Məzmuna keç
BuğdayFilm · 2017

Bütün Paylaşımlar

Film hakkındaki genel yorumlara baktığımda boş, bir şey anlamadım gibi yorumlar olmuş. Bu da gösteriyor ki birçok kez farklı platformlarda dile getirildiği gibi ülkemizde sanat filmleri hakkettiği değeri görmüyor maalesef. Semih Kaplanoğlu gibi dünya çapında başarılı bir yönetmenin ülkemizde tanınmıyor oluşu, konuk edildiği programların gerektiği kadar ilgi görmemesi çok acı maalesef. VavTV'de konuk edilmiş fakat görüntüleme 400 civarı, yazık. Ben filmi cidden çok beğendim, biraz manası üzerine araştırma yapıp bir hocamdan da analizini dinleyince inanılmaz güzel bir yapım olduğunun tekrar farkına vardım. Ödüller almış, çekimi 5 yıl sürmüş, çekim esnasında pek çok zorluk ile karşılaşılmış bir film. Filmde birçok metaforik ve alegorik anlatım bulunmakta. Metaforlar alt metini oluştururken üst metin ise Kuran kıssalarını bilmeyen izleyiciler için gayet anlaşılır bir mesaj içeriyor. Filmin distopik oluşunu hem kurgudan hem de siyah beyaz olmasından anlarız. Her ne kadar distopik olsa da Kehf Süresi'nde Hz. Musa ve Hz. Hızır'ın kıssasını anlatır. Hz. Musa'nın Hızır ile yolculuğu, Hz. Yunus ile Hacı Bektaş-ı Veli'nin yaşadıklarını çok ustaca ele almış. Son sahnede Erol'un yere çizdiği şekil ile karıncaların buğdayı topladıkları yeri bulması, Kadim Anadolu'daki bir yöntemin sinemaya yansıtılması tarzı sahneleri çok sevdim. Ben istesem de filmi hakkıyla analiz edemem fakat bir video önerebilirim. YouTube'ta @MehmetcanDinç'in Buğday filmi analizine bir göz atmanızı tavsiye ederim. 🫣 9/10

