(@) - Raf

Denize karşı az dertleneyim diyorum sürekli dürtüp fotoğraf çekmemi istiyorlar, o bir yana gözümün önünde aşk yaşayıp manzaramı kapatanlar var... Martılar her an üzerinize sıçabilir zaten. Yani deniz önünde gündüz vakti iç çekemiyorsun. E gece geleyim diyorsun ama o zaman…devamı

beatify 1 month ago

Tatil

Nancy Meyers

66 Gönderi

Çok güzeldi... Biri beni bir karaktere benzettiği zaman gidip hemen o yapımı izlemek veya okumak istiyorum çünkü kendimle karakter arasınds bağ kurmak hoşuma gidiyor ve birinin beni tanımlamasından onların gözünde nasıl bir karakter olduğumu görmüş olmayı da seviyorum. Film seçerken…devamı

beatify 1 month ago

Gün Doğmadan

Richard Linklater

219 Gönderi

"Birlikte geçirdiğimiz zaman sadec bizim. Bizim yarattığımız bir şey." Beklediğimin aksine sade romantik film yerine çok farklı ama bir o kadar hayatın içinden bir aşk hikayesi. Tesadüf ve belki de bir aşk için kurulan hayalin en güzel ve romantik uyarlaması.…devamı"Birlikte geçirdiğimiz zaman sadec bizim. Bizim yarattığımız bir şey." Beklediğimin aksine sade romantik film yerine çok farklı ama bir o kadar hayatın içinden bir aşk hikayesi. Tesadüf ve belki de bir aşk için kurulan hayalin en güzel ve romantik uyarlaması. Trende tanışma ve Viyana sokaklarında geçen bir gece. Trende karşılaşan iki gencin, başlattıkları sohbet inecekleri yere kadar devam ederken, ayrılmaları gerekip yollarını devam ettirmeleri gereken noktadan, o bazen sadece anı yaşamak için verilen anlık karar ile beraber Viyana'da bir sonraki trene kadar kalmaya karar veren Jesse ve Céline'in geçirdiği bir geceyi izliyoruz. Gün doğmadan önce. 14 saat. Bazı şeylerin değişmesi için çok uygun bir süre. İlk tanıştıkları andan itibaren aralarındaki uyum ve içtenlikten karakterlere ısınıp, film sizi sarmaya başlıyor. Aslında karakteristik özellikleri ve görüşleri çok farklı olsa bile bir noktada her zaman buluşup uyumu yakalıyorlar. Birbirlerini dinleyen ve yaşadıklarını heyecanla aktaran çiftin her diyaloğunun altında yatan derin bir anlam var. Çocukluklarından ve yaşanmışlıklarından birçok anıyla kurdukları ilişkilerle verdikleri mesajlar bir film izlemekten çok her ayrıntısıyla yazılmış bir romanı okumak gibi. Sinemografisi ve diyalogları ile doğal gerçekçiliğe sahip bir film. Çekim açıları o kadar gerçekçi ki, dışarıdan biz onların yanında gibi sokakları dolaşıyor, konuşmalarına şahit oluyor ve anı yaşıyor gibiydik. Diyaloglar bir yana, film boyunca geçtikleri her mekan ve üzerine konuştukları konular arasındaki uyumda filme ayrı bir hava katıyor. Ölüm hakkında konuşurken bir mezarlıktan geçmeleri, inanç ve Tanrı üzerine konuşurken kilise de olmaları ve daha birçok sahnede oldukları mekan ve anın uyumunu yakalamaları izlerken ayrı bir bakış kazandırıyor. Son birkaç şey... Beni bu kadar etkilemesini ve üzerine bu denli düşüneceğimi asla tahmin etmediğim bir filmdir. Her yerde görüyordum, kesitler ve editlerle güzel duruyordu evet ama böyle anlamlı ve başarılı bir film beklemiyordum... Favorime girdi. Kalan iki filmi özlediğimde açar izlerim. Lisedeyken hiç film/dizi izleyen bir tip değildim. Çok arada kendim açıp izliyordum ya da televizyona çıkarsa anca öyle. Yeni yeni bu düzeni ve zevkimi kuruyorum 🤚🏻

