Xallar
Aktyor Heyəti



Kateqoriyalar
Ölkə
Daha Çox
- Rejissor:
- Bernardo Bertolucci
- Müddət:
- 5 Saat 17 Dəqiqə
- IMDb
- tt0074084
Təsvir
The epic tale of a class struggle in twentieth century Italy, as seen through the eyes of two childhood friends on opposing sides.
Şərhlər
- Seris_Comment
Bertolucci’nin Beş Saatlik Anıtı Bertolucci’nin “1900” filmi yalnızca bir sinema eseri değil, aynı zamanda tarihin, sınıf çatışmalarının, dostlukların ve ihanetlerin epik bir anlatımıdır. Film, iki çocuğun aynı gün doğumuyla açılır: biri toprak sahibi aristokrat bir ailenin varisi Alfredo (Robert De Niro), diğeri ise yoksul bir köylü ailesinin çocuğu Olmo (Gérard Depardieu). Doğum anından itibaren kaderleri yan yana ama yolları farklı çizilmiş iki insanın hikâyesi, aslında tüm bir yüzyılın sınıfsal çatışmalarını temsil eder. Bu film, İtalya’nın 20. yüzyıl başındaki sosyo-politik çalkantılarını yalnızca karakterler üzerinden değil, görsel bir destanla anlatır. Bertolucci, kamerasını adeta bir tarihçinin kalemi gibi kullanır. Köylüler, toprak sahipleri, faşistler, sosyalistler… Hepsi bu büyük tabloda yerini alır. Filmin görselliği Vittorio Storaro’nun sinematografisiyle zirveye çıkar; her kare neredeyse bir yağlı boya tablo gibidir. Sarının, yeşilin, kırmızının pastoral bir ihtişamla ekrana akışı; toprakla insan arasındaki bağı gözlerimizin önünde ilmek ilmek örer. Oyunculuklar da filmin kalbinde ayrı bir destandır. Robert De Niro, aristokrat Alfredo’nun içsel boşluğunu, kararsızlığını ve kaypaklığını incelikle yansıtırken; Gérard Depardieu, Olmo’nun hırçın, saf ama devrimci ruhunu taşır. Donald Sutherland’ın canlandırdığı faşist Atilla ise belki de sinema tarihinin en rahatsız edici kötülerinden biridir: şiddetin, nefretin ve baskının cisimleşmiş hali. Burt Lancaster ve Dominique Sanda gibi isimler de filmin dev kadrosunu tamamlar. “1900”, sadece bir dostluk hikâyesi değildir; aynı zamanda bir kuşağın vicdan muhasebesidir. Kapitalizm ile sosyalizm arasındaki mücadele, sınıfsal adaletsizliklerin yarattığı öfke, devrim umudu ve faşizmin karanlık yükselişi… Hepsi bu filmin dokusunda birleşir. Bertolucci burada yalnızca bireylerin değil, bir ulusun ve bir yüzyılın ruhunu perdeye taşır. Beş saate yaklaşan süresiyle film, izleyiciden sabır değil, bir teslimiyet ister. Çünkü “1900”, bir çırpıda tüketilecek bir anlatı değildir; tarihin, insanlığın ve sinemanın devasa aynasıdır. İzledikten sonra insan, yalnızca iki karakterin dostluğunu ya da düşmanlığını değil, kendi içinde taşıdığı sınıfsal, tarihsel, duygusal çatışmaları da düşünür. Son sahnelerde Alfredo ile Olmo’nun yaşlanmış halleriyle birlikte hâlâ kavga etmeleri aslında bir metafordur: sınıf mücadelesi bitmez, sadece şekil değiştirir. Bertolucci bize bu destanı anlatırken, geçmişin gölgesinde bugünü ve geleceği de görmemizi ister.