“Hiçbir şeyin ilk örneğini yapamıyoruz.” Semih Kaplanoğlu’nun Buğday filmi, insanın doğayı yeniden yaratma çabasının kendi sonunu hazırladığını anlatıyor. Siyah-beyaz görüntüler, kurak bir dünyanın sessiz çığlığı gibi. Film, distopyadan çok bir dua aslında: Erol’un duvarın ötesine geçişi, modern insanın doğaya dönme çabası; Cemil’in sözleri ise insanın kaybettiği “birlik bilinci”nin yankısı. Duvar, kendi benliğimiz; karınca, hâlâ yaşayan umut. 🎬 “Buğday” (2017) – Film Analizi 1. Film neyi anlatıyor ve hangi değeri merkeze alıyor? Semih Kaplanoğlu’nun Buğday filmi, insanoğlunun doğadan kopuşunu, yaratılışın döngüsüne müdahalesini ve bunun bedelini metaforik bir distopya içinde ele alır. Film, “doğayla bir olma” düşüncesini merkeze alır; hem bilimsel hem de manevi düzlemde bir bütünlük arayışını sorgular. İnsanlığın doğayı kontrol etme isteği, yaşamın özüne –“m maddeciğine”– yabancılaşmasına yol açmıştır. Buğday, özünde “insanın kaybolmuş ruhunu yeniden toprağa bağlama” hikâyesidir. 2. Ana mesaj ya da temel problem nedir? Film, insanın “yaratıcı rolünü üstlenme” çabasının sonunda kendini ve evreni nasıl tahrip ettiğini gösterir. Cemil Akman’ın sözleriyle, “Hiçbir şeyin ilk örneğini yapamıyoruz.” Bilim, doğanın kodlarını çözse de onun ruhunu yeniden yaratamaz. Bu eksiklik, insanın hem fiziksel hem ruhsal tükenişinin kaynağıdır. Buğday’ın asıl problemi, teknolojik ilerlemenin doğayı ve insanı aynı anda çürütmesidir. 3. Hangi duygu, düşünce veya değerler ön planda? Filmde melankoli, arayış, yorgunluk ve teslimiyet duyguları hâkimdir. Sessiz atmosfer, boşluk hissini güçlendirir. Değer olarak ise tevazu, birlik ve doğaya saygı öne çıkar. “Tüm kâinat insandır.” sözü, filmin hem tasavvufi hem de ekolojik merkezidir: ayrılığın bir yanılsama olduğunu, insanın evrenle aynı özden yaratıldığını hatırlatır. 4. Hangi sahneler izleyicide farkındalık yaratıyor? Duvar sahnesi: Duvar, insanın doğayla arasına koyduğu sınırın simgesidir. Geçilmesi zor ama imkânsız değildir; tıpkı hakikate ulaşmanın zorluğu gibi. Duvarın ardında ölüm, çamur, oyuncaklar — yani hem geçmişin hem günahın kalıntıları vardır. Bu sahne, insanlığın kendi yarattığı “duvar”ı aşmadan kurtuluş bulamayacağını söyler. Karınca sahnesi: Cemil’in karınca gördüğünü iddia ettiği an, doğanın hâlâ bir yerlerde yaşadığını ima eder. Erol’un bunu reddetmesi, insanın umudu yitirmesidir. Karınca, hayatın kendini yeniden inşa etme gücünün simgesidir. Son sahne (“Nefes.”): Erol’un elindeki buğdayla söylediği tek kelime, hem başlangıç hem sonu işaret eder. Doğanın döngüsüne geri dönülmüş, “tohum” yeniden nefes almıştır. 5. Karakterlerin gelişimi ve günümüzle ilişkisi Erol, başlangıçta bilime ve mantığa dayalı bir kurtuluş arar; sonunda ise ruhsal bir farkındalığa ulaşır. Bu dönüşüm, modern insanın doğayla yeniden bağ kurma ihtiyacını yansıtır. Cemil ise hem rehber hem uyarıcı figürdür — bilgeliğin sesi. Film, günümüz dünyasında genetiği değiştirilmiş gıdalar, çevre felaketleri ve ruhsal yorgunluk gibi temaları doğrudan çağrıştırır. İnsan, hâlâ aynı hatayı işlemektedir: doğayı “tamir” etmeye çalışırken kendini bozmakta. 6. Anlatım dili ve görsel dünya Siyah-beyaz tercih, hem sade hem zamansız bir atmosfer yaratır. Bu görsel sadelik, karakterlerin iç dünyasındaki boşluğu yansıtır. Gürültüsüz, müziksiz sahneler doğa seslerine alan açar; insanın dış değil, iç sese kulak vermesi gerektiğini ima eder. Görsel olarak film bir çöl metaforu üzerine kuruludur: yaşamdan uzak, ama potansiyel olarak yeniden doğabilecek bir toprak. 7. Tarihsel, coğrafi ve kültürel bağlam Belirsiz bir gelecekte, çoraklaşmış bir dünyada geçer. Ancak bu belirsizlik aslında her çağ için geçerli bir uyarıdır. Kültürel olarak, film Anadolu mistisizmiyle Batı distopyasını birleştirir. “Elif harfi”ne yapılan gönderme, doğu felsefesinden gelen bir birlik anlayışını temsil eder. 8. Belgesel öğeleri ve anlatıcı tutumu Film kurgusal olsa da belgesel ciddiyetindedir. Diyaloglar az, gözlem ön plandadır. Yönetmen izleyiciyi yönlendirmez; sorular sordurur. Bu tavır, sinemada “sessizlikle sorgulama” denen bir yöntemi hatırlatır: hakikate gürültüyle değil sessizlikle ulaşılır. Son sahnede söylenen tek kelimeyle film kapanıyor: “Nefes.” Buğday, bize yaşamın kodlarını değil, anlamını hatırlatıyor. 7,5/10

Böyle çok güzel bir şey anlatacak gibi görünüp aşırı boş bir hikayeye dönüşen kötü bir film. Oyunculuklar da pek başarılı olmayınca ortaya baya tırrtt bir film çıkmış.

post-akopoliptik bilim-kurgu türe yakınlığı olması ve İslami referansların, tasavvufi yaklaşımın işlendiği bir film. Cemil, parlak kariyerini bırakıp, yorucu şehir hayatını terk ederek modern hayata sırtını dönmüş bir bilim insanıdır. Ölü Topraklar bölgesine yaptığı yolculukta yolu tohum genetiği uzmanı Profesör Erol Erin ile kesişir. Yola yeşertecekleri tohumları aramak için çıkan ikilinin hayatı bambaşka bir hal alacak, Erol'un bugüne kadar öğrendiği her şey değişecektir.

Kur'an'ı Kerim'de geçen bir hisseden de esinlenerek bilim-kurgu filmi çıkarabilmek, salgın dönemini yaşadığımız şu günlerlede içeriklerin paralelleştiğini görmek, filmin hem bugün hem de yarın için söylediklerinin olması, izleyini düşünmeye sevk edişi takdir edilesi.