beatify 3 months ago

Alemdağ'da Var Bir Yılan

Sait Faik Abasıyanık

21 Gönderi

9/10 Şu zamana kadar okuduğum en gerçekçi İstanbul tasviri: "Günlerden pazartesi. Yine vapurun alt kamarasındayım. Yine hava karlı. Yine İstanbul çirkin. İstanbul mu? İstanbul çirkin şehir. Pis şehir. Hele yağmurlu günlerinde. Başka günler güzel mi, değil; güzel değil. Başka günler…devamı9/10 Şu zamana kadar okuduğum en gerçekçi İstanbul tasviri: "Günlerden pazartesi. Yine vapurun alt kamarasındayım. Yine hava karlı. Yine İstanbul çirkin. İstanbul mu? İstanbul çirkin şehir. Pis şehir. Hele yağmurlu günlerinde. Başka günler güzel mi, değil; güzel değil. Başka günler de köprüsü balgamlıdır. Yan sokakları çamurludur, molozludur. Geceleri kusmukludur. Evler güneşe sırtını çevirmiştir. Sokaklar dardır. Esnafı gaddardır. Zengini lakayttır. İnsanlar her yerde böyle. Yaldızlı karyolalarda çift yatanlar bile tek. Yalnızlık dünyayı doldurmuş. Sevmek,bir insanı sevmekle başlar her şey. Burda her şey bir insanı sevmekle bitiyor." Sait Faik okumayı her zaman sevmişimdir. Durum hikayelerinde kalemi en başarılı yazar bence. Her hikayesini tekrar tekrar okurum. Bazen, genellikle ilk okuduğumda, hikaye bittiği gibi tekrar başa döner bir daha okurum. Bazen de, aradan vakit geçtiğinde, kitabı karıştırıp rastgele hikaye seçer okurum asla da sıkılmam. Sait Faik her hikayesinde başka bir şey öğretir, başka bir şey hissettirir, düşündürtür ve hikayenin kalanını tamamlamak bazen sana kalır. Tasvirleri, hikayeyi işleyişi ve karakterleri günlük hayatta çokça rastlanabilecek türden. Okurken mekanı hemen canlandırabiliyorsunuz çünkü günlük hayatımızda her zaman gördüğümüz şeyleri etkili ve anlaşılacak türden tasvirleri, karakter ile bütünleşip hikayeye alışıyorsunuz ve.... Orada bitiyor:D Durum hikayesi okumayı severim, hayattan kesitleri karakterler ile şekillenerek durumun gidişatına göre şekillenmesi ile yaşanan diğer olayları özellikle usta bir kalemle okumak bana zevk veriyor. İstanbul'u en güzel anlatan yazar kesinlikle Sait Faik. İnsanların bulundukları yere göre içindeki ruh halinin dışa yansımasını, toplumun gündelik haraketleri, vapurlar, esnaflar ve daha nicesini gerçekçi, sade ve okuyanın zorlanmadan anlayıp canlandıracağı tasvirler ile gayet keyif veren hikayelerle birleştirmiş. Herkesin okumasını kesinlikle tavsiye ettiğim bir kitap.