- Salih
"1900" (Novecento) filmi üzerine derinlemesine bir analiz yapalım. Bernardo Bertolucci'nin 1976'da çektiği bu epik eser, aslında yalnızca iki adamın hikayesi değil, İtalya’nın toplumsal, ekonomik ve politik değişimlerinin hikayesidir. Bu hikaye, birbirine karşıt iki sınıfın, iki ideolojinin ve aynı zamanda iki arkadaşın dostluk ve düşmanlık çatışmaları üzerinden şekillenir. Konu ve Karakterler Üzerine İnceleme Filmin baş kahramanları Olmo ve Alfredo, farklı sınıflardan gelen iki adamdır. Olmo, işçi sınıfından bir köylüdür; Alfredo ise toprak sahibi bir burjuvanın oğludur. Bu iki karakter arasındaki dostluk, sınıfsal uçurumların ve sosyal çatışmaların dramatik sahnelerde vücut bulduğu bir tür mikrokozmostur. Olmo, işçilerin haklarını, eşitliği ve devrimci idealleri temsil ederken; Alfredo, babasından devraldığı toprak sahipliğiyle bir burjuva sınıfına aittir, fakat Olmo’ya duyduğu bağlılık onu kendi sınıfının sınırlarını sorgulamaya iter. Bu iki karakterin hikayesi, toplumun iki zıt ucunda yer alan insanlar arasında kurulabilecek ama bir o kadar da çatışmalı olan dostluğu anlatır. Alfredo karakterinin gelişimi, sınıf çatışmasının onu içten içe nasıl yıprattığını gösterir. Olmo ise hem toprak sahiplerine hem de faşist baskıya karşı durarak özgürlüğü ve sosyal adaleti arar. Bertolucci, her iki karakterin hayatını da birer metafor gibi kullanarak İtalya'nın geçirdiği devasa değişimlerin kişisel hayatlara nasıl etki ettiğini gösterir. Bu bağlamda, Alfredo’nun topraklara sahip olmanın getirdiği yükümlülükler ve Olmo’nun işçi sınıfının hak mücadelesi içindeki rolüyle, bireysel özgürlüklerin toplum yapısıyla nasıl çatıştığını gösterir. Politik Temalar ve Sınıf Mücadelesi "1900", sınıfsal adaletsizlikler, mülkiyet ilişkileri ve faşizm gibi konuları çok çarpıcı bir dille anlatır. Filmin en etkileyici yönlerinden biri, İtalya’nın tarihindeki kritik dönemeçleri karakterler üzerinden aktarırken, sınıfsal ayrılıkları derinlemesine sorgulamasıdır. İtalya’da faşizmin yükselmesi, köylülerin ve işçilerin bastırılması gibi olaylar, toplumun yapısını kökünden değiştiren olaylardır. Bertolucci, bu yapısal değişimleri karakterlerin hayatları üzerinden anlatır. Bu, filmi yalnızca tarihsel bir drama olmaktan çıkarır ve toplumsal bir eleştiriye dönüştürür. Faşizmin yükselişi, işçi sınıfının ezilmesi, zengin ve yoksul arasındaki uçurumun genişlemesi gibi olaylar, yalnızca bireyler arası bir çatışma değil, aynı zamanda toplumsal bir travmadır. Faşist Attila karakteri (Donald Sutherland), bu travmanın sembolik temsilidir. Attila'nın aşırı acımasızlığı, faşizmin toplum üzerindeki etkilerini somutlaştırır. Özellikle köylülere uyguladığı şiddet ve acımasızlık, faşizmin ne kadar baskıcı ve insanlık dışı bir sistem olduğunu gözler önüne serer. Sinematografik Açıdan İnceleme "1900", sinematografik açıdan son derece çarpıcıdır. Görüntü yönetmeni Vittorio Storaro, Bertolucci ile birlikte çalışarak her bir sahneyi adeta bir tablo gibi işler. Storaro’nun ışık ve renk kullanımı, filmin atmosferini yalnızca tarihi bir anlatıdan daha öteye taşıyarak neredeyse masalsı bir etki yaratır. Bertolucci ve Storaro'nun işbirliği, görselliğin hikaye anlatımında nasıl derinleştirici bir etkiye sahip olabileceğini gösterir. Özellikle kırsal alanların pastoral güzelliği, İtalya’nın doğal zenginliğini ortaya koyarken, bir yandan da sınıfsal eşitsizlikleri gözler önüne seren çarpıcı bir zıtlık yaratır. Bu zengin görsel dil, izleyicinin hem dönemi hem de karakterlerin ruh halini daha iyi anlamasına yardımcı olur. Ayrıca, Storaro'nun ışık oyunları, karakterlerin duygusal dünyalarını yansıtır. Olmo’nun olduğu sahnelerde daha sıcak ve doğal tonlar kullanılırken, faşist baskının yoğun olduğu sahnelerde karanlık, neredeyse gotik bir atmosfer hakimdir. Böylece, Storaro ve Bertolucci’nin görsel anlatımı, filme yalnızca estetik değil, aynı zamanda psikolojik bir derinlik de kazandırır. Film Üzerine Yorum ve Eleştiriler "1900", bazı çevrelerde ideolojik eleştirilere de maruz kalmıştır. Bertolucci'nin sosyalist idealleri, filmin anlatımında oldukça belirgindir ve bu, bazı izleyicilerde kutuplaşmaya yol açmıştır. Bununla birlikte, filmi destekleyenler, Bertolucci'nin ideolojik taraf tutuşunu sinemanın bir ifade biçimi olarak değerlendirirler. Özellikle, faşizmin eleştirisi ve işçi sınıfının hak mücadelesinin vurgulanması, "1900"u bir ideolojik sinema örneği haline getirir. Bunun yanında, filmin 317 dakikalık süresi de izleyiciler için zorluk yaratabilir. Ancak, Bertolucci'nin filmde sunduğu derin anlatı ve karakter gelişimi göz önünde bulundurulduğunda, bu uzunluk, filmde ele alınan ideolojik ve dramatik temaların tam anlamıyla işlenmesine olanak tanır. Sonuç: “1900” Neden Bir Başyapıttır? "1900", bireylerin yaşadığı kişisel çatışmalar ve toplumdaki sınıfsal çelişkiler arasındaki ilişkiyi etkileyici bir biçimde ele alır. Film, yalnızca bir tarih anlatısı değil; sınıfsal mücadelelerin, ideolojik çatışmaların, dostluğun ve düşmanlığın iç içe geçtiği, yoğun bir dramatik dokudur. Bertolucci, Olmo ve Alfredo aracılığıyla, tarihin toplumsal etkilerinin bireyler üzerinde nasıl büyük değişimlere yol açtığını gözler önüne serer. Bu bağlamda, "1900", izleyiciye yalnızca İtalya’nın tarihini değil, aynı zamanda toplumun farklı katmanları arasındaki derin ayrımları ve çatışmaları anlaması için geniş bir bakış açısı sunar. Bertolucci’nin ideolojik yaklaşımı ve Storaro’nun muazzam görselliğiyle birleşen "1900", sinema tarihinin en önemli filmlerinden biri olarak kalmaya devam eder.
