüp canını acıttığımı, kahkahayı paylaştığım gibi acıyı da paylaşmaktan başka seçeneğim olmadığını gösteriyor."
"Yol her ne kadar uzun sürüyor olsa da, sonuçta yola çıkıldı ve hedefe yaklaşılıyor. Sana diyorum ki, asla geri dönmek, durmak yok. Sana diyorum ki, sürekli mesafe katediliyor."