beatify 3 months ago

Harry Potter ve Azkaban tutsağı filmini ilk izlediğim zamanlar babamla markete gitmiştik, babam beni arka raftan bir şey almaya göndermişti. Alacağım şeyi alıp döndükten sonra çarşaflı birini görmüştüm, Ruh Emici sanıp ağlayıp kaçmaya çalışmıştım sonra kadın niye ağlıyorsun diyerek bana…devamı

beatify 4 months ago

Bir Bilim Adamının Romanı

Oğuz Atay

24 Gönderi

Spoiler içeriyor "Yani demek istiyorum ki bizim ülkede her şey pamuk ipliğine bağlı. Belki de nice Mustafa İnan’lar damdan düştükten sonra bir daha kendilerine gelememişlerdir; belki de daha önceleri, doğum sırasında filan ölmüşlerdir.” Genç adama hafif alayla bakarak gülümsedi: “Belki nice Mustafa…devamı"Yani demek istiyorum ki bizim ülkede her şey pamuk ipliğine bağlı. Belki de nice Mustafa İnan’lar damdan düştükten sonra bir daha kendilerine gelememişlerdir; belki de daha önceleri, doğum sırasında filan ölmüşlerdir.” Genç adama hafif alayla bakarak gülümsedi: “Belki nice Mustafa İnan’lar da bütün görünmez ve görünür kazaları atlattıkları halde, ne yapacaklarını bilemedikleri için damdan düşmekten beter olmuşlardır. Ne dersin?” "Biz ziyan olmuş bir nesle mensubuz." Düşün, sorgula, biraz olsun, "Neden?" sorusuyla bir başbaşa kal. Birçok bilim insanı ve bilim meraklısı gence ilham olan bu kitapta her insan kendiyle ilgili yol gösterecek, umut verecek veya kendini bulacak yolu bulabilir. Oğuz Atay, hocası olan Mustafa İnan'ın hayatını biyografik roman türünde okuyucuya en güzel şekilde aktarmış. Atay'ın üslubu o kadar sadece ve içten ki, romanda profesör ile sohbet eden kendimmiş gibi hissettim. Kitabı okurken umutlanmadan edemiyor insan. Mustafa İnan'a hayranlık duymamak elde değil. Atay'ın aktarmasıyla İnan'ın kişiliği; sakin, nazik, düşünceli, samimi. En çokta samimi. Sürekli öğretmek ve üretmek için çabalayan İnan, sadece öğrencileri ve çevresi için değil vatanı için sürekli çalışan bir kişilikti. Birçok alana merak salıp, sürekli çabalayan İnan, sadece bilim'e daha çok değer verilip, üstüne düşülmesini istedi. Yaşamı boyunca ülkesine birçok şey katan İnan'ın erken ölümü, Türkiye'nin büyük kayıplarından biridir. Romanda İnan'ın hayatı ve iç dünyası dışında birçok alanda toplumu eleştirirken Atay, bilim'in önüne geçen ve bilimden daha değer gören dallara "Neden" sorusunu çokça sordurtuyor. Oğuz Atay'ın bu romanını okuduktan sonra insan düşünmeden edemiyor; İki Savaş gören bir halk çocuğu ve çok imkanı olmayan İnan, zamanında sıfırdan yükseldiyse, neden şimdiki gençlerden Mustafa İnan'lar çıkmıyor? Sorunun cevabı yazının başındaki alıntıdadır. Nice Mustafa İnan'lar heba ediliyor