- BrotherChaplain
Nedendir bilmem geçenlerde bi aklıma düştü tekrar izledim 15 sene sonra. Ergenliğmde aileden gelen bi italyan sineması merakım vardı, Bertolucci adeta içimizden biri, ailemizin bir üyesi, kirvenin bir altı amcanın bir üstü bir zattı benim için. Bu filminin beni aşabileceğini düşünsemde bi gün okuldan geldim ve bağladım hdmi kablosunu oturdum karşısına. 5 saat oturdum önüne. Şimdi öyle kuru kuru insan karşısında o süreyi görünce bi korkabilir. Şahsen öyle düşündüğüm kadar zorlanmadan izledim. Ustam Bert bu işlerin cambazıdır hiç bir şey yapamasanız sinematografiydi şuydu buydu izletiyor kendini. Gelelim bu nasıl dert ki 5+ saat sürüyor? Hem kısa tutmak adına hem de 5 saat mevzuyu anlatamayacağım için hızlı gideceğiz. Ustam padrone ve paesanoların merkezinden 1900lerin başından Mussolini’ye kadar İtalya’yı ele alır. Adeta nakış gibidir geçişler, detaylar adamı boğmaz, kaliteli zeytinyağı gibi akar gider boğazınızdan. Hikaye paesano Olmo D’alco ile padrone Alfredo Berlingieri’nin Verdi’nin ölüm yıldönümünde doğmalarıyla başlar. Orada da millet bahçeleri olacak ki bu çocuklar kâh bayırlarda yuvarlanır kâh kekini yer amma eninde sonunda civanmert akdeniz delikanlısı olmo köylüdür, alfredo burjuva zaman geçtikçe bu paleler hayattaki rollerinin üzerine çökmesiyle “aman aman nereye geldik” diyorlar. Savaşa giden Olmo, çürük raporu alan Alfredo derken iyice hayatı başka başka yaşayan bu gencolar bir de aynı hanım efendiye tutulunca, ufak ufak bir “İtalya” hayat hikayesi izlerken bir yandan da çeşitli hikaye arkları arkadan devam ediyor. Göndermeleri, sahneleri ve babalar gibi oyuncu kadrosuyla Novecento kültler arasında yerini alıyor. Film kesinlikle herkes için falan değil, rahatsız edici sahnelerinden tut, uzun süresine kadar genel izleyici kitlesine hitap etmez. Olan olaylar hakkında bilgi sahibi olup izleyince başka, Bernardo anlat baboli deyip izleyince başka bir film. Müthiş, hayatın anlamını içinde barındıran, kafaları duvarlara vurduran bir film mi? Değil. Olmak zorunda mı? Hayır. Ben yavaş yavaş, yaya yaya, bir onun gözünden bir bunun gözünden, anlatımını sevdim yeri geldi manzaraları izledim yeri geldi oyuncuları… (Özellikle Olmo’nun dedesi abinin şuan adını hatırlamasamda greve girip ağacın altında otururken konuşması hele de ses tonu hiç aklımdan gitmez) Ben biraz gençmişim izlerken ama basit olduğu için 5 saat olduğundan çok bişey kaçırmamışım. Sinema topluluklarında ne kadar forsu vardır, kimi ne kadar etkiler, size platinyum fular kazandırır mı bilemem. 68-78 kuşağı solcu dayıları(bundan haberdar olacak kadar yüksek levelli olanları) etkilersiniz. Onlarlada naparsınız hiç bi fikrim yok. O yüzden şekil yapmak için izlemeyi düşünen varda kendine yazık etmesin. Olmooo köylüsün sen köylü kal…