Semih Kaplanoğlu nün izlediğim ilk filmi ve beni çok etkiledi... Bu yüzden Yusuf üçlemesinide izlemek için heyecanlanıyorum.. Buğday filmi İslami esanslarla süslenmiş bir senaryoya sahip, Gelecek perdesine bir el dokunur Ve yıkılır duvarlar.. Budur.. Ama maalesef Tavsiye etmeyi unuttuklarımdandır kendisi.. Belki nedeni sessizliginden geliyordur bilemiyorum.. Keşfedilmeyi bekleyen sessizliginden.. (Dibnot: filmi izlemeden önce okunmasını tavsiye ederim: Kehf sûresi meali )

sadec stalker-tarkovski filmine çok benziyor.a-ş-ı-r-ı ç-o-k b-e-n-z-i-y-o-r,konusu her ne olursa olsun-ki güzeldir bence 6veririm.çok da önemliydi yha! san8rım taklit insanı soğutuyor.yapma be,,semih kaplanoğluna sevgiler.süt-bal-yumurta'nızı izlemek isterim yiiineee de.

Film bir bugday tanesinin insanın ve tüm kainatın özü olduğu vurgulanmış.tek kelimeyle muhteşem.tasavvuf ve günümüz modernitenin karmaşasında kaosun yarattığı maddeci imgenin insan ruhuna dokunması çok ince işlenmiş. Peki ya nefes mi buğday mi?

Şu ana kadar hep izlediğim ve bende etkisini bırakmış filmlerle ilgili yapmıştım. Bazen iyi ya da kötü ayrımı yapmak doğru değildir. Çünkü eğer bir iş için emek verilmişse, üzerine uğraşılmışsa o iş saygıyı hak ediyor. O yüzden ben bir filme kötü demekten çoğunlukla kaçınırım. Şimdi asıl konuya gelecek olursak; bu filmi, bu film çekilmeden önce zaten izledim. Bu ne demek? Şu demek: Tarkovski izleyenler ‘Stalker’(İz Sürücüler), filmini izlediyse ‘Buğday’ filminin neredeyse ‘Stalker’ filminin kopyası gibi bir şey olduğunu fark etmiştir. Hayatımda birçok film izledim. Günümüz komedi filmleri birbirlerinin aynısı. Bu filmde farklılık gösteren olay Semih Kaplanoğlu Sineması’nın, Sanat Filmleri adı altında, insanlara yön veren, onlara bir şeyler katan, kısaca sinemada ‘Çözümleyici Filmler’ dediğimiz insanları düşünmeye iten filmler olarak değerlendirilmesini göz önüne alarak, filmin işleyişinin, kullanılan sinematografik dilinin özgün olmayışı. Arkadaşımla Semih Kaplanoğlu’yla ilgili ne zaman konuşsak hep ona “Tarkovski izledim, özgünlük nerede?” sorusunu sorardım. Son olarak bu filmi yönetmenin kendisinin de katılmış olduğu gösterim ve söyleşide şöyle bir yorum gelmişti:”Semih Bey, ben çok fazla yorum yapmayacağım çünkü filmleriniz hep Tarkovski Filmleri’nden izler taşıyor. Bunun sebebi ney?”. Aslında olayı özetleyen durum da Semih Kaplanoğlu’nun bu soruya alakasız bir konuyla cevap vermesiydi. Bence bu durum komik. Sanat dediğimiz şey, insanın kendi yaratıcılığıyla, benzer konuları -ki bu toplumsal bir mesele- kendi yorumlama kabiliyetinin mükemmelliğiyle ortaya çıkan muazzam bir haz duygusu. Sanatla ilgili olan, sanat hakkında ufacık bir fikri olan bir insan bile bunu bilir. Bu durumda olay daha da komikleşiyor. Başka bir sanatçının eserinden ilham alınabilir, yapacağın işi, kaynağını o sanatçıyla aynı fikiri sahiplenip farklı şekilde izah edebilirsin. Buna saygım sonsuz. Filmi izledikten sonra bu kadar olmaz dediğimi hatırlıyorum. Bunlar beni kendi şahsi fikirlerim. Filmle ilgili tek olumlu yorumum şu: Filmin sonunda karakterin amaçladığı şeyi ispatlayabilmesi için kullanılan materyal çok hoştu. İçimi bu kadar ısıtmasının sebebi de sonunda kullanılan hem soyut hem de somut olan anlatımın gerçek bir hikayeden esinlenerek yansıtılmasıydı. Farklı eleştirileri olan birisiyle konuşmak daha da güzel olabilir.

Nə izlədin, nə oxudun? Hamıya danış.

E-poçt ilə Davam Et