bu bir türlü ilerleyemediğimiz sistemin arasında. Öğremen artık o ilmini paylaşmaya hevesli öğreten değil, öğrenci artık öğrenmeye hevesli, heyecan dolu "genç" değil. Tarihte bu kadar çok ilerleyebilen bir ülkeyken şimdi sadece yerimizde saymamız içler acısı. Her okulda okutulması gerektiğini düşünüyorum. Gençlerin biraz olsun umut görmeye ve sorgulamaya ihtiyacı var. Bilgiyi ezberlemekten çık dikkatini çektirip sevdirmek her zaman işe yarayan bir yöntemdir. Son olarak şu alıntıyı bırakıyorum. "Kış aylarında birden hastalandı Mustafa Hoca. Karlı bir günde, karısının ısrarlarına rağmen derse gitmiş ve vasıta bulamadığı için okula kadar yürümek zorunda kalmıştı. Onu yollamak istemeyen Jale Hanım'a, "Bu iş şakaya gelmez, demişti, "Bir mühendisi iyi yetiştirmezsek, sonra felâketlerle karşılaşırız; yapılar çöker, şakası yok bunun. Sonra hemen yatağa düştü. Önce, üşütmüşsün dedi doktorlar. Fakat ateş bir türlü düşmüyordu. Mustafa İnan, ben kalıbımın adamı değilim, bünyem de ne kadar zayıf diye üzülüyordu. Ben çocukluğumdan beri bir türlü düzelmedim doktor. Damdan düştükten sonra bir daha, dört yaşımdan beri tam olarak kendime gelemedim. Bugüne kadar bütün hayatım boyunca geçim sıkıntısı çektim sayılır. Borçtan çok korktuğum halde gün geldi asistanlarımdan bile borç aldım, bugün de borçluyum. İki kere dünya savaşı yaşadım, kara vagonlar içinde düşmandan kaçtım. Vagonun içinde serilen halıya oturup bacaklarımı vagonun kapısından sarkıtarak bütün Anadolu'yu böyle gezdim gardaş. Sık sık hastalandım, leylî mekteplerin soğuk yatakhanelerinde gençliğimi yaşadım. Bu çocuk adam olmaz sözleriyle büyüdüm, gene de adam olayım diye en çok şekeri benim çayıma koydular, tebdil hava için İstanbullara gönderdiler beni. Umumiyetle kara ekmek devirlerini yaşadım, kaloriferli evi kırk yaşımdan sonra gördüm. Oysa bazı bitkiler için başka toprak gerekir. Ben de zannederim böyle bir toprakta yetişseydim kuyumcu çıraklığı, eczacı çıraklığı yapmazdım, soba kurumları arasında ilk evlilik yıllarımı geçirmezdim, üniversiteye yıllarca aynı palto ve elbiseyle gidip gelmezdim, her gün yemeğimi evden getirip gaz ocağında ısıtmak zorunda kalmazdım, yurt dışına yaptığım ilk yolculuklarda karımla birlikte güverte yolcusu gibi seyahat etmezdim. Ben gene kendimi kurtardım doktor; binlerce Mustafa İnan damdan düştükten sonra öldü, binlerce Mustafa İnan hâlâ kuyumcu yanında, eczacı yanında çalışıyor, birçok Mustafa İnan da soğuk evlerde, sefertasıyla ısıtılan yemeklerde istediği tadı bulamadığı için bilimden ayrıldı. Bir profesör arkadaşımız, treni ilk defa ortaokul leylî meccanî imtihanına giderken görmüş. Böyle bir imtihanın olduğunu duymasaymış babası gibi kundura tamircisi olacakmış. Yukarıdakilere kaç defa yazdım: asistan olmuyorlar, doçentlerim kaçıyor, şu geçim zorluğunu kaldırın dedim. Her yerde herkese söyledim: Düşünmek çok enerji isteyen bir iştir. Düşünmek çok zor bir spordur. Futbolcuların 'kondisyonu için bu kadar para harcanırken, bizleri neden kötü kondisyona mahkûm ediyorsunuz? Bizim de kulüpler kurup başımızın çaresine bakmamız mı gerekiyor? Evet bu kadar amatör çalışmamız yeter; biz de artık profesyonelliğimizi ilân etmeliyiz, biz de orta yerde boy göstermeliyiz. Ben aylardır hastayım, üniversitedekilerin bile vaziyetimden haberi yok. Oysa bir futbolcunun bileği incinse gazetelere kocaman başlık oluyor bu haber. Anlaşılan, bizim ‘fizik kondisyona ihtiyacımız yok. Bizler bir çöl ya da kutup bitkisi gibi en zor şartlar altında bile yetişebiliyoruz anlaşılan. Her yerde boy verip yükseliyoruz. Oysa bizim de yalnız 'fizik kondisyona değil, daha nelere ihtiyacımız var: Bizim de sahaya, antrenöre, yabancı temasa ihtiyacımız var. Belki gazetelerde bize de tam bir sayfa ayrılmalı, bizim için de durmadan neşriyat yapılmalı; beynelmilel temaslardaki başarısızlığımızın sebepleri araştırılmalı. Ayrıca belki bizler, yani sizlerin tanımadığı bilim takımı, arada bir Macarları 3-1, Rusları 2-0 yeniyoruz da kimsenin haberi bile olmuyordur. Taçtan gelen topun ofsayt olmadığını bilen kalabalıklar biraz böyle şeyleri de öğrenmeli. Türk güreşi durmadan gerilerken, Türk bilimi durmadan ilerliyor, bunu duyurmalıyız herkese; yabancı sahalarda aldığımız göğüs kabartıcı sonuçları herkese iftiharla ilân etmeliyiz. Yabancı takımlarda oynayan bilim adamlarımızın dış ülkelerde yüzümüzü güldürdüğünü, benim öğrencilerimin en birinci üniversitelerde birinci takımlarda oynadığını insanlarımız artık duymalıdır. Benim gibi mahalli ligde oynayanların da belli etmeden ülkenin görünüşünü müsbet istikamette değiştirdiğinden de haberdar olmalı halkımız. Belli olmaz, bu reklâmlar sayesinde biz de halktan bilime esaslı transferler yapabiliriz. Şimdilik takımımız amatör olduğu için astronomik transfer ücretleri ödememiz mümkün değildir tabiî. Bizim takımda şimdilik yalnız renk aşkıyla oynayanlar tatmin olabilir. Ama hiç belli olmaz; ilerde bu sahaya da ilgi artabilir, belki bizim oyuncuların resimleri de yüz binlerce satan dergilerin orta sayfalarına dört renkli olarak basılabilir. Önce yabancı takımların resmi çıkar tabii: Mizah dergilerinde Gauss'un Newton'un fıkraları yayımlanır. Sonra da bize sıra gelmiş bakarsınız: Mustafa İnan'ın Maceraları tefrika ediliyor. Hiç belli olmaz."

beatify 5 months ago

Yağmur yağıyor, kendime tatlı yaptım, ajandamı süsleyip Gilmore Girls izleyeceğim ve yapmam gereken her şeyi yaptığım için şimdi çok rahatım. Galiba yaşamak bu🙏🏻

beatify 7 months ago

Unutursam Fısılda

Çağan Irmak

95 Gönderi

Spoiler içeriyor "Bana acımasınlar Kemal abi. Benim müziğimi dinlesinler." Aşkın, tutkunun, müziğin; yükselişlerin ve inişlerin hikayesi bu film… Ayperi’nin hikayesi… Müzisyen, Hümeyra'nın ilk çıkış zamanları hayatı ve Çağan Irmak'ın yorumu ile "Unutursam Fısılda" Muhafazakar bir kasabada yaşayan, aynı ailenin birbirlerinden çok farklı…devamı"Bana acımasınlar Kemal abi. Benim müziğimi dinlesinler." Aşkın, tutkunun, müziğin; yükselişlerin ve inişlerin hikayesi bu film… Ayperi’nin hikayesi… Müzisyen, Hümeyra'nın ilk çıkış zamanları hayatı ve Çağan Irmak'ın yorumu ile "Unutursam Fısılda" Muhafazakar bir kasabada yaşayan, aynı ailenin birbirlerinden çok farklı iki kız kardeşin hikayesi. Ailesi ve kasabaya takılı kalan yeni hemşire Hanife, kasabanın aykırı deli dolu kız kardeşi Hatice. Kasabada kaymakam babasının zoruyla kalan Tarık'a saf duygular ve yeni aşk heyecanı besleyen Hanife, yazdığı şiirleri ile mesleğinin başında olmanın sevinciyle kasabada durağan bir hayatı tercih ederken, büyük hayalleri olup kendini kasabaya ait görmeyen Hatice, Tarık'ın okulunda müzik dersleri vermesinin ardından asıl hayali olan müzisyenliğe, okulda müzik grubu kurulunca yaklaşmaya başlar. Hatice'nin müzisyenlik yolunda en büyük engeli, muhafazakar bir aileye sahip olması. Babasına müzik yarışmalarına katılacağını ve müzisyen olmak istediğinde gelen ilk tepki; "Ne şarkısı lan he ne şarkısı! Seni oku diye gönderiyoruz o okula …. diye değil!" Milletin ağzı torba değil ki bükesin. Hayatımızda ebeveynlerden belki en çok duyduğumuz cümle şudur: "Elalem ne der?" Kim ki bu elalem? Benim aileme karşı benden daha çok söz sahibi olan bu elalem kim? Belki bir daha hayatım boyunca hiç görmeyeceğim bir insan. Belki daha önce hiç tanımadığım, sadece laf olsun diye benden bahseden bir kişi. Öylesine biri. Peki, öylesine biriyse neden benden daha çok sözü önemli oluyor? Korkaklık. Alışılmış ve toplumca normal olarak nitelendiren hayatın dışına çıktıktan sonra işsiz güçsüz insanların senin hakkında olayı hiç bilmeden konuşması ve buna kendi yorumlarını katması. Başlarda yargılanırsın, başarı geldiği zaman etrafında pervane olurlar ve asla sanki senin arkandan konuşmamışlar gibi yüzüne gülümserler. Hatice, babasının bu çıkışı sonrası sevdiği Tarık ile İstanbul'a kaçıp şöhret basamaklarını yavaşça yeni adıyla tırmanır. Ayperi. Bu şöhretin en büyük katkısı kaçmadan önce ablasının şiir defterini almasıdır. Tek amacı bu kasabadan kurtulup kendi hayatının rotasını çizmektir. Öte yandan hem sevdiğinin kız kardeşini sevmesi ve birlikte kaçmaları, ailesinin yavaş yavaş çökmesi ve bütün bunları çekmeye razı gelen Hanife hâlâ kasabaya takılı kalır. Yıllar sonra Hatice'nin gelmesi geçmişin tozlu raflarından çıkar ve artık bütün çıplaklığıyla iki kız kardeş karşı karşıya gelir. "Ben hayatımın peşinden gittim. Şimdi olsa yine giderim." Hanife ailesinin yükünü taşıyıp dışa açılmaya korkup çekinirken, Hatice hayatın her türlü içine girerek istediği hayatın peşinden ne olursa olsun gider. "Ölmeyi seçtin ablam benim. Doğduğun günden beri." Oyuncu seçimleri yerinde olmuş. Farah Zeynep'in aldığı her rolü bu kadar iyi oynaması... İzlemeyi en sevdiğim oyuncu. Mehmet Günsür ile aralarındaki çekim, filmi tamamlamış. Kerem Bürsin'in oynadığı dizi/filmleri hiç izlemedim, Güneş'i Beklerken hariç, ama gördüğüm kadarıyla buradaki rolünü iyi taşımış. Müzikler çok güzeldi, spotifydan dizinin müziklerini kaydettim dinlerim hepsini. Film güzeldi, tavsiye ederim. Dram yüklü gerçek hayattan geçen bir hikaye.

beatify 8 months ago

Zamanda Aşk

Richard Curtis

159 Gönderi

"Hepimiz hayatımızın her günü birlikte zamanda yolculuk yapıyoruz. Bu önemli yolculuğu güzelleştirmek için yapabileceğimiz tek şey elimizden geleni yapmak." Uzun uzun konuyu yazmayacağım, Tim, 21 yaşına girdiği zaman babasının "bizim ailenin erkekleri zaman yolculuğu yapabiliyor" demesinin ardından hayatının eskisi gibi…devamı

beatify 9 months ago

Issız Adam

Çağan Irmak

239 Gönderi

Spoiler içeriyor "Karda donmak üzeresin, uyumak tatlı geliyor ama sen, öldüğünün farkında değilsin." Bu filmi daha güzel anlatan başka cümle olamazdı. Bu bir aşk hikayesi değil. Korkak bir adamın, erkeklerin hepsinin aynı olduğunu düşünen bir kadının peşinden koşup kendini aşık etmesinin ardından…devamı"Karda donmak üzeresin, uyumak tatlı geliyor ama sen, öldüğünün farkında değilsin." Bu filmi daha güzel anlatan başka cümle olamazdı. Bu bir aşk hikayesi değil. Korkak bir adamın, erkeklerin hepsinin aynı olduğunu düşünen bir kadının peşinden koşup kendini aşık etmesinin ardından klasik "sen daha iyilerine layıksın, sonra bana teşekkür edeceksin" palavralarıyla ayrılmasını konu alan bir film. Ada, daha önceki deneyimlerinden dolayı erkeklerin aynı olduğunu düşünüp aşktan kaçan bir kadın. Kalabalık ve yorucu şehir hayatında, kendini ikinci el kitapların daha önceki hikayelerini merak ederek okuyan, heyecansız hayat süren biri. Alper ise günübirlik yaşayan, eski plakları dinlemeyi seven, kimseyle arasındaki bağı uzun tutmayan -ailesi ile bile- kendini yalnızlığa mahkum etmiş, anlık yaşayan biri. Alper'in psikolojisini anlamak benim için güçtü. Kendi içinde çatışan ve bu çatışmadan sürekli kaçan biri. Kendiyle yüzleşmiyor. İş ciddiye gidince hemen kaçıyor. Korkak gibi saklanmak yerine kendiyle yüzleşip, sorunlarını halletse ortada bir şey kalmayacak. Ama hep kaçmayı seçiyor. İlişkileri ciddiye binince Ada'yla birlikte sevgi ile iyileşebilecekken, sevdiği kadının kendisini sevmesine rağmen daha iyilerine layık olduğunu söylüyor. Karakter başta kendini sevmiyor zaten. Kendini sevmeyen biri başkasına da sevgi veremez. Gerçekten gerek var mıydı kaçmanın? .. Üzücü bir film değildi. Herkes hakkettiği hayatı yaşadı ve kesinlikle sonu olması gerektiği gibi bitti. İlişki korkak adamlarla değil, sevgisi için her şeyi göze alabilecek, olgun ve en önemlisi ne istediğini bilen adamlarla devam edilir. Alper gibi adamlar her zaman yalnız olmaya mahkum olacaklar. Çok detaylı bir yorum olmadı kısaca birkaç şey yazdım... ... Ada: Sen nasılsın, nasıl gidiyo her şey? Restoran falan devam değil mi? Alper: İyiyim, çok iyiyim. Her şey yolunda. (Hiç iyi değilim Ada. Seni hiç unutmadım. Bunların olacağını hiç düşünmemiştim. Yarım yamalağım, her şey bombok. Sen atlattın mı yoksa benden intikam mı alıyosun? Gülümsüyosun. Gerçek mi? Hiç böyle olacağını düşünmemiştim. Senden ayrılığım ilk günler kuş gibi hissetmiştim kendimi. Sana da ve kendime de iyilik yaptığımı düşünmüştüm. Ta ki ufacık bir şey beni darmadağın edene kadar... Sana ait ufacık bir toka alay etti benimle o gün. İşte o sabah seni ve neleri kaybettiğimi anladım. Bi daha sen olmayacaktın. Bi daha bunları yaşayamayacaktım ben başkasıyla. Hayat alay etmeye devam etti benimle. Sana benzeyen yüzler, kokuna benzeyen kokular, sesine benzer sesler çıkardı karşıma. Ya da bana mı öyle geldi ne. Bilmem. Biliyor musun bi' gün nerde kaybettiğini bilmediğin o küçücük saç tokası hala cebimde